All Chapters of พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]: Chapter 141 - Chapter 150

"พวกมึงเลิกแซวกูได้แล้ว เมียกูเขินหมดแล้ว" เสี่ยภาคินทร์ต่อว่าเพื่อน ๆ พลางเอนหลังไปพิงพนักด้านหลัง มือใหญ่ดึงไหล่บางให้ร่างเล็กของภรรยาเอนตามไปพิงที่ไหล่แข็งเขาด้วย ขายาวราวนายแบบยกขึ้นไขว่ห้างอย่างอารมณ์ดี"เชี่ย! ที่เธอเขินเพราะคำพูดมึงนั่นล่ะ เสือกมาโทษพวกกู" ภูริชกระแทกเสียงใส่เสี่ยหนุ่มก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วที่มีน้ำสีอำพันมายกขึ้นดื่มโดยไม่ได้สนใจเพื่อนที่กำลังนั่งยิ้มอยู่เลยแม้แต่น้อย"กูว่ามึงควรจะให้แป้งหอมหยุดมาที่คาสิโนได้แล้วนะ" หมอชวิณเอ่ยขึ้นน้ำเสียงราบเรียบอย่างเป็นการเป็นงาน"ทำไมวะ?" เสี่ยภาคินทร์ถามเสียงขุ่นเล็กน้อยไม่พอใจเพื่อนที่บังอาจมาห้ามไม่ให้ภรรยาสุดที่รักของเขามาที่นี่"บนห้องทำงานน่ะไม่เป็นไร แต่ก่อนขึ้นมาบนนี้ต้องผ่านคาสิโนชั้นล่าง มึงไม่เห็นเหรอว่าควันบุหรี่เยอะแค่ไหน กูแค่เป็นห่วงแป้งหอมว่าต้องสูดควันพวกนั้นไป" หมอชวิณพูดถึงเหตุผลกับเสี่ยหนุ่มที่กำลังส่งสายตาขวางได้รับทราบ ว่าการที่หญิงตั้งครรภ์ต้องมาสูดเอาสารก่อมะเร็งพวกนี้ไม่เป็นการดีกับภรรยาสาวของเพื่อนเลยสักนิด"เออ จริงด้วย งั้นพรุ่งนี้หนูไม่ต้องมาแล้วนะ หยุดอยู่คอนโด เดี๋ยวเฮียก็จะหยุดเป็นเพ

รุ่งเช้า ณ คอนโดหรูของเสี่ยภาคินทร์ปาริฉัตรตื่นขึ้นมาแล้วเธอก็พบว่ามือใหญ่ของสามีกุมอยู่ที่อกอวบของเธอ ขายาวพาดทับอยู่ที่ต้นขาเนียนของเธอไว้ มิน่า เธอถึงรู้สึกอึดอัดจนต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา"เฮีย ตื่นได้แล้วค่ะ" หญิงสาวส่งเสียงเรียกขณะที่จับมือหนาออกจากการเกาะกุมทรวงอก แต่ครั้นเมื่อเสี่ยหนุ่มรู้สึกตัว เขากลับออกแรงบีบก้อนเนื้อนุ่มที่มีผ้าเนื้อนิ่มชุดนอนบางขวางกั้น เขาขยำนวดเฟ้นอกอวบเด้งอย่างมันมือ"อื้อ! เฮีย เอามือออกไปเลยนะ หนูเจ็บ" ปาริฉัตรร้องเพราะปวดหนึบที่ก้อนเนื้ออกอิ่มซึ่งคัดเต่งขึ้นผลพวงจากการตั้งครรภ์ มือเล็กพยายามดันมือใหญ่เขาออกแต่เสี่ยหนุ่มกลับฝืนเอาไว้ไม่ให้เธอดันออกง่าย ๆ"ไม่เอา นิ่มดี" เสี่ยภาคินทร์พึมพำขณะที่ตายังหลับอยู่"แต่หนูเจ็บนะคะ เฮียบีบแรงเกินไปนะ""งั้นเปลี่ยนเป็นทำแบบนี้ละกัน" พูดจบเขาก็เปลี่ยนจากการกอบกุมเนื้อนิ่มเป็นการสะกิดยอดอกแรง ๆ ใช้เวลาเพียงไม่นานนักยอดทุมซึ่งอยู่ภายใต้ผ้านิ่มก็แข็งเป็นไตสู้กับนิ้วยาวของเขา"อื้อ! แบบนี้ก็ไม่เอา" ปาริฉัตรพูดเสียงปนหอบ เธอรู้สึกถึงการเปียกแฉะที่หว่างขาเพียงแค่เขาปลุกเร้าอารมณ์เพียงน้อยนิด ร่างกายเธอกำลังหลั

