Todos los capítulos de I Am the CEO's Contracted Secretary (SPG): Capítulo 71 - Capítulo 80

Hindi ko alam kung ilang oras ang lumipas matapos ang gabing iyon na parang walang katapusan ang sakit, dahil ang oras ay tila nawalan ng kahulugan habang nakaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang isang bagay na hindi ko namalayang dala ko pala pauwi ang relo ni Jian, bahagyang may gasgas sa gilid, may bakas pa ng dugo na kahit ilang beses kong punasan ay parang ayaw mawala, at habang pinagmamasdan ko iyon, doon ko tuluyang naramdaman ang bigat ng pagkawala niya, hindi lang bilang taong nandiyan para sa akin, kundi bilang isang presensya na tahimik pero matatag na sumuporta sa akin sa mga panahong hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mundo.“Kuya wouldn’t want this.”Napalingon ako nang marinig ang boses na iyon sa pintuan mahina, pero malinaw, at sa isang iglap ay nakilala ko agad kung sino iyon.Si Ji Lian.Nakatayo siya doon, hindi na kasing galit tulad ng dati, pero ang sakit sa mata niya ay hindi pa rin nawawala, ang klase ng sakit na hindi basta mawawala kahit anong gawin mo.

Hindi naging madali ang pagbabalik namin mula sa bahay ni Mrs. Chen, dahil kahit tahimik ang buong biyahe ay ramdam ko ang bigat ng bawat iniisip namin, ang mga salitang hindi na kailangang sabihin dahil pare-pareho kaming may dinadala pagkawala, galit, at isang determinasyong hindi na mababali, at habang papasok kami sa bahay ay parang nag-iba ang pakiramdam ng lugar, hindi na ito simpleng kanlungan kundi naging sentro na ng isang laban na malapit nang sumabog.Pagpasok pa lang namin, sinalubong kami ng tunog ng mga kagamitan na inaayos, ng mga taong abala sa paghahanda, at ng isang tensyon na hindi na maitatago, dahil malinaw na sa lahat ito na ang huling hakbang, ang laban na magtatapos sa lahat ng ito.“You’re back,” sabi ni Alex, lumapit agad sa akin, ang mata niya ay mabilis akong sinuri mula ulo hanggang paa na parang tinitiyak na ayos ako kahit alam niyang hindi naman iyon ang tunay na tanong.“I’m fine,” sagot ko, kahit alam naming pareho na hindi iyon totoo, pero sapat na iy

Hindi ko na alam kung gaano katagal akong nakahiga doon sa malamig na sahig habang unti-unting nawawala ang pakiramdam sa katawan ko, dahil ang sakit na kanina ay matalim at malinaw ay naging mabigat na lamang isang bigat na parang hinihila ako pababa, palayo sa ingay, palayo sa laban, palayo sa mundong pilit kong hinahawakan, at sa gitna ng unti-unting pagdilim ng paningin ko ay iisa lang ang malinaw ang mukha ni Alex na nakatingin sa akin na parang mawawala rin siya kung bibitaw ako.“Don’t close your eyes.”Mahina ang boses niya.Pero puno ng takot.Pinilit kong ngumiti kahit halos hindi ko na maramdaman ang labi ko.“Bossy…” bulong ko, pilit magbiro kahit mahina na ang boses ko.Napailing siya agad, parang hindi niya kayang sabayan ang biro ko sa sandaling iyon.“This isn’t funny,” sabi niya, mas lalong humigpit ang hawak niya sa kamay ko, “stay with me, Dera… just stay with me…”Gusto kong sagutin siya.Gusto kong sabihin na nandito lang ako.Pero ang katawan ko hindi na sumusuno

The moment Dera’s fingers moved, the entire hospital room erupted into chaos so quickly that even the nurses outside became startled by the sudden shouting, because after days of silence, after endless hours of waiting and praying and crying, even the smallest movement felt like a miracle nobody dared hope for anymore.“Doctor!” Alex shouted immediately, his chair nearly falling backward as he stood up too fast, his trembling hands still holding onto Dera’s weak fingers like he was terrified the movement would disappear if he let go.Within seconds, doctors and nurses rushed into the room while everyone else stepped back anxiously, watching every tiny reaction from Dera as though their entire world depended on it.Because it did.The doctor carefully checked the monitors before turning toward Alex and the others with a calmer expression than they had seen in days.“It’s a good sign,” the doctor explained, nodding slightly, “very good, actually… patients in comas sometimes respond to f

At first, there was only darkness. Not the frightening kind. Not cold. Not painful. Just endless silence, soft and distant, like floating underwater while hearing the world from far away, and no matter how hard I tried to move, my body refused to respond, as if something invisible kept pulling me deeper into a place between sleeping and waking. I could hear voices sometimes. Familiar voices. Lora’s loud complaining. Alex’s trembling whispers. The soft cries of my children. But they all sounded so far away, like echoes drifting through heavy fog that I could never fully reach. And then suddenly a warmth feeling a familiar warmth. The kind that made my chest ache before I even opened my eyes. When I finally looked up, I found myself standing beneath a sky painted in soft gold and pale orange, the wind moving gently around me while flower petals drifted slowly through the air, and for a few seconds, I simply stood there confused because everything felt too peaceful compared to t