บททั้งหมดของ จับรักมาขังใจ : บทที่ 31 - บทที่ 40

91

บทที่ 31 มิ่งเมือง

“ไปรอที่ร้านแป้งเลย ดาวจะตามไปเดี๋ยวนี้” เธอกดอารมณ์โมโหที่เริ่มพุ่งขึ้น มือวางปากกาลง พับเก็บสมุดบัญชี “แบงก์ไปเตรียมรถ”“คุยกันแค่สองกันก็พอ” มิ่งเมืองยืนกราน“สาม” เธอเสียงดังขึ้นกว่าเดิมจนเกือบเป็นตวาด“ตกลง งั้นพี่ไปรอที่นั่น”เมื่อลับร่างของคู่อริ หน้าตาของแบงก์ก็เคร่งเครียด “ผมอยากจะต่อยมันสักหมัด”“ใจเย็นๆ เราต้องหาทางเอาคืนแบบเนียนกว่านั้น ตอนนี้ต้องระวังปัญหาหนี้สินก่อน ถ้าเขาบีบพี่ตอนนี้ พี่จะแก้ปัญหายังไง” หนี้สินที่เป็นหนี้นอกระบบก้อนนี้ หากถูกบีบขึ้นมาจริงๆ ก็ย่อมต้องถูกยึดรีสอร์ตไปอย่างไม่ต้องสงสัย“แล้วลุงนินล่ะ แกจะไม่ช่วยอะไรบ้างหรือไง ”“จะหวังอะไรล่ะ แค่ทิ้งหนี้ไว้ไม่เคยถามสักคำ ก็เกินพอแล้ว” พันดาวนึกถึงตอนที่แม่ยังอยู่ ทั้งสองทะเลาะกันเรื่องปัญหาหนี้บ่อยครั้ง และท้ายที่สุด แม่ก็ขออิสรภาพโดยการแลกกับการแบกหนี้ก้อนนี้เอาไว้แม่ของเธอเป็นคนเก่ง หลังจากหย่าสามี ก็มุ่งมั่นทำงานสารพัดอย่าง การเป็นนายหน้าซื้อขายที่ดินหลายผืนในช่วงเวลานั้น ทำกำไรงาม ทำให้การจ่ายหนี้กับเสี่ยมงคลเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ไม่กี่ปีต่อมา แม่เธอล้มป่วย การรักษาตัวทำให้เงินเก็บที่มีเริ่มหมดไป รวม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 32 ถูกลอกสินค้า

“เอาน่า! เราต้องรีบไปหาที่ปรึกษา” พันดาวกลับคิดถึงปัญหาที่ต้องจัดการทางกฎหมายมากกว่า หากมีการฟ้องร้องจริง เธอต้องเตรียมทนาย คืนนี้คงต้องอ่านข้อกฎหมายเพื่อทำความเข้าใจว่า หากจะต้องสู้แล้วเธอต้องทำอย่างไรบ้าง “เป็นไง ทำไมหน้าตาพวกเธอแย่ขนาดนั้น” แป้งสาวเท้าเร็วๆ ตามออกมา เมื่อเห็นสองพี่น้องไปถึงระเบียงหน้าร้าน “ฉันเปิดศึกกับพี่มิ่งแล้ว” “ทำไมล่ะ ” “วันก่อนที่งานแต่งในรีสอร์ต พี่เธอเมาจะปล้ำฉันน่ะสิ!” “เฮ้ย!” แป้งตะลึง เธอรู้ว่า พี่มิ่งเลี้ยงสาวๆ ไว้หลายคน แล้วทำไมต้องไปปล้ำยายดาวอีกเล่า “จริงเหรอ ” “พี่แป้งต้องได้ยินเขาพูดกับปากเองว่า เขาอยากได้พี่ดาวเป็นเมีย” “หา!” “อยากได้แบบ จัดงานแต่งให้ แต่จะเลี้ยงเมียน้อยอีกเป็นโขยงเหมือนเดิม เยี่ยมไปเลย พี่ชายเธอ” “งั้นเมื่อวาน เขาก็ตั้งใจจะปล้ำเธอน่ะสิ” “ก็แหงล่ะ กระโดดใส่ฉัน แถมยังหื่นจะฉีกเสื้อฉีกผ้าฉันอีก” “ทำไมฉันไม่เคยรู้ว่า พี่มิ่งชอบเธอมาก่อนเลย” “พวกผมก็เพิ่งรู้เหมือนกันนี่ล่ะ” แบงก์ยังฮึดฮัด “ดีนะ ที่พี่ดาวมีคนมาช่วยไว
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 33 ตามหึงหวง

