جميع فصول : الفصل -الفصل 50

Kinabukasan ay nagising ako na parang wala namang nagbago, dahil sumikat pa rin ang araw, pareho pa rin ang tunog ng electric fan, at pareho pa rin ang routine na nakasanayan ko bilang asawa ni Alexander, pero sa loob ko ay alam kong hindi na iyon katulad ng dati dahil kahit pilit kong kumbinsihin ang sarili ko na normal lang ang lahat ay hindi ko maalis ang imahe ng nakita ko kahapon, na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko na parang sirang plaka na ayaw tumigil.Tahimik akong bumangon mula sa kama at inayos ang sarili ko, pinipilit na maging maayos ang kilos ko kahit pakiramdam ko ay may mabigat na nakapatong sa dibdib ko, at habang naglalakad ako papunta sa kusina ay sinanay ko ang sarili ko na ngumiti kahit wala naman talagang dahilan, dahil iyon ang dapat iyon ang normal na ginagawa ng isang asawang walang problema.Nandoon si Lora, nakaupo sa mesa habang umiinom ng kape, at nang makita niya ako ay bahagya siyang napahinto, na parang sinusubukan niyang basahin ang mukha ko kung ok

oras na akong nakakulong sa loob ng kwarto namin, dahil ang tanging naririnig ko na lang ay ang sarili kong paghinga na paunti-unti nang nagiging mahina, at ang tuloy-tuloy kong pag-iyak na parang walang katapusan, na kahit pilit kong pigilan ay kusang lumalabas, na para bang lahat ng sakit na matagal kong kinikimkim ay sabay-sabay nang sumabog sa araw na iyon.Nakasandal ako sa gilid ng kama, yakap ang sarili ko habang nanginginig, at kahit pagod na pagod na ang katawan ko ay hindi pa rin tumitigil ang luha ko, dahil sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko ay bumabalik ang eksenang ayaw kong maalala, yung halik, yung ngiti ni Anna, at higit sa lahat… ang mga salitang binitawan ni Alexander na parang walang halaga ang lahat ng pinagsamahan namin.“I used you…”Paulit-ulit iyon sa isip ko, parang sirang plaka na hindi marunong tumigil.Hanggang sa maya-maya ay bigla akong nakaramdam ng hilo, na para bang umiikot ang paligid ko kahit nakaupo lang ako, at bago ko pa maintindihan ang nangy

Hindi ko alam kung anong eksaktong nangyari sa loob ng pitong oras na iyon, pero habang tahimik akong nakahiga sa sala, paminsan-minsang hinihimas ang tiyan ko at iniisip kung normal pa ba ang mga hinihingi ko sa buhay, ay narinig ko na lang bigla ang pagbukas ng pinto na parang may dumating na taong galing sa gyera.“DERA!”Halos mapasigaw ako sa lakas ng boses ni Lora habang pumapasok siya, hawak ang isang tray na punong-puno ng kung anu-anong prutas, na kung titingnan mo ay parang hindi na prutas kundi isang science experiment na hindi mo alam kung kakainin mo ba o ipapa-check sa laboratory.“Bakit ka sumisigaw?” tanong ko habang napaupo, pero napahinto ako nang makita ko ang dala niya.“Here!” sabi niya, hinihingal, habang inilapag ang tray sa harap ko na parang proud na proud sa ginawa niya, “your rainbow dragon fruit!”Napatingin ako nang mabuti.Hindi siya mukhang dragon fruit.Hindi rin siya mukhang rainbow.Mukha siyang pinaghalong dragon fruit, mango, grapes, strawberry, at

Hindi ko inaasahan na sa gitna ng ingay at kaguluhan na dala ng pagiging overly enthusiastic ni Mrs. Chen ay magkakaroon ng sandali na magiging tahimik ang lahat, dahil habang abala si Lora sa pakikipagkulitan sa younger son nito at si Mrs. Chen naman ay tila may panibagong plano na naman sa isip niya, ay bigla na lang silang nagkaroon ng hindi ko maintindihang tinginan parang may napagkasunduan nang walang salita.“Ah… we go first,” biglang sabi ni Mrs. Chen, sabay hila kay Lora at sa younger son, “you two talk.”“HA?!” agad na reaksyon ni Lora, pero bago pa siya makareklamo ay nahila na siya palayo, habang patuloy pa rin ang paglingon niya sa akin na parang gusto niyang tumulong pero halatang nae-excite rin sa nangyayari.At sa isang iglap… naiwan kaming dalawa.Tahimik.Sobrang tahimik na parang biglang bumagal ang oras, at sa unang pagkakataon ay naramdaman ko ang kakaibang kaba sa dibdib ko, hindi dahil sa takot kundi dahil hindi ko alam kung paano sisimulan ang usapan.“Sorry ab

Hindi ko namalayan kung kailan eksaktong nagsimulang maging magaan ulit ang buhay ko, dahil sa loob ng dalawang taon ay unti-unti akong natutong bumangon mula sa sakit na iniwan ng nakaraan, at sa bawat araw na lumilipas ay mas nakikilala ko ang sarili ko bilang isang ina hindi lang ng isang bata kundi ng tatlong makukulit, masayahin, at minsan ay sabay-sabay na umiiyak na dahilan kung bakit hindi ako pwedeng sumuko kahit kailan.Hindi naging madali ang pagpapalaki sa kanila, lalo na sa umpisa na halos hindi ako makatulog, na pakiramdam ko ay hindi sapat ang oras at lakas ko para sa tatlo, pero hindi ko kinailangang gawin iyon mag-isa.Dahil nandiyan si Jian Li Chen.Sa simula ay hindi ko inisip na magiging ganito kami kalapit, dahil ang tingin ko lang sa kanya noon ay isang mabait na tao na tumulong sa akin sa panahong kailangan ko ng kasama, pero habang tumatagal ay napansin ko na lang na hindi na siya nawawala palagi siyang nandiyan, sa maliliit na bagay, sa mga simpleng araw, sa m