จับรักมาขังใจ

สายลมเยือกเย็นที่เล็ดลอดช่องว่างลดเลี้ยวระหว่างผู้คนที่ยืนเบียดเสียดบนรถไฟพอจะช่วยให้ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าคมเข้มที่ยืนสะพายเป้ขนาดใหญ่พอได้หายใจออกบ้าง เขาขยับตัวและหันหน้าไปทางหน้าต่างเพื่อหวังจะได้อากาศจากภายนอกมาช่วยอีกสักเล็กน้อยเขายืนกระสับกระส่ายเพราะความแออัด และเมื่อยล้าจากการยืนมาเป็นเวลานาน กว่าสองชั่วโมง จำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากทุกสถานีที่ผ่านโดยไม่มีทีท่าว่าจะบางตาลงเมื่อใด ‘เฮ้อ! ไม่น่าดันทุรังเล้ย ขับรถมาเองก็สิ้นเรื่อง’ เขารำพึงอย่างอ่อนล้า ความปวดเมื่อยค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นมาจากปลายเท้าจนถึงไหล่ทั้งสอง ไม่ถึงอึดใจต่อมาผู้คนรอบข้างเริ่มขยับตัวกันทั่วหน้า เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่า สถานีข้างหน้าต้องเป็นสถานีหลักสักแห่ง แต่ก็ช่างเถอะ เขาเองก็ไม่มีแก่ใจจะคิดแล้วว่าถึงที่ไหน ขอแค่ให้มีที่นั่งเหลือบ้างก็พอ รถเทียบชานชลาสถานีใหญ่ประจำจังหวัด คนกว่าครึ่งทยอยเดินลงบันไดเล็กๆ ข้างโบกี้เป็นแถวยาว ชายหนุ่มขยับตัวไปใกล้หน้าต่าง เขารีบหย่อนตัวลงนั่ง ก่อนจะสังเกตคนตรงหน้าที่นั่งบนรถไฟเป็นเก้าอี้ยาวสองตัวหันหน้าเข้าหากัน มีหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่ต้อง

ส่วนสองหนุ่มที่ไหว้เจ้าเสร็จแล้ว พฤกษ์ยังทำหน้าที่ดันให้สายฟ้าเดินหน้าไปเข้าแถวเสี่ยงเซียมซี “นี่เอ็งเอาจริงน่ะ” สายฟ้าหยั่งเสียง “เอาน่า ถือซะว่า มาทำบุญ เสี่ยงขำๆ ไม่ซีเรียสๆ ฮ่าๆ” อีกฝ่ายเคาะไหล่ แต่สายตาไม่น่าไว้วางใจ “งั้นเอ็งนำหน้า” “ย่อมได้” พฤกษ์คว้ากระบอกเซียมซี่มั่น คุกเข่าที่เบาะ ก่อนเขย่าอย่างจริงจัง “ได้แล้ว” เขาคว้าติ้วไม้ที่หล่นลง ดูหมายเลขอย่างรวดเร็ว “ทีเอ็ง ให้ไวๆ” สายฟ้ารับมาถือไว้ แล้วเขย่าอย่างรวดเร็ว ติ้วไม้อันหนึ่งหล่นลงมา พฤกษ์รีบคว้าขึ้นมาดูหมายเลข “ป่ะ! ไปเอาใบเซียมซีกัน” คนด้านหลังที่ต่อคิว รุนหลังกันเร่งมาเรื่อยๆ “โอ๊ย!” สายฟ้าโดนคนต่อคิวด้านหลัง กระแทกจนหน้าคะมำ ร่างที่กระแทกเข้ามาพาดอยู่บนตัวเขาเต็มๆ เขาไม่ได้ร้อง คนที่ชนเขาทั้งร้อง ทั้งทับอยู่บนตัวเขา ชายหนุ่มรูปร่างสูง แขนขาจึงยาว เมื่อล้มลงไปแขนขาของเขาจึงเปะปะไปโดนคนข้าง บริเวณที่เขาล้ม กลายเป็นช่องว่างใหญ่ท่ามกลางฝูงชน “เอ๊ะ!” “อ๊ะ!” เสียงคนที่โดนแ

พันดาวถึงกับสะดุ้ง เธอมองมือสองข้างของตัวเองที่ลูบอยู่บนหน้าอกเปลือยเปล่าของอีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ “ฉันจะผลักออกต่างหากเล่า ปล่อยฉันสิ” เธอตบมือบนอกเขาแรงๆ เขาปล่อยเธอเป็นอิสระ เพราะรู้แล้วว่า แอ่งน้ำไม่ลึก และไม่อันตราย “ที่สำคัญ ตอนนี้ นอกจากคุณจะกอดจูบ ลูบคลำผมจนครบแล้ว” เขาหรี่ตาลงเป็นนัยยะ ก่อนมองช่วงอกไล่ขึ้นมาถึงใบหน้าของเธอ “คุณยังอนุญาตให้ผมได้เห็นร่างกายของคุณอีกด้วย” เธอใจหายวาบ! เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว เนื้อผ้าบางเบา เมื่อเปียกน้ำ ผ้าลู่ไปตามเนินเนื้อและรูปร่างของเธอจนหมดสิ้น เสื้อชั้นในสีชมพูเปล่งสีชัดอวดเนินอกสล้างให้ผู้ชายตรงหน้าได้เห็นขนาดชัดๆ เสียแล้ว “อย่ามองนะ” มือสองข้างขยุ้มเสื้อที่หน้าอกเข้าหากัน แต่กลับทำให้เห็นขนาดจากด้านข้างได้ชัดเจนขึ้น เขายิ้มละไมในสีหน้า เมื่อได้เห็นรูปร่างของสาวตาโตเต็มตาขนาดนั้น นึกครึ้มใจจนอยากจะยั่วเธอให้จิตแตก “เราต่างเป็นของกันและกันแล้ว ใช่ไหม ” เขาแสร้งทำเสียงทุ้มต่ำ “กรี๊ด!” ใบหน้าร้อนผ่าวเลยไปจนถึงใบหู พันดาวรีบโผ

