All Chapters of ข้านี่แหละนางร้ายอัปลักษณ์: Chapter 21 - Chapter 30

“ข้าสัญญาจะไม่บอกผู้ใดเรื่องของเรา ขอเพียงคืนนี้ท่านพี่ช่วยให้ข้ามีความสุขก็พอ” วาจาไร้ยางอายนั้นทำให้อ๋องแปดหน้าแดงเถือกไปถึงใบหูจากที่กำลังเพลิดเพลินกับสองเต้างามก็จำต้องตวัดสายตามองนางดุ ๆ เป็นเชิงสั่งให้หยุดพูดซะ แต่มีหรือคนเมาเช่นนางนั้นจะรู้ตัว ยังคงเอ่ยวาจาน่าตีไม่รู้จักจบสิ้นทำเหมือนว่าการใกล้ชิดกันในครั้งนี้นั้นเป็นเพียงการระบายอารมณ์เท่านั้นหาได้จริงจังสำหรับนางไม่ “อย่าโศกเศร้าไปเลยนะ คิดเสียว่าไปเที่ยวหอนางโลม” ถึงเมามายไร้สติ แต่ลึก ๆ อี้เวยหนิงก็ทราบดีว่าเรื่องราวระหว่างชายหญิงในครั้งนี้เป็นเพียงอารมณ์ชั่วครั้งคราวไม่มีความรักใด ๆ เจือปนให้ต้องมาปวดหัวภายหลัง เรือนร่างงดงามกล่าวจบก็จูบสันกราม จากนั้นไต่ริมฝีปากนุ่มไปจนถึงติ่งหูเพื่อขบเม้มหยอกเย้าบุรุษกำยำที่นางกำลังพึงพอใจในยามนี้ “พูดโง่อะไรของเจ้าหนิงเอ๋อร์ อ๊าาา เจ้ามันพวกชอบใช้ความรุนแรง” แม้จะอยากตีนางแรง ๆ สักทีแต่กลับทำไม่ลง ยามปลายลิ้นน้อยสัมผัสแนวสันกรามขณะที่หน้าอกอวบอิ่มนั้นเสียดสีอยู่กับแผงอกกำยำชวนให้อารมณ์อ๋องหนุ่มตื่นเตลิด

บรรยากาศในจวนยามนี้ดูเหมือนเป็นใจให้ท่านอ๋องแปดเมื่อหิมะตกอากาศนั้นหนาวเย็นแทบไม่มีผู้ใดอยากออกจากห้องด้านนอกสาวใช้ก็พากันไปพักผ่อน ทหารเองก็ได้รับอนุญาตให้ไปนอนพักได้ไม่ต้องคอยเฝ้าท่านอ๋องอีก ให้ทหารชุดใหม่เข้ามาเฝ้าแทน ไป๋เทียนจินมองพินิจใบหน้าเรียวคิ้วดำเรียงเส้นงดงามโค้งดังพระจันทร์เสี้ยวให้ใบหน้าดูอ่อนหวานนั้นคมคายขึ้นได้ด้วยคิ้วงามและดวงตาเรียวยาวขนตางอนเป็นแพชวนมองรับกับจมูกโด่งปลายรั้นริมฝีปากบางแดงระเรื่อมันวาวจนไม่อาจละสายตาจากไปได้ อ๋องแปดเป็นจุมพิตผู้ตกอยู่ในห้วงนิทราอย่างเอาแต่ใจพร้อมกับมองไปรอบ ๆ เห็นว่าบรรยากาศเช่นนี้การนอนอยู่ในห้องกับว่าที่พระชายาแสนงามนับว่าเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุด พระองค์จุมพิตจนพึงพอใจแล้วจึงได้จับร่างเปลือยให้นอนคว่ำหน้าเพื่อให้ได้สอดกายเข้าร่องเล็กจากทางด้านหลังได้สำเร็จ โดยที่ผู้หลับใหลไม่ตื่นมากลางคัน “อ๊ะ หนิงเอ๋อร์ อ๊าาาา” อ๋องแปดหลุดเสียงครางเบา ๆ ยามความเสียวซ่านกำลังทำให้พระองค์ขาดสติคิดเอาเปรียบคนตัวเล็กอีก “อื้อ ข้าต้องสติไม่ดีแล้วเป็นแน่ถึงหลงใหลเจ้าได้เพียงนี้” ถึงขนาดเอาเปรีย

