All Chapters of จับรักมาขังใจ : Chapter 51 - Chapter 60

นินนาทแสยะยิ้ม มองหน้าอดีตเพื่อนภรรยาที่เข้าหาเขาเพื่อนจะได้เป็นภรรยาเจ้าของโรงแรม “เรามันก็พอๆ กันนั่นแหละมณี ถึงตอนนี้แล้ว คุณก็ไปหาวิธีแก้ตัวกับเหล่าคุณนายทั้งหลายเองก็แล้วกัน” เขาทิ้งตัวลงเก้าอี้ทำงานอย่างอ่อนแรง มาถึงตอนนี้ ไม่อาจจะดิ้นรนได้อีกต่อไป แบงก์ทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลเว็บไซต์ คอยตอบคำถามและรับคำสั่งซื้อจากลูกค้า เขาภูมิใจในหน้าที่นี้มาก คอยแนะนำตัวกับทุกคนว่า ตนเองเป็นแอดมินเว็บไซต์ปันสุข ขายสินค้าที่ระลึกทางระบบออนไลน์ “ออร์เดอร์เข้าวันนี้ยี่สิบรายแล้วพี่ดาว” ยอดสั่งซื้อตั้งแต่เริ่มเปิดเว็บไซต์อย่างเป็นทางการ ไม่กี่วันมีนับร้อยรายการ เหล่าลูกจ้างต่างยิ้มแย้มแจ่มใส งานยิ่งมากนั่นหมายถึง นายจ้างจะจ่ายค่าจ้างได้สะดวก แถมอาจจะมีโบนัสให้ด้วย “นี่แค่ไม่กี่วันนะแบงก์ ต่อไปถ้าเราได้ออร์เดอร์วันละร้อยรายการ คำนวณคร่าวๆ กำไรวันละสองหมื่น เดือนละหกแสน สบายล่ะ ไม่ต้องหวังพึ่งแค่การท่องเที่ยวอย่างเดียว สมัยนี้หาทางเดียวไม่ได้ ออนไลน์ต้องมา” พันดาวหัวเราะร่า เธอตบบ่าแบงก์อย่างมีความสุข สองพี่น้องยิ้มให้กันอย่างชื่นมื่น “ถ้าติดตลาด ยอดขายจะเ

เสี่ยหนุ่มกดหารายชื่อที่ต้องการ “ฮัลโหล ปิ่น พี่มีเรื่องอยากคุยกับเธอ เจอกันที่ร้านกาแฟปั๊มบายพาสตะวันออกนะ” ได้ยินเสียงตอบตกลงจากปลายสาย เขาก็กดวาง คงต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น ‘ศัตรูของศัตรู คือ มิตร’ ที่ต้องดึงเข้ามาช่วยแก้แค้น“ปิ่น ใครโทร.มาตามน่ะ ”“เสี่ยมิ่งน่ะสิแม่ ปิ่นรำคาญ โทร.มาสั่งให้ปิ่นไปหาอีกแล้ว” เธอนึกถึงท่าทีกรุ้มกริ่มของชายหนุ่มคนนั้นแล้ว รู้สึกขยะแขยง ใครๆ ก็รู้ว่า เขาเลี้ยงเด็กไว้บำเรอความใคร่หลายคน แต่ก็ยังตามตื้อพันดาวไม่เลิกราตั้งแต่เรียนมัธยม เธอไม่ค่อยอยากไปคุยกับเขา เพราะบางทีเขาก็มีท่าทีเหมือนอยากจะเขมือบเธอด้วยเช่นกัน“รำคาญแล้วจะไปตามนัดทำไมล่ะ ”“ถ้าปิ่นไม่เป็นหนี้เขาอยู่ จ้างให้ปิ่นก็ไม่ไปหรอก” ปิ่นปักเองก็รู้สึกว่า ตัวเองพลาดที่ไปกู้เงินมิ่งเมืองมาทำร้านขายสินค้าที่ระลึก เพราะตอนนั้นรู้สึกหมั่นไส้พันดาว จนอยากจะทำร้านแข่ง “เพราะแม่นั่นล่ะ ไม่มีเงินให้ปิ่นทำร้าน เลยต้องไปยืมไอ้เสี่ยบ้ากามนั่น”“เอ๊ะ! ก็ตอนนั้น แกรีบเองนี่นา ยายปิ่น แม่บอกแล้วว่า รออีกหน่อย แกก็ไม่ยอมรอ ตอนนั้นกำลังขยายโรงแรมต้องใช้เงินเยอะจะเอาเงินที่ไหนมาให้” คุณมณีเริ่มหงุดหงิด หลังจากที

‘ทิ้งงานที่ร้านไปสักหกเจ็ดวันแลกกับเงินที่จะหักหนี้ไปสามแสนนับว่าคุ้มค่า แต่งานนี้ต้องรู้แค่ไม่กี่คน ไม่งั้นแผนพังแน่’ “ว่าไงล่ะปิ่น ทำไมเงียบ ” หญิงสาวสะดุ้ง “เออ...ปิ่นรู้แล้วค่ะ พรุ่งนี้ปิ่นจะไปจัดการ แม่ช่วยไปเฝ้าร้านให้ปิ่นด้วยนะคะ งานนี้รับรองว่า แม่จะไม่ผิดหวัง” “อย่าลืมว่า อย่างน้อยก็ควรจะเลือกผู้ชายเข้าท่าเข้าทีให้ได้สักคนนะ รายได้ที่ร้านน่ะ มันไม่พอกับวิถีชีวิตอย่างเราหรอก” ปิ่นปักมองดูสายตามาดหมายของแม่ เธอเองก็ยอมรับว่า หวังแบบนั้นเช่นกัน อยากจะได้สามีที่ช่วยเชิดชูหน้าตาในวงสังคมและขยับฐานะทางการเงินให้สูงขึ้น ร้านขายของทุกวันนี้ เธอก็ไม่ได้อยากจะทำนัก แต่เพราะหนี้สินที่กู้ยืมมาแล้ว ไม่อาจจะหาเงินมาใช้หนี้ได้ จำยอมพยุงไปก่อน เมื่อไหร่ที่หาสามีเงินถุงเงินถังได้สักคน เธอก็จะใช้หนี้ให้หมดแล้วเซ้งร้านเสีย พฤกษ์กับธาราให้แม่ครัวทำอาหารพิเศษสิบห้าอย่าง ต้อนรับการกลับจากต่างประเทศของพ่อกับแม่ โดยมีแขกพิเศษ คือ สายฟ้า พันดาว และแป้ง ส่วนหมอ ปวีร์ติดขึ้นเวร หาคนแลกเวรไม่ได้จึงปฏิเสธด้วยความจำใจ เมื่อเห็นอาหารเต็มโต๊ะรับ

“บ่ายนี้เรียกประชุมหัวหน้าฝ่ายและพนักงานทุกคนด้วย เราต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ทุกคนรู้ แต่ฉันบอกเหตุผลว่า ฉันสุขภาพไม่ดี จึงเชิญเมธีสิทธิ์มาช่วยบริหารงานแทน เธอเข้าใจนะ”จิราพยักหน้ารับ “ค่ะ” เธอทำงานกับคุณนินนาทมาตั้งแต่อยู่รีสอร์ตปันสุข ครั้นเขาวางแผนสร้างโรงแรมจึงได้ชวนเธอมาทำงานด้วย เธอรู้ดีว่า คุณนินนาทรักโรงแรมนี้แค่ไหน อีกอย่างเพื่อไม่ให้พนักงานตกใจ การพูดเรื่องหนี้สินไม่เป็นการดีกับชื่อเสียงของโรงแรม“ออกไปพิมพ์เอกสารเตรียมประชุมเถอะ” คุณนินนาทโบกมือไล่เบาๆ“ค่ะ”คุณมณีรีบรุดไปร้านปิ่นปัก เธอร้อนใจนัก การตัดสินใจของสามีในครั้งนี้ เธอไม่อาจยับยั้งอะไรได้ทัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า รายได้ที่เขาอ้างว่าจะได้จากส่วนแบ่งการบริหารงานนั้น จะได้กี่บาท แล้วเธอจะมีส่วนแบ่งมากน้อยแค่ไหน “มานี่ๆ” ปิ่นปักโดนแม่ลากแขนอย่างแรง เข้าไปในห้องทำงานเล็กๆ มุมหนึ่งของร้าน “อะไรล่ะแม่ มีเรื่องด่วนอะไรนักหนา” “เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วน่ะสิ” คุณมณีทิ้งตัวลงโซฟาที่อยู่ติดผนังห้อง แต่มือยังไม่ยอมคลายจากแขนลูกสาวคนเดียว “ปิ่น นั่งลงสิ” คุณมณีหน้าตาบูดเบี้ยว เธอเริ่มเล่าเรื่องหนี้สินข

เขาเข้าไปคุยกับแม่ของแป้งได้สิบกว่านาที น้าทีก็หิ้วผลไม้มาส่ง “นี่ครับเก็บมาจากไร่เรา ตามสั่ง” “ขอบคุณครับ” พฤกษ์รับของแล้วเอาเข้าไปส่งให้กับแม่ของแป้ง “ผลไม้ที่ไร่ครับ ผมให้น้าทีเอามาฝากคุณน้า” สองแม่ลูกขอบคุณพฤกษ์เสร็จ เขาก็เอ่ยลา สิ่งที่คิดจะพูดวันนี้ คงต้องรอเป็นพรุ่งนี้ เพราะต้องประเมินสถานการณ์ก่อนว่า ผู้ชายคนนั้นมีฐานะในใจแป้งอย่างไร เรื่องนี้จะบุ่มบ่ามไม่ได้ รอบนี้ต้องเด็ดขาด! ชายฉกรรจ์รูปร่างบึกบึนล่ำสันที่นั่งเรียงรายอยู่ตรงหน้า ล้วนดูคล้ายถูกส่งมาจากหน่วยคอมมานโดของกองทัพ สายฟ้าสำรวจรูปร่างลักษณะของแต่ละคนอย่างละเอียด ‘งานดีจริงๆ นายท่านเลือกมาได้เหมาะ’ ทนายชาตรีแอบนึกหวาดเสียว ครั้งนี้นายท่านกล้าให้คุณสายฟ้าไปเสี่ยงจริงหรือไร แม้จะส่งอดีตนายทหารและตำรวจฝีมือดีออกมาคุ้มกันหลายนาย แต่สิ่งที่จะทำในครั้งนี้อันตรายมิใช่น้อย “ขอบคุณทุกคนนะครับที่มาช่วยงานผมในครั้งนี้” สายฟ้าคุ้นหน้าเพียงสองคนเท่านั้น ส่วนที่เหลือเป็นคนกลุ่มใหม่ที่นายท่านคัดเลือกมา เมื่อได้ข่าวว่า เขากับพฤกษ์ต้องการมือดี “ผมทำหน้าที่มาส่งทุกคนเท่านี