“เออ! ก็ต้องปรับความเข้าใจกับคนในชุมชนอยู่นานทีเดียว ถ้าบ้านไหนกำลังจะสร้างใหม่ก็ดีไป พอจะคุยได้ แต่บ้านที่สร้างไปแล้วก็แล้วกันไป”สายฟ้ามองตามแล้วเห็นจริง หลังจากมีร้านค้าที่สร้างด้วยไม้ และบ้านไม้สวยๆ เรียงรายกันอยู่ ก็อาจจะพบบ้านปูนแทรกอยู่บ้างบางหลัง น่าเสียดายที่ไม่อาจแก้ไขให้เป็นบ้านไม้ไปด้วยกันเสียทั้งหมด“นี่ล่ะนะ เราต้องให้ความรู้ด้านอนุรักษ์กับชุมชนให้มากๆ แถมยังต้องปลูกฝังเด็กรุ่นใหม่ให้รักในเอกลักษณ์ท้องถิ่นตัวเองด้วย”ปลัดหนุ่มพยักหน้ายอมรับความคิดของเพื่อน“นี่ล่ะ! ภารกิจที่ทางจังหวัดกำลังผลักดัน ก็หวังนะว่า ชาวบ้านและนักลงทุนจะเข้าใจเรื่องนี้”“เอ็งหิวหรือยัง” จู่ๆ พฤกษ์ก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน“นิดหน่อย ตอนเที่ยงกินข้าวน้อยไปนิด ว่ายน้ำไปจนหมดแรง ย่อยหมดแล้ว”“งั้นเราแวะร้านกาแฟข้างหน้าล่ะกัน มีพิซซ่าต้นฉบับอิตาลีกินด้วย”ไม่รอให้เห็นด้วย พฤกษ์ก็จอดรถหน้าป้ายไม้ที่มีชื่อสวยๆว่า Coffee and me“อย่าลืม! เอ็งแพ้” สายฟ้าหันไปย้ำ“เออน่ะ! เดือนนี้ข้ารวย” พฤกษ์กลั้วหัวเราะ เขานึกถึงลีลาการกระโดดน้ำของเพื่อนที่ชนะเขาไปอย่างขาดลอย สองต่อห้าเจ้าถิ่นเดินนำลิ่วๆ ไปยังโต๊ะประจำ แ

สักครู่ เสียงทุบประตูก็ดังขึ้น “เปิดออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้ คุณทำให้ผมบาดเจ็บ ออกมารับผิดชอบเลย” พฤกษ์ตะโกนดังลั่นเธอล็อคประตูแล้วรีบจัดการภารกิจของตัวเองอย่างรวดเร็ว “นี่ คุณจะบ้าหรือไง นี่มันห้องน้ำหญิงนะ” ใบหน้าถมึงทึงของชายหนุ่มบ่งบอกอารมณ์โกรธที่พุ่งปรี๊ด “มันยังสร้างไม่เสร็จ ไม่มีผ่านมาหรอก มีแต่คุณกับผมนี่ล่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้”เขาคำรามในลำคอ มือที่กำแน่นยังแนบอยู่กับประตู“ไม่ ฉันไม่ออก คุณแกล้งฉันก่อนทำไม” ฝ่ายหญิงไม่ยอมแพ้ จ้างให้เธอก็ ไม่มีวันออกไปในตอนนี้หรอก นึกถึงใบหน้าถมึงทึงและร่างสูงแขนขายาวนั่นแล้ว ขืนออกไปในตอนนี้มีหวังโดนเขาหักคอแหงๆ ปึง! ปึง! ปึง! ชายหนุ่มทุบประตูจนเด้งเข้าไปให้หญิงสาวเสียวไส้‘อึ๋ย! นี่เขาจะทุบจนมันพังไหมเนี่ย ’ สายฟ้ากุมด้ามจับประตูไว้แน่น ด้านใน พันดาวก็ดันไว้เต็มแรง พอเห็นเขาทำท่าจะทุบประตูไม่หยุด เธอค่อยๆ เลื่อนล็อคด้านใน กระชากประตูเข้าหาตัวเองอย่างแรง‘เป็นไงเป็นกัน’ชายหนุ่มไม่ทันระวัง เขาเซตามแรงประตูถลาเข้าไปในห้องน้ำ ร่างเขาโถมกอดอีกฝ่ายเซไปนั่งแปะบนโถชักโครก“โอ๊ย!” เสียงทั้งสองประสานกันสภาพที่เกิดข