ข้านี่แหละนางร้ายอัปลักษณ์

แนะนำตัวละคร

          อี้เวยหนิง

          บุตรสาวฮูหยินเอกของอดีตท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร นางผู้เคยมีผิวกายละเอียดงดงามดังหิมะยามแรกเกิด แต่บัดนี้กลับมีใบหน้าอัปลักษณ์มีรอยแผลบากบนใบหน้าครึ่งซีกต่อให้มีเรือนร่างงดงามอกอวบใหญ่เอวคอดกิ่วสะโพกผายก็ไม่อาจช่วยให้บุรุษใดหันมาสนใจนางได้

          นิสัย : ร้ายกาจ ขี้อิจฉาริษยา จิตใจต่ำทราม

          อายุ : 16 ปี

          ไป๋เทียนจิน/ท่านอ๋อง

          อ๋องรูปงามใบหน้าหล่อเหลาคิ้วเข้มรับกับดวงตาคมกริบจมูกโด่งสันผิวกายสีแทนทว่าเสริมให้ดูดุดันน่าเกรงขาม

          นิสัย : ดุดัน หยาบคาย เอาแต่ใจ ไม่สนกฎเกณฑ์

          อายุ : 35 ปี

          แคว้นฉินเป็นแคว้นใหญ่ปกครองด้วยฮ่องเต้ผู้ทรงคุณธรรม ทุกคนอยู่กันอย่างสงบสุขซึ่งมันควรจะเป็นเช่นนั้นแต่ไม่ใช่กับนางผู้ตายจากอีกโลกหนึ่งมาอยู่ในร่างของ อี้เวยหนิง บุตรสาวฮูหยินเอกของอดีตท่านแม่ทัพตั้งแต่นางอายุได้เพียงห้าหนาว

          นางที่ตายด้วยอายุยี่สิบห้ากลับต้องมาอาศัยอยู่ในร่างเด็กน้อยอายุห้าขวบผู้มีผิวกายละเอียดงดงามดังหิมะ ใบหน้างดงามปานล่มเมือง

          วันที่นางมาอยู่ในร่างอี้เวยหนิงมันก็เป็นวันที่มารดาของอี้เวยหนิงถูกโจรร้ายปล้นขณะเดินทางไปบ้านท่านตา นางที่อยู่ในร่างเด็กจึงช่วยเหลืออะไรไม่ได้นอกจากเอาชีวิตรอดด้วยการหลบอยู่ในหีบผ้าตามที่มารดาสั่งจึงรอดมาได้ และจำได้ชัดว่าเรื่องทุกอย่างนั้นเกิดขึ้นจากความอิจฉาริษยาของคนในจวน

          หลังจากนั้นนางก็ตั้งใจให้ใบหน้าของตนเองอัปลักษณ์มีรอยแผลบากบนใบหน้าครึ่งซีกเป็นทางยาวหาความงดงามไม่ เห็นแต่มีเพียงเรือนร่างงดงามอกอวบใหญ่เอวคอดกิ่วสะโพกผายเท่านั้น ที่นางทำได้เพียงกินทุกอย่างที่ขวางหน้าให้ตัวเองอ้วนท้วนแต่กลับไม่สำเร็จเพราะนางดันอวบอยู่แค่หน้าอกกับสะโพกเพียงเท่านั้น

          นางใช้ชีวิตในร่างอี้เวยหนิงจนปรับตัวเข้ากับร่างนี้ได้และเริ่มเรียนรู้การเอาตัวรอดในการอยู่จวนนี้ นางเก็บตัวอยู่แต่ในจวนไม่ไปไหนแม้แต่นอกห้องก็ไม่ก้าวออกมา จนอายุได้สิบขวบนางใช้คมแจกันกรีดหน้าตนเองเพื่อเอาตัวรอดจากความริษยาของคนในจวน

          “คุณหนูเจ้าคะ! คุณหนู กรี๊ดดดด!!!!”

          สาวใช้กรีดร้องเสียงลั่นจวนเมื่อเข้ามาเจอกับสภาพคุณหนูในวัยสิบขวบกรีดใบหน้าตนเองเลือดแดงฉาดเต็มใบหน้า

          บิดาในตอนนั้นถึงกับดวงใจสลายเมื่อพบว่าบุตรสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจทำร้ายตนเองจนเลือดตกยางออก นับแต่นั้นมาท่านจึงเลือกจะลาออกจากการเป็นแม่ทัพมาอยู่ในจวนดูแลบุตรสาว ก่อนจะเริ่มออกไปแสวงบุญเมื่ออี้เวยหนิงอายุได้สิบห้าปี

          อี้เวยหนิงกุมอำนาจทุกอย่างในจวนเอาไว้ได้ การถูกเอาเปรียบจากฮูหยินรองและเหล่าอนุจึงลดลงเพราะนางเลือกจะเป็นสตรีร้ายกาจผู้เพียบพร้อมมากกว่าสตรีบอบบางยากไร้อย่างพี่สาวที่วัน ๆ เอาแต่เล่นเป็นนางเอกงิ้ว

          ตลาดเมืองหลวง

          “คุณหนูรองอี้เวยหนิงหน้าตาอัปลักษณ์น่ากลัวมาก นิสัยก็ร้ายกาจชอบทำร้ายพี่สาวตนเองทุกครั้งเพื่อระบายอารมณ์”

          เสียงสตรีผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นในตลาด

          “นิสัยชั่วช้าสมกับหน้าตา ผิดกับคุณหนูใหญ่ที่อ่อนหวานบอบบาง นิสัยหรือก็งดงามสมกับเป็นบุตรของอดีตท่านแม่ทัพ”

          ชาวเมืองวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา คนหนึ่งได้พูดอีกคนก็เอ่ยต่อไม่มีลดรา ข่าวลือว่อนกระจายไปจนทั่วแคว้น ยิ่งเวลานี้ถึงวัยปักปิ่นของอี้เวยหนิงข่าวก็หนาหูเพิ่มมากขึ้นไปหลายเท่าตัว