ใบหน้าที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ฟากโน้น เผลอขยับออกมาในมุมที่พฤกษ์อยู่พอดี สายฟ้ารีบขอกล้องมาส่อง“ถ้าเราอ้อมไปทางโน้นพอมีทางไหม ”หัวหน้าทีมม้าศึกเข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึงในทันที“ผมมาดูหลายครั้งแล้ว ถ้าเราลัดเลาะไปตามริมเนินนี้อ้อมไปได้”“ไม่แน่ เราอาจจะบุกเข้าจู่โจม” สายฟ้าประเมินการต่อสู้ด้านล่าง “ปล่อยให้ด่านหน้ายิงกันไปก่อน คุณว่าไง ”ทุกคนมีอาวุธในมือ อย่างน้อยสายฟ้ากับพฤกษ์ก็มีปืนพกอยู่ในมือ“ไปกันครับ” เขาโบกมือให้ทุกคนขยับตามม้าศึกสองคนนำหน้าเขาพกมีดฟันกอไม้ให้เป็นทางเดินทั้งหมดเร่งฝีเท้าเดินอ้อมเนิน ฝั่งนี้จะชิดภูเขาพอดี ค่อยๆ ลัดเลาะไป แม้เสียงจะดังบ้าง แต่เพราะเสียงปืนที่สนั่นป่านั้น ดังกว่าทำให้ฝีเท้านับสิบดูเบาเสี่ยมงคลซุ่มมองการยิงกันอย่างหัวเสีย “ไหนมึงบอกทางสะดวก”“ผมก็เช็คอย่างดีแล้วนะเสี่ย” ฝ่ายถูกตะคอกหน้าเสีย เขาสั่งลูกน้องลาดตระเวนทั้งเช้าเย็นไม่ได้ประมาทแม้แต่น้อย“มึงดู พ่อมึงแห่กันมาเพียบ” นิ้วของเสี่ยชี้ไปตามแนวปะทะที่มีการยิงกัน พวกเขายืนอยู่บนเนินจึงมองเห็นแวบๆ เป็นระยะ เมื่อทหารแต่ละคนโผล่หน้าออกมายิง“ผมสั่งให้ตามอีกพวกมาแล้ว” เขาชี้กองกำลังชนกลุ่มน้อยที่มาใ
Read more