Semua Bab I Am the CEO's Contracted Secretary (SPG): Bab 61 - Bab 70

Hindi ko na mabilang kung ilang oras kaming nanatili sa sala habang ang buong bahay ay puno ng galaw ng mga taong hindi ko kilala pero malinaw na kilala siya, mga lalaking tahimik pero mabilis kumilos, nagsasalitan ng impormasyon na hindi ko lubos maintindihan pero sapat para maramdaman ko na ang sitwasyon ay mas malalim, mas delikado, at mas seryoso kaysa sa kahit anong iniisip ko noong una, at sa gitna ng lahat ng iyon ay nakatayo si Alex hindi bilang lalaking minahal ko, hindi bilang asawa ko, kundi bilang isang taong may kontrol sa isang mundong ngayon ko lang lubos na nakikita.“Repeat the timeline,” sabi niya, malamig ang boses habang nakatingin sa isang screen na may mga footage na halos puro static dahil sa pagkaka-disable ng cameras, pero kahit ganoon ay pinipilit niyang kunin ang kahit anong detalye na pwedeng makatulong.“Entry estimated between 2:10 to 2:18 AM, no visible forced access, internal system override confirmed,” sagot ng isa sa mga tauhan niya, mabilis at direts

Hindi ko alam kung alin ang mas mahirap tanggapin ang katotohanan na ang mundo ni Alex ay mas madilim at mas mapanganib kaysa sa kahit anong inakala ko noon, o ang katotohanan na kahit alam ko na ang lahat, pinili ko pa ring manatili, pinili kong huminga sa parehong espasyo na matagal ko nang tinakasan, at habang naglalakad ako sa loob ng mansion na ngayon ay tinatawag niyang “safe place,” hindi ko maiwasang maramdaman na bawat sulok nito ay may lihim, bawat galaw ay may bantay, at bawat segundo ay may kasamang panganib na hindi ko pwedeng balewalain.“Mommy, look!” sigaw ni Deya mula sa garden area, masaya, hawak ang kamay ni Dion habang tumatakbo sila sa malawak na damuhan na napapalibutan ng mataas na bakod at security personnel na tahimik lang na nakamasid sa bawat galaw nila.Napahinto ako sandali, pinanood sila, at kahit may bahagi sa akin na natatakot, hindi ko maikakaila na masaya sila at iyon ang dahilan kung bakit ako nandito.“They’re adjusting fast,” sabi ni Jian mula sa l

Hindi pa tuluyang nawawala ang pagod sa katawan ko mula sa buong araw na training, at kahit pilit kong pinapakalma ang sarili ko habang pinapatulog ang mga bata, ramdam ko pa rin ang kirot sa mga braso ko at ang bigat sa likod ko, pero higit sa lahat ay yung pagod sa isip yung klase ng pagod na dala ng pag-unawa sa mundong hindi ko ginustong pasukin pero ngayon ay kailangan ko nang tanggapin.“Mommy, stay,” bulong ni Deya habang nakahawak sa damit ko, ayaw pa akong pakawalan kahit nakapikit na siya.“I’m here,” sagot ko agad, dahan-dahan siyang hinaplos sa buhok, pinakalma hanggang sa tuluyan siyang makatulog, kasabay ng dalawa pa niyang kapatid na nakahiga sa tabi niya, tahimik, ligtas at sa simpleng tanawin na iyon ay parang may bahagyang kapayapaan akong naramdaman kahit sandali lang.Pero hindi iyon nagtagal.Dahil sa sandaling lumabas ako ng kwarto at isinara ang pinto nang dahan-dahan, bumalik agad ang realidad yung bigat ng lahat ng nangyayari, yung panganib na hindi nawawala k

Hindi na ako nakatulog nang gabing iyon, kahit pilit kong ipinikit ang mga mata ko at sinubukang kumbinsihin ang sarili ko na ligtas na kami kahit pansamantala, dahil sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko ay bumabalik ang tunog ng malakas na katok sa pinto, ang boses ng lalaking pilit pumapasok, at ang sandaling halos mabasag ang kontrol ko sa takot, kaya imbes na pilitin ang sarili ko na magpahinga, pinili kong bumangon, tahimik na lumabas ng kwarto, at hanapin si Alex dahil alam kong kung may taong hindi rin natutulog ngayon, siya iyon.Hindi ako nagkamali.Naabutan ko siya sa study room, nakatayo sa harap ng malaking mesa na puno ng mga dokumento at digital screens, ang mga mata niya ay nakatutok sa kung ano mang impormasyon ang hawak niya, habang ang aura niya ay bumalik na naman sa pagiging malamig at kalkulado, parang ang emosyon na nakita ko kanina ay tuluyan nang itinago sa likod ng responsibilidad niya.“You should be resting,” sabi niya nang hindi man lang tumitingin sa akin

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak habang nakaupo kami sa loob ng hidden safe area matapos ang literal na takbuhan, putukan, at halos mamatay na naman na eksena sa buhay namin, dahil habang ako ay tahimik na sinusubukang i-process ang lahat yung takot, yung adrenaline, yung galit na unti-unting nagiging desisyon si Lora naman ay nasa kabilang side, buhay na buhay ang energy, parang hindi kami muntik mamatay kundi parang na-late lang sa lakad.“Excuse me?! Ano ‘yon?!” reklamo niya agad, naka-upo pero galit na galit ang aura, hawak ang dibdib na parang siya ang pinaka-traumatized sa aming lahat, “Hindi ba dapat ‘yung buhay natin ngayon ay California vibes, smoothies, yoga, ganon?! Bakit parang naging action movie bigla?!”Hindi ko napigilan ang sarili ko.Napatawa ako.Sa gitna ng lahat natawa talaga ako.“Lora…” sabi ko, hingal pa rin pero nakangiti na, “we were literally running for our lives five minutes ago.”“Exactly!” sagot niya agad, tumayo pa at naglakad-lakad, parang