“เห็นป่ะ ผมบอกแล้ว ขี้งกสุดๆ นายจ้างคนนี้” นายจ้างลุกขึ้นเท้าสะเอว “ไปลงชื่อเข้างาน วันนี้สายนะ เดี๋ยวหักค่าจ้างด้วย” แม้พันดาวจะใจดีกับแบงก์ แต่ในฐานะนายจ้าง เธอก็เป๊ะ นั่นคือ มาสายก็หักเงินตามกติกา การค้าขายแบบตรงไปตรงมาเท่านั้น จึงจะบริหารกิจการให้เดินหน้าไปได้ แม้แต่กับตัวเอง เธอก็ไม่ย่อหย่อน เมื่อคืนกว่าจะหลับได้ก็ค่อนคืน เธอคิดกลับไปกลับมาหลายตลบ เรื่องหนี้นอกระบบกับเสี่ยมิ่ง ถ้าหากสุดกำลังจริงๆ รีสอร์ตปันสุขก็อาจจะต้องปล่อยไป เธอแรงเดียว ยังดีที่เหลือบ้านหลังเดิมที่แม่เคยอยู่ไว้ให้เธอซุกหัวนอน ส่วนภาวิณี ถ้าไม่ได้เป็นผู้จัดการรีสอร์ต แต่ยังยินดีจะมาทำงานที่ร้านปันสุข ก็ดูแลกันไป แต่ถ้าไม่ก็คงต้องให้เธอไปทำงานที่อื่นที่ดีกว่า ‘พี่ภาเสียสละช่วยมาเยอะล่ะ คนเก่งแบบนั้น น่าจะหางานได้ไม่ยาก’ พันดาวกับแบงก์เดินคู่กันออกหน้าร้าน “พี่ดาว ตกลงใจว่าไง เรื่องเสี่ยมิ่ง” “จุ๊! จุ๊! เบาๆ สิ” เธอรีบปราม ไม่อยากให้เรื่องนี้เอิกเกริก “อ้อ….สรุปว่า พี่เอาไง ” แบงก์ลดเสียงลงจนแทบกระซิก “คิดไปคิดมา พี่ก็ตัดใจแล้วล่ะแบงก์ เหนื่อยมานานแล
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 34 ปัญหามรดก

ไม่กี่ปีต่อมา สามีของเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ทำให้เธอต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพังอย่างลำบาก เมื่อไปขอส่วนแบ่งมรดกจากพี่ชาย เขากลับบอกว่า ยังใช้หนี้ไม่หมด เอามาขายแบ่งกันไม่ได้ บ่ายเบี่ยงไปมา และหยิบยื่นความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ แทน“แม่ ที่ดินนั้น เขาประเมินไว้ตั้งสามสิบล้านนะ” แป้งรู้สึกหงุดหงิด ตอนเธอเริ่มทำร้านกาแฟนั้น มีทุนในมือไม่กี่หมื่น โชคดีที่น้าและน้าสะใภ้ของเธอช่วยเหลือ ยอมไปกู้สหกรณ์ออมทรัพย์ครูมาให้เธอเป็นเงินทำธุรกิจ ทุกวันนี้เธอส่งเงินต้นและเงินดอกเบี้ยสม่ำเสมอไม่เคยขาด “แม่ก็อยากได้ส่วนแบ่ง แต่จะทำไงได้ล่ะ ลุงเขาบอกมาแบบนี้”นึกถึงตอนที่ขอสำเนาที่ดินจากแม่ ไปแอบสอบถามราคาประเมิน เธอแทบช็อกเมื่อคิดทบทวนพฤติกรรมของลุงที่ดีกับครอบครัวเธอมาตลอด นี่คือคนที่เธอเคยเทิดทูนนักหนาว่า คอยช่วยเหลือเธอกับแม่มาตลอด ความจริงที่ได้เจอ ลุงกลับกลายเป็นคนเดียวกับที่นำที่ดินมรดกไปใช้เพื่อผลประโยชน์ของตนนับสิบปี มีเพียงคำสัญญาปากเปล่าที่บอกกับพี่น้องทุกคนว่า เมื่อใช้หนี้หมดจะนำออกมาแบ่งปัน แล้วตอนนี้ยังปั้นเรื่องใหม่มาบอกว่า จำเป็นต้องกู้เพิ่ม แล้วแบบนี้ เมื่อไหร่ทุกคนจะได้ส่วนแบ่งจ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 35 ความลับของพฤกษ์

