All Chapters of พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Chapter 91 - Chapter 100

"หนูล้างจานเสร็จแล้ว หนูกลับเลยนะคะ" ปาริฉัตรบอกขณะที่เดินออกมาจากห้องครัวเมื่อได้ทำความสะอาดจานชามเรียบร้อยแล้ว ร่างบางมาหยุดอยู่ใกล้เสี่ยหนุ่มที่กำลังดื่มน้ำอยู่ที่โต๊ะอาหาร"แป้งหอม" เสี่ยภาคินทร์เอ่ยออกมาเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง มือใหญ่วางแก้วน้ำลงแล้วหันมาประจันหน้ากับเธอ วงแขนแข็งแรงโอบกอดผ่านเอวคอดแล้วประสานมือไว้ด้านหลังเธอ "คะ?" หญิงสาวขานรับพลางเงยหน้าขึ้นไปสบตากลมโตกับตาคมเขา"ย้ายมาอยู่กับฉันได้ไหม?" เสี่ยภาคินทร์พูดออกมาน้ำเสียงจริงจัง"....." ปาริฉัตรไม่ได้ตอบในทันที เธอมองใบหน้าหล่อคมว่าเขาพูดเล่นหรือพูดจริง แต่ก็ไม่เจอแววล้อเล่นจากสายตาคมเลยสักนิด"ฉันอยากอยู่กับเธอ อยากให้เธออยู่ด้วยใกล้ ๆ ""เฮีย.." เสียงหวานครางชื่อคนตรงหน้าเบา ๆ เธอไม่คิดว่าเขาจะให้เธอเข้ามาในชีวิต นี่เขาคิดจริงจังกับเธอใช่หรือเปล่า แค่เมื่อคืนที่เขาสารภาพว่าชอบเธอก็ดีใจแล้ว ที่ความรู้สึกของเขาตรงกับเธอ แล้วนี่เขายังชวนให้เธอมาใช้ชีวิตร่วมกันอีก"อยากนอนกอดเธอทุกคืน อยากตื่นเช้ามาเจอหน้าเธอทุกเช้า""นะแป้งหอม มาอยู่กับเฮียนะ" เสียงเสี่ยภาคินทร์ที่เอ่ยแทนตัวเองออกมานั้นช่างนุ่มทุ้มฟังระรื่นหูจนค

"เดี๋ยวก่อนแป้งหอม" เสี่ยภาคินทร์เรียกก่อนจะรั้งไหล่เล็กให้ถอยกลับมาหาเขา"คะ?" หญิงสาวขานรับพลางเอี้ยวตัวหันไปมองใบหน้าหล่อ"ขอจูบทีนึง" พูดจบสองมือใหญ่ของเสี่ยหนุ่มก็จับประคองใบหน้าเล็กของหญิงสาวให้เงยขึ้นรับริมฝีปากหนาที่เคลื่อนต่ำลงมาแล้วประกบแนบชิดกับปากอิ่มของเธออย่างพอดิบพอดี แต่เขาไม่ได้หยุดแค่นั้น นิ้วแข็งแรงกดคางเล็กให้เผยอก่อนจะส่งลิ้นสากเข้าไปกวาดหาความหอมหวานในโพรงปากนิ่มของเธออย่างนุ่มนวลซ่าบซ่านติ๊ง!"อุ๊ย!" ประตูลิฟต์เปิดออกในช่วงที่เครซี่เดินผ่านมาพอดี ทำให้เธอได้เห็นภาพชวนสยิวตั้งแต่เช้า เธอยกมือหนาขึ้นปิดปากดวงตาเบิกโพรงอย่างตื่นเต้น"ไปทำงานได้แล้ว" เสี่ยภาคินทร์พูดเสียงทุ้มอ่อนหวาน ขณะที่นิ้วเรียวยาวเช็ดคราบน้ำลายที่ติดอยู่ตรงมุมปากเล็กของหญิงสาว ที่ยังคงนิ่งงันทำอะไรไม่ถูกเมื่อโดนเครซี่เห็นภาพที่เสี่ยหนุ่มทำกับเธอเมื่อครู่"คะ..ค่ะ" ปาริฉัตรก้มหน้าแดงงุดผละออกมาจากร่างสูงรวดเร็ว หญิงสาวเดินผ่านร่างหนาของเจ๊เครซี่ราวกับไม่เห็นว่ารุ่นพี่ยืนอยู่ตรงนั้น"นี่ เดี๋ยวนี้สวีตหวานกันไม่แคร์คนอื่นเลยนะยะ" เจ๊เครซี่เดินตามมาพูดแซวพลางใช้ไหล่หนาแกล้งกระแทกหลังเล็กจนห