บรรยากาศในห้องตึงเครียดทันทีเมื่อไป๋เทียนจินทราบเจตนาของอดีตแม่ทัพกับบุตรสาวเจ้าเล่ห์ที่เพียรออดอ้อนบิดาได้อย่างน่าตีนัก การเป็นพระชายามันไม่ดีตรงไหน เหตุใดอี้เวยหนิงรังเกียจนักหนา ผู้คนทั่วหล้าต่างต้องการตำแหน่งพระชายาอ๋องกันทั้งสิ้น “เช่นนั้นนางก็ต้องรับผิดชอบข้า” หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่งร่างใหญ่จึงเอ่ยในสิ่งที่แม่แต่อี้เวยหลงยังตกใจ บุตรสาวของเขาคงไม่ไปถูกใจอ๋องแปดเข้าหรอกนะ เขาเห็นอ๋องแปดมาตั้งแต่เยาว์วัยนิสัยใจคอนั้นย่อมทราบดีว่าบุรุษสูงศักดิ์อายุคราวลูกผู้นี้กำลังมองบุตรสาวด้วยสายตาเช่นไรและมันคงเป็นความผิดเขาเองที่ฝากฝังจวนนี้ให้อ๋องแปดคอยดูให้ยามไม่อยู่ ใครเลยจะคิดว่าอี้เวยหนิงสตรีอัปลักษณ์ผู้นี้จะทำให้อ๋องรูปงามสนใจได้ “ท่านอ๋องกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” คนหวงบุตรสาวเท่าชีวิตเริ่มกังวลสีหน้าไม่ดีนัก เกรงว่าคนก่อเรื่องจะเป็นอี้เวยหนิงเสียแล้ว “ท่านลุงอาจยังไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเป็นหนิงเอ๋อร์ที่ปลุกปล้ำข้าทุกคนในงานเลี้ยงต่างเป็นพยานได้ว่านางจงใจล่อลวงข้าหวังเป็นพระชายา แม้นางจะทำไปเพ

เหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนตกอยู่ในสายตาคมกริบที่ยืนมองคู่หมั้นอย่างหวงแหน จินตนาการไปเองว่าอี้เวยหนิงคงอาลัยอาวรณ์เสด็จพี่อ๋องสาม นางคงไม่รู้เลยว่ายามนี้หัวใจเสด็จพี่อ๋องสามได้เริ่มเปลี่ยนแปลงไปแล้วนับแต่มีหนานอิงเข้ามา ซึ่งมันเป็นสิ่งที่พระองค์ปรารถนาให้เกิดขึ้นที่สุด ท่านอ๋องเดินมาหาคู่หมั้นคู่หมายด้วยใจร้อนระอุเต็มไปด้วยความหึงหวง “ว๊าย! ท่านอ๋องตกใจหมด เฮ้อ!” ร่างเล็กอุทานเมื่อเอวคอดถูกรวบด้วยท่อนแขนแกร่ง “แอบหนีมาเที่ยวเล่นเหตุใดไม่ไปเตรียมอาหารให้ข้า!” กลับมาแทนที่จะได้กินอาหารกับคู่หมั้นแต่นางกลับหนีออกมาเที่ยวตลาดสบายใจปล่อยพระองค์ไว้กับอะไรอาหารเย็นชืดพวกนั้น “หม่อมฉันทำไว้แล้วนะเพคะ” ก่อนมานางสั่งสาวใช้ในจวนอ๋องไว้แล้วว่าให้เตรียมอุ่นอาหารด้วยหากท่านอ๋องมาเลยเวลาอาหารเพราะปกติแล้วมื้อเที่ยงท่านอ๋องก็ไปกินที่อื่นไม่ได้กลับเข้าจวน สายตาคนในตลาดจับจ้องอ๋องรูปงามกับสตรีร้ายกาจเลื่องชื่ออย่างสอดรู้สอดเห็นทว่ามันก็ไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับคุณชายหลายท่านแอบเมียงมองใบหน้างามดุจธิดาสวรรค์ของอี้เวยหนิงกันจนเพ

ความเคร่งเครียดส่งผ่านมาถึงอี้เวยหนิงที่รู้สึกกังวลเกรงว่าอ๋องสามจะหาเรื่องทำร้ายอ๋องแปดเพราะนางอีกเพราะดูแล้วก็รู้สึกถึงพลังงานด้านลบจากอ๋องสาม ภาพฉุดกระชากหนานอิงเมื่อคราวก่อนยังติดตานางไม่หาย จนต้องเขียนจดหมายส่งไปถามไถ่สหายตัวน้อยแต่จดหมายตอบกลับก็เอ่ยปฏิเสธซึ่งนางไม่เชื่อนัก ‘ขอบคุณหนิงเอ๋อร์ที่ห่วงใย ท่านอ๋องสามไม่ได้ทำร้ายข้าหรอกนะ ที่โกรธเช่นนั้นเพราะเข้าใจว่าข้าจะไปพูดจาไม่ดีและทำร้ายเจ้า หนิงเอ๋อร์อย่าเป็นกังวล ข้าสบายดีเอาไว้เจ้าว่างเรานัดพบกันไปชมดอกไม้นะ’ ทำร้าย… หนานอิงนะหรือจะทำร้ายนาง คนตาบอดมองก็ยังไม่เชื่อเลย หนานอิงอาจจะเคยพยายามพูดไม่ดีใส่นางก็จริงแต่มองอย่างไรหนานอิงก็ใสซื่อยิ่งนัก หรือต่อให้คิดทำร้ายจริงนางดูบอบบางน่าปกป้องตรงไหน ท่านอ๋องสามชักแปลก ๆ เสียแล้ว… “ท่านอ๋องสามจะไม่ทำอะไรท่านใช่หรือไม่” หน้าตาเคร่งเครียดของอ๋องสามดูไม่น่าไว้วางใจ นางไม่ได้มองโลกในแง่ร้ายแต่อดห่วงใยคู่หมั้นตนเองไม่ได้ “เสด็จพี่คงไม่กล้าทำต่อหน้าเจ้าหรอก เอ่อ เสด็จพี่คงไม่ทำหรอกอย่ากังวลเลย” ไป๋เท