“ไปเถอะลูก มาทำบุญให้แม่ทุกปีไม่เคยขาด บุญรักษานะ” หลวงพ่อมองหน้าหญิงสาวด้วยความเวทนา ท่านเองก็เห็นครอบครัวนี้มาสิบกว่าปี ชาวบ้านที่นี่พูดคุยเรื่องคนในชุมชน ท่านก็พอจะได้ยินได้ฟังมาบ้าง คุณนินหันมาทักทายสายฟ้าที่ยกมือไหว้เขาอยู่ด้านหลัง “อ้าวคุณนั่นเอง! ไหนยายดาวว่าไม่มีเงินจ้างไง หรือว่า แอบไปตกลงจ้างกันเอง เพราะกลัวโรงแรมจะได้ผลประโยชน์ด้วย” “ก็คงงั้นมั้งคะ ” พันดาวขยิบตาใส่เขา เป็นเชิงไม่ให้ตอบ “เดือนนี้หนูน่าจะหาเงินได้เยอะ ไหนๆ เขาก็มาแล้ว ในเมื่อโรงแรมไม่มีเงินจ้าง หนูก็เลยหาเงินจ้างเอง” “หึ! ฉันคิดแล้วเชียว ว่าแกไม่ยอมจ้างร่วมกับฉัน เพราะคิดจะทำคนเดียวนี่เอง” “ก็แล้วแต่พ่อจะคิดเถอะค่ะ” เธอถอยหลังออกมา “พวกเรากลับกันเถอะ” สายฟ้ามองพันดาวที่นั่งเงียบตั้งแต่ออกจากวัด เขาไม่คาดคิดว่า รอยร้าวระหว่างสองพ่อลูกจะใหญ่ขนาดนี้ แม้จะพยายามสังเกตแววตาผู้เป็นพ่อ เขาก็ไม่เห็นความอาทรในสายตา จะให้คิดเข้าข้างก็ยังทำไม่ได้ เขาเก็บความรู้สึกอยากปลอบใจเธอเอาไว้ก่อน ท่าทางของเธอเพียงอยากคิดอะไรเงียบๆ มากกว่า “พ่อพี่ยังเหมือนเดิมเลยนะ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 36 เรื่องเก่าๆ

สายฟ้าเล่าเรื่องที่เขามาร้านแป้งครั้งแรก และรู้สึกถึงความสัมพันธ์ประหลาดของสองคนนี้ “ทำไมสองคนนี้ถึงทะเลาะกันล่ะ ” “ก็มันเคยมีเรื่องน่ะสิคะ เมื่อหลายปีก่อน” “ไม่เห็นพฤกษ์เล่าให้พี่ฟัง” “พี่ฟ้าลองถามดูสิคะ เผื่อเราจะหาจุดที่ทำให้พวกเขาพอจะปรับความเข้าใจกันได้” เรื่องที่เธอรู้ ก็เพียงผิวเผิน ไหนเลยจะสานสัมพันธ์ช่วยสองคนนั้นได้ เมื่อมาถึง สายฟ้าก็เข้าไปนั่งคุยกับพฤกษ์ในขณะที่พันดาวแวะไปเคาน์เตอร์เพื่อสั่งพิซซ่ากับกาแฟสำหรับรับประทานในร้านและอีกส่วนเพื่อกลับบ้าน ตอนพักเที่ยงของวันหยุด ลูกค้าหนาตา ล่วงจนกว่าสี่สิบนาที แป้งจึงเดินมาเสิร์ฟพิซซ่าด้วยตัวเอง “น่าจะโทร.มาสั่งก่อนนะ เห็นมะ ได้ช้าเลย หิวไหมล่ะ ” เจ้าของร้านบ่นให้เพื่อน พลางวางถาดพิซซ่าหน้าซีฟู้ดลง เธอไม่ยอมปรายตามองผู้ชายผิวเข้มที่มานั่งจิบกาแฟได้เกือบสองชั่วโมงด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “หิว” เสียงคนที่มานานที่สุดในโต๊ะ กระแทกกระทั้น “มาตั้งนานแล้ว ไม่สั่งเอง ก็ช่วยไม่ได้” กระแทกกลับซ้ำยังหันไปพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกับอีกคน “พี่ฟ้าคะ หิวมากไหม ขอโทษที่เสิร์ฟช้า นี่เร่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 37 แอบชอบ