เมื่อลูกน้องเสี่ยภาคินทร์พากันออกไปหมดแล้ว ปาริฉัตรค่อย ๆ เดินยิ้มเยื้องกายเข้าไปหาคนร่างใหญ่ที่ยืนกอดอกวางสะโพกไว้ที่ขอบโต๊ะตัวใหญ่ หน้าตาหล่อบึ้งตึงบอกบุญไม่รับ"ที่พี่หมอกบอกว่าเฮียหึงหนู จริงเหรอคะ?" ใบหน้าสวยเอียงหน้าถามเสี่ยหนุ่มเชิงล้อเลียน"อือ" เสี่ยภาคินทร์ส่งเสียงในลำคอก่อนจะหันหน้าหนีท่าล้อเลียนของหญิงสาว"น่ารักนะคะ" ปาริฉัตรเอ่ยออกมาพลางฉีกยิ้มกว้าง ดวงตากลมของเธอหยีลงน่ารัก นิ้วเล็กจิ้มมาที่ต้นแขนแหร่งเขาอย่างหยอกล้อ"ถ้าไม่อยากโดนซ้ำอย่ามาทำหน้าแบบนี้" เสี่ยภาคินทร์พูดเสียงเข้มพลางดึงสายตามาสบกับตาสวยของหญิงสาวอย่างคาดโทษ นั่นทำเอาคนที่คิดลองดีต้องรีบหุบยิ้มทันที และหยุดการกระทำหมดที่เธอกำลังทำอยู่ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้เจอดีเสียเอง"โอ๊ะ! นี่โต๊ะของหนูใช่ไหมคะเนี่ย สวยจัง" ปาริฉัตรรีบผละออกห่างจากร่างใหญ่ทันทีที่เห็นสายตาของเขา เธอแสร้งทำทีไปลูบโต๊ะทำงานใหม่ว่าสนอกสนใจเสียเต็มประดาโดยมีสายตาคมมองตามไปอย่างขบขันพลางส่ายหน้าให้กับท่าทางของหญิงสาวและแล้วก็ถึงเวลาเลิกงานของปาริฉัตร ตั้งแต่เสี่ยหนุ่มเรียกเธอขึ้นมาที่นี่เมื่อตอนช่วงสาย เธอก็ไม่ได้ลงไปข้างล่างอีกเลย เสี

เมื่อกลับมาถึงคอนโดหรูของเสี่ยภาคินทร์ ปาริฉัตรรีบเข้าครัวทำอาหาร ไม่นานเธอก็ออกมาพร้อมกับอาหารหอมฉุย"หอมจัง" เสี่ยหนุ่มเดินออกมาจากห้องหลังจากที่เขาเข้าไปอาบน้ำระหว่างที่รอหญิงสาวทำกับข้าว"อร่อยด้วยนะคะ" ปาริฉัตรพูดยกหางตัวเองเมื่อได้โอกาส ปากอิ่มฉีกยิ้มหวานก่อนจะส่งจานข้าวให้เสี่ยหนุ่ม"หึหึ" เสี่ยภาคินทร์หัวเราะในลำคอที่เห็นหญิงสาวยิ้มแย้มขึ้นแล้ว ไม่ทำหน้าซึมเหมือนในตอนที่อยู่ห้างดัง"ทานให้หมดนะคะ หนูทำสุดฝีมือเลยนะ" ปาริฉัตรพูดขณะที่หย่อนสะโพกนั่งตรงข้าม จากนั้นทั้งคู่ก็รับประทานอาหารไปพลางคุยกันไป ทำให้ลืมเรื่องที่ทำให้หงุดหงิดใจจนหมดสิ้น"จะทำอะไรน่ะ?" เสี่ยหนุ่มที่นั่งดูข่าวอยู่ห้องนั่งเล่นถามขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวหยิบหนังสือออกมาจากลิ้นชักข้างผนังห้อง"หนูใกล้สอบแล้วค่ะ ต้องอ่านหนังสือ" ปาริฉัตรเดินถือตำราเรียนแล้วนั่งลงข้าง ๆ ร่างใหญ่ มือเล็กพลิกเปิดหน้าหนังสือที่เธอคั่นเอาไว้เพื่อที่จะอ่านต่อ"จะจบเมื่อไหร่?" เสี่ยหนุ่มถามขึ้นพลางมองไปยังตำราเรียนบนตักเล็กแล้วเขาก็เห็นตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยเปิดชื่อดัง"เทอมนี้เทอมสุดท้ายแล้วค่ะ" หญิงสาวพูดขณะที่ใช้ปากกาขีดเน้นคำลงในตำร

รุ่งเช้า ปาริฉัตรรีบตื่นแต่เช้าตรู่เพราะมหาวิทยาลัยที่เธอศึกษาอยู่ไกลจากที่นี่มาก เธอต้องเสียเวลานั่งรถสองต่อกว่าจะถึงมหาวิทยาลัย หญิงสาวค่อย ๆ หย่อนเท้าลงจากเตียงแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษา และรีบออกไปจากคอนโดหรูเพื่อเดินทางไปยังสนามสอบ ซึ่งเวลาที่ปาริฉัตรออกไปนั้นเสี่ยหนุ่มยังไม่ตื่นจากการหลับไหล"แป้งหอม ทางนี้" แก้มใส เพื่อนสนิทของปาริฉัตรเรียกทันทีที่เห็นหญิงสาว ทั้งคู่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยมต้น จนกระทั่งจบมัธยมปลายทั้งคู่ได้แยกย้ายกันไปแต่ว่าทั้งคู่ก็ได้มาเรียนที่มหาวิทยาลัยนี้ จึงได้เจอกันบ้างในบางครั้ง"แก้มใส มานานรึยัง?" ปาริฉัตรเดินยิ้มหวานไปหาเพื่อนสนิท พลางหย่อนสะโพกลงนั่งฝั่งตรงข้าม"สักพักแล้วล่ะ" แก้มใสตอบกลับมา หน้าตาเธอดูไม่สดใสจนแป้งหอมสังเกตเห็น"เป็นอะไรหรือเปล่าแก้มใส ดูเหมือนเธอไม่ค่อยสบายใจ มีอะไรบอกเราได้นะ" ปาริฉัตรถามเพื่อนอย่างเป็นห่วง ปกติเพื่อนเธอร่าเริงมากกว่านี้"กายต้องผ่าตัดหัวใจน่ะ โรงพยาบาลบ้านเรารักษาไม่ได้เลยส่งไปที่โรงพยาบาลเอกชน ค่าใช้จ่ายแพงมากแต่ว่าเราก็อยากให้น้องได้ผ่าตัดเลยคิดว่าจะผ่อนเอา เราอยากได้งานที่ได้เงินเยอะกว่าที่ท