"แล้วคิดว่าเฮียจะหยุดแค่นี้เหรอ?" เสี่ยหนุ่มเอ่ยถามขณะที่เขยิบเข้ามาใกล้ ส่งผลให้ร่างบางกระเถิบหนีอัตโนมัติ "เอ๊ะ! อย่านะคะ เมื่อวานทำไปแล้ว ไหนเฮียบอกว่าทำบ่อยมันไม่ดีกับลูกไงคะ" ปาริฉัตรขยับถอยหลังหนีไปจนติดพนักเท้าแขนโดยที่มีร่างหนาของสามีตามมาเท้าแขนคร่อมเธอไว้เพื่อไม่ให้เด็กซุกซนหนีไปไหนได้อีก "มายั่วเฮียขนาดนี้แล้วอย่าคิดว่าเฮียจะปล่อยไปง่าย ๆ " เสี่ยภาคินทร์เอ่ยขณะที่ก้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยหมายจะจุมพิตที่ปากอิ่ม "แต่หนูกินไอศกรีมอยู่นะ" ปาริฉัตรรีบยกถ้วยไอศกรีมขึ้นรับริมฝีปากหนา "ไม่ต้องกินแล้ว เอาตัวหนูมาให้เฮียกินดีกว่า" เสี่ยหนุ่มเอ่ยพลางดึงถ้วยไอศกรีมออกแล้วนำไปไว้ที่โต๊ะกระจกเตี้ย ก่อนยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ดึงชายเสื้อยืดตัวเองออกไปทางศีรษะถอดให้พ้นตัว จากนั้นจึงหันมาหาตัวการที่ทำให้ลำท่อนเขาปวดหนึบ เขาคงจะทรมานหากไม่ได้ปลดปล่อย "แต่นี่มันยังเช้าอยู่เลยนะคะ" "ความอยากของเฮียมันอยู่ที่อารมณ์ไม่ได้อยู่ที่เวลา" พูดจบเสี่ยหนุ่มก็เข้าประกบปากอิ่มทันที มือแกร่งดึงชายเสื้อยืดตัวโคร่งของเธอขึ้นไปไว้ที่เนินอกอวบ เขาเคลื่อนมือไปด้านหลังเล็กแล้วปลดตะขอเสื้อในออกอย่างชำน

ก๊อก ๆเสียงเคาะประตูดังขึ้นโดยยังที่เสี่ยภาคินทร์ยังไม่หาเสื้อผ้ามาสวมใส่ เขาจึงรีบหยิบกางเกงลำลองขึ้นมาสวมเพียงแค่ตัวเดียวแล้วเดินไปเปิดประตูโดยที่ร่างหนายังคงมีความเปียกชื้นของเหงื่อหลงเหลืออยู่แกร่ก..เมื่อเสี่ยหนุ่มเปิดประตูออกไป เขาก็พบใบหน้าหล่อของลูกน้องคนสนิทซึ่งยืนรออยู่ที่หน้าห้อง"แฟ้มที่เสี่ยให้ผมเอามาให้ครับ" หมอกยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสามเล่มให้แก่เจ้านาย"อืม" เสี่ยหนุ่มยื่นมือออกไปรับแล้วพลิกสำรวจดูว่าที่ลูกน้องนำมาให้ถูกต้องหรือไม่"ที่คาสิโนเรียบร้อยดีนะ" เสี่ยภาคินทร์เอ่ยถามลูกน้องหลังจากที่ละสายตาคมออกจากแฟ้มในมือแล้ว"เรียบร้อยดีครับ ว่าแต่เมื่อไหร่เสี่ยถึงจะเข้าคาสิโนครับ" หมอกเอ่ยถามพลางมองตามหยดเหงื่อที่กลิ้งลงมาตามตีนผมเจ้านาย "ช่วงนี้คงทำงานที่นี่ก่อน อยู่เป็นเพื่อนแป้งหอม อีกอย่างกูก็ยังไม่หายเวียนหัว ดีขึ้นเมื่อไหร่ค่อยเข้าไป" เสี่ยภาคินทร์ตอบขณะที่มือหนายกลูบไล่หยดเหงื่อตรงกรอบหน้า ใบหน้าหล่อของเสี่ยหนุ่มยังคงมีร่องรอยความอ่อนเพลียเจือจาง"หยุดอยู่บ้านเฮียคงจะทำงานหนักน่าดูนะครับ เหงื่อนี่เต็มตัวเลย" หมอกเอ่ยถามเสี่ยหนุ่มพลางอมยิ้มอย่างรู้ทัน เขาไม่

สองสัปดาห์ถัดมา บ้านหลังใหญ่ก็พร้อมอยู่ เสี่ยภาคินทร์พาภรรยาท้องโตมาถึงบ้านในช่วงสายของวัน ปาริฉัตรมองไปทั่วบริเวณหน้าบ้านซึ่งเป็นสนามหญ้าขนาดใหญ่ ตอนที่เธอมาพร้อมกับเสี่ยหนุ่มในครั้งก่อนยังไม่มีหญ้าพวกนี้ แล้วยังมีต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกปลูกโดยมีไม้ค้ำยันกันล้มตั้งไว้ตามจุดต่าง ๆ เพื่อให้ความร่มรื่นเมื่อต้องออกมานั่งเล่นหรือทำกิจกรรมอื่นภายนอก ใบหน้าสวยยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจที่เห็นบ้านร่มรื่นเหมือนกับบ้านสวนของเธอ"บ้านเรายังไม่มีดอกไม้เลยเพราะเฮียไม่รู้จะปลูกอะไรดี เฮียไว้ให้หนูเป็นคนจัดการตอนเข้ามาอยู่น่ะ" เสี่ยภาคินทร์พูดขึ้นเมื่อเดินอ้อมมาจนถึงตัวภรรยา "เข้าไปในบ้านกันเถอะ" เสี่ยหนุ่มเอ่ยพลางโอบเอวอวบของเธอให้เข้าไปในตัวบ้าน เมื่อเข้าไปแล้วหญิงสาวพบว่าฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ถูกตั้งไว้ประจำที่พร้อมใช้งานได้เลย "มากันแล้วเหรอคะ" เข้าไปไม่นานก็มีชายหญิงวัยกลางคนและเด็กวัยมัธยมเดินออกมาต้อนรับ"นี่ ลุงเอก แล้วนี่ป้าจุ๋มแล้วนี่น้ำเป็นลูกของลุงเอกกับป้าจุ๋มนะ ที่เฮียบอกว่าจะให้มาทำงานบ้านน่