I Am the CEO's Contracted Secretary (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 39

Hindi ko pa man tuluyang natatapos ang kape ko sa umaga nang biglang umupo si Alexander sa harap ko na may seryosong mukha na parang may malaking business meeting na naman siyang ibabalita, pero imbes na spreadsheets o trabaho ang pag-usapan ay tahimik lang niyang inilapag ang tablet sa harap ko kung saan nakabukas ang isang airline booking page na may destinasyon na agad na naka-highlight.Russia.Napakurap ako.“Wait… Russia?” ulit ko habang tinuturo ang screen.Alexander nodded calmly habang hinihigop ang kape niya. “Yes.”“Why?” tanong ko agad.He leaned back slightly, looking relaxed. “Because I want you to meet my grandparents.”Halos malaglag ang hawak kong tasa.“Your grandparents?!”“Yes.”Napahawak ako sa noo ko. “Alexander… ibang level na 'yan ah.”He smirked faintly. “They’ve been asking about you for weeks.”“Paano nila ako nalamang nag-eexist?”“I told them.”“Bakit?!”He raised an eyebrow. “You’re my wife.”Napabuntong-hininga ako habang tinatakpan ang mukha ko. “Grabe

Habang pauwi kami ni Alexander sa bahay ng mga lolo’t lola niya, nakaupo ako sa passenger seat ng kotse habang pinapanood ang puting tanawin ng Russia na dumadaan sa labas ng bintana mga punong balot sa snow, maliliit na bahay na parang galing sa lumang fairy tale, at ang malamig na hangin na kahit nasa loob kami ng kotse ay parang ramdam ko pa rin pero kahit ganoon kaganda ang paligid ay hindi mawala sa isip ko ang nangyari kanina sa skating rink, lalo na ang mga tingin ni Anna na parang may gustong patunayan sa akin.Napabuntong-hininga ako nang mahina habang nakatingin sa labas.Alexander glanced at me for a moment before speaking.“You’re quiet,” sabi niya sa simpleng English na may kaunting Russian accent.“I’m thinking,” sagot ko.“About Anna?”Napalingon ako agad sa kanya. “So you know.”He sighed softly habang hawak ang manibela. “I know that look.”“Look?”“The jealous look.”Napairap ako agad. “Excuse me? I am not jealous.”He chuckled quietly. “Of course you are.”Tinapunan

Paglapag ko sa Pilipinas ay hindi ko na halos maalala kung paano ako nakauwi mula airport papunta sa bahay dahil pakiramdam ko ay naka-auto pilot lang ang katawan ko habang ang isip ko ay paulit-ulit na bumabalik sa eksenang iniwan ko sa Russia si Alexander na hindi man lang ako sinundan, si Anna na nakatayo sa tabi niya na parang walang mali, at ang sarili ko na tahimik na lang umalis na parang ako pa ang walang karapatan magalit.Pagdating ko sa bahay ay agad na bumukas ang pinto bago pa man ako kumatok.“Dera?” gulat na sabi ni Mama habang nakatingin sa akin na parang hindi makapaniwala. “Anak? Ba’t ka nandito? Akala ko nasa Russia ka pa?”Ngumiti ako nang pilit habang hinahawakan ang handle ng maleta ko.“Umuwi na po ako,” sagot ko nang mahina.Napakunot ang noo niya. “Mag-isa?”Hindi ako agad sumagot, at doon na siya lalong nag-alala.“Nasaan si Alexander?”“May work po siya,” sagot ko nang mabilis, “Important meeting.”Parang hindi siya kumbinsido pero hindi na siya nagtanong pa

Sa mga sumunod na araw ay napansin ko na hindi na lang basta effort ang ginagawa ni Alexander kundi parang sineryoso niya talaga ang pagiging asawa ko, dahil sa bawat galaw niya ay may kasamang pag-iingat, na para bang takot siyang magkamali ulit at tuluyan ko siyang itulak palayo sa buhay ko, at kahit pilit kong pinapanatili ang distansya sa pagitan naming dalawa ay unti-unti ko ring napapansin na hindi na kasing tigas ng dati ang puso ko sa tuwing nakikita ko siyang tahimik na nag-aantay ng kahit kaunting pansin mula sa akin.Isang hapon habang nasa sala kami ay bigla akong natawa sa pinapanood namin ni Mama sa TV, at hindi ko namalayan na napalingon pala si Alexander sa akin, titig na titig na parang matagal na niyang hinihintay marinig ulit ang tawa ko, at nang magtama ang mga mata namin ay agad akong umiwas ng tingin pero hindi ko na napigilan ang maliit na ngiti na sumilip sa labi ko.“Do that again,” sabi niya nang mahina pero malinaw ang boses.Napakunot ang noo ko. “Ano?”“Sm

Dalawang taon ang lumipas nang hindi ko halos namalayan kung paano kami napunta mula sa magulong simula hanggang sa tila maayos na pagsasama, dahil sa loob ng dalawang taon na iyon ay unti-unti naming inayos ang lahat ang tiwala, ang komunikasyon, at pati na rin ang sarili naming mga ugali hanggang sa dumating sa punto na naging normal na lang sa amin ang pagiging mag-asawa na may halong asaran, lambingan, at paminsan-minsang away na kadalasan ay nauuwi rin sa bati.Pero gaya ng lahat ng bagay…hindi pala laging masaya.Lalo na kapag unti-unting may nagbabago.Sa simula ay hindi ko agad napansin, dahil sanay naman na ako na busy si Alexander sa trabaho niya bilang CEO, at kahit noong bago pa lang kami ay ganon na talaga siya laging may meeting, laging may calls, laging may responsibilities, kaya hindi na bago sa akin ang makita siyang hawak ang phone niya kahit gabi na o kaya ay biglang aalis dahil may emergency sa kumpanya.Pero ngayon...iba na.Mas madalas na.Isang gabi, habang magk