พฤกษ์สายตาหม่นแสง เมื่อนึกถึงใบหน้าเศร้าสร้อยของแป้งในช่วงเทอมสุดท้ายของปีนั้น เธออดทนต่อสายตาของทุกคน ไม่ตัดพ้อต่อว่า หรือด่าทอใคร แม้เขาจะแก้ตัวช่วยเธอไม่ได้ แต่ก็เชื่อมั่นว่า เธอไม่น่าจะเป็นคนเอาเรื่องนี้ไปบอกครู “เอ็งชอบแป้งได้ไง ข้าก็ไม่เห็นพวกเอ็งจะสนิทกัน” พฤกษ์ส่ายหน้า ก่อนหน้านั้น ตอนแป้งเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เขาเป็นหัวหน้าสีในงานกีฬา ทำหน้าที่เกณฑ์น้องๆ มาช่วยทำงาน และก็มียายแป้งเป็นหนึ่งในนั้น เพราะทำกิจกรรมโรงเรียนด้วยกันบ่อยครั้ง ทำให้เขาเริ่มสนิทสนมกับเธอ แต่ก็เป็นไปแบบพี่น้อง จนปีต่อมา หากทำกิจกรรมถึงมืดค่ำ เขาจะคอยไปส่งน้องคนนี้เสมอ เธอเป็นเด็กดีและขยัน “ตอนนั้น ข้าเห็นแป้งเป็นรุ่นน้องคนหนึ่ง จนกระทั่งเกิดเรื่องนั้นขึ้น เราก็ไม่เคยคุยกันเหมือนเดิมอีก ทีแรกข้าก็โกรธ แต่หลังจากนั้นอีกสองปี เพื่อนผู้หญิงในห้องข้าก็มาเล่าให้ฟังว่า เขาได้คุยเรื่องนี้กับแป้ง และแป้งก็บอกว่า ไม่ได้เป็นฟ้องครูเรื่องนั้นเลย” “เอ็งไม่คิดจะไปปรับความเข้าใจกับน้องบ้างเหรอ ” “หลังจากรู้จากเพื่อนคนนั้น ข้าได้แต่แอบสืบเรื่องเขา แอบตามเขาบ้าง
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 38 โหมกว่าไฟ

ปัง! เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นจากหลังร้านทำเอาทุกคนสะดุ้ง สายฟ้าเดินดิ่งมาราวกับบิน เขาล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์หยิบเงินแบงค์พันออกจากกระเป๋าสตางค์หนังใบแบนๆ ยื่นให้เมย์ “เมย์เอาเงินนี่ไปซื้อของที่ตลาดมาถวายเพลนะ แล้วแวะไปร้านหนังสือพิมพ์ซื้อหนังสืออะไรก็ได้สักสองสามเล่ม แล้วก็บอกเจ้าของร้านว่า คนที่พี่ดาวจะแต่งงานด้วยไม่ใช่เสี่ยมิ่ง สินสอดได้สี่สิบล้าน ที่สำคัญจะแต่งเร็วๆ นี้” “หา!” ทั้งสามคนอุทานพร้อมกัน เงยหน้าขึ้นมองผู้ชายร่างสูงที่สุด ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึม ไม่มีท่าทีล้อเล่นแม้แต่น้อย “รับไปสิ” ท่าทีนิ่งและดูมีอำนาจของสายฟ้า ทำให้เมย์ยื่นมือไปรับเงินด้วยดวงตาเหม่อลอย พันดาวได้สติก่อน เธอคว้าข้อมือขาวจัดนั้นไว้ “จะดีเหรอคะพี่ฟ้า ไปโกหกอย่างนั้น เรื่องจะไปกันใหญ่” เธอกำลังจะพูดต่อ แต่เมื่อเห็นสายตาแข็งกร้าวของเขาที่สบตาเธอนิ่ง ทำให้ต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปก่อน เขาล้วงสองมือลงในกระเป๋ากางเกง ชะโงกใบหน้าเข้ามาใกล้เธอ “จะโกหกทำไมล่ะ ก็แต่งงานจริงๆ ไปซะเลยสิ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยความตกใจ แต่เขากลับยิ้มเจิดจ้า ใช้มือหนึ่งจับศีรษะเธอ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 39 คิดแต่งจริง

บ่ายสี่โมงเย็น รถสามคันเบรกจนควันคลุ้งแทบจะพร้อมกันที่หน้าร้านปันสุข พันดาวที่ใจตุ้มๆ ต๋อมๆ ทั้งวัน หน้าเริ่มซีดลง แบงก์เห็นอาการลูกพี่แบบนั้นทั้งนึกสงสารและนึกขำ ‘เอาล่ะหนอลูกพี่ งานนี้ได้ลาภสัตว์สองเท้าแหงๆ’ “สวัสดีคร้าบ....เชิญหลังร้านเลยครับ!” แบงก์ผายมือเชิญเจ้าของรถทั้งสาม เจ้าของสองคันแรกสีหน้าใคร่รู้สุดขีด แต่เจ้าของรถคันสุดท้าย ลงมาพร้อมด้วยเสียงหัวเราะดังลั่น “ฮ่าๆ หวัดดีแบงก์ วันนี้น่าจะครึกครื้นนะ” พฤกษ์ตบบ่าแบงก์สองสามทีหนักๆ แบงก์ยิ้มกว้าง “ก็ว่ายังงั้นล่ะครับ เล่นมาพร้อมหน้าขนาดนี้” ธารากับหมอปวีร์เดินลิ่วเข้าหลังร้าน รีบนั่งลงตรงข้ามกับสายฟ้า ที่แสร้งไม่รู้ไม่ชี้กับแขกวีไอพี ส่วนพฤกษ์เดินมานั่งเก้าอี้ชิดกับเพื่อนรัก เขาตบบ่าสายฟ้าสองสามที ปากก็พร่ำว่า “ทำดีๆ” สายตาของหมอปวีร์ ดูราวจะฉีกชายหนุ่มตรงข้ามให้เป็นชิ้นๆ พันดาวรีบเสิร์ฟน้ำเย็นให้กับทุกคน “พี่วีคะ ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะ” เธอเลื่อนแก้วน้ำทรงสูงไปต่อหน้าเขา “มาๆ นั่ง ยายดาว อย่าลีลา ฉันอยากฟังเรื่องจริงล่ะ นี่เหยียบมาซะบุพการีโดนด่าตลอดทางแล้ว”
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 40 คิดแต่งจริง

ผู้จัดการสาวเอียงคอมองญาติผู้น้องที่ดูสายตาเลื่อนลอยชอบกล “เราน่ะ ทำไมตาลอยยังงั้น คิดอะไรอยู่” “ดาวกำลังงงน่ะ” “งงเรื่องอะไร ” “จู่ๆ ก็กลายเป็นว่า ดาวมีข่าวว่าจะแต่งงานกับฟ้า แล้วยัง....ยังมาเฝ้าดาวแบบนี้อีก” เธอโคลงศีรษะ “ฮ่าๆ ดาวเอ๊ย! พี่ช่วยไม่ได้ล่ะนะ เธอไปทำอีท่าไหน ถึงทำให้เขาติดหนึบขนาดนี้” ภาวิณียิ้มขำ เมื่อเห็นผู้ชายร่างสูงหล่อเหลาคนนั้นทำท่าว่าจะไม่รามือง่าย “พี่ภา! แทนที่จะช่วยน้องคิด ยังจะมาซ้ำเติมอีก” “เปล๊า! สำหรับพี่นะ คุณสายฟ้าออกจะหล่อ แถมยังดูจริงใจกว่าเสี่ยมิ่งเยอะเลย” “แต่ดาวยังไม่สนิทเขามากขนาดนั้นนะ แถมยังไม่รู้จักครอบครัวเขาสักคน เกิดเขามีแฟนอยู่แล้วจะทำไงล่ะ ” “อ๋อ! ที่แท้ไม่ได้กลัวเขาเกาะติด กลัวเขามีแฟนอยู่แล้วนั่นเอง” คนพี่สรุปด้วยอาการเลิกคิ้วสูงล้อเลียน “แล้วจะเอาหมอวีไปไว้ที่ไหนจ๊ะ ” “พี่ภา....บอกแล้วว่า ดาวไม่ได้คิดแบบนั้นกับพี่วี” “เรื่องนี้ หมอวีจะยอมเหรอ ” ภาวิณีเองก็พอรู้ว่า หมอปวีร์ทำหน้าที่จงอางหวงไข่มานาน ขนาดเคยปะทะฝีปากกับเสี่ยมิ่งหลายหน
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
...
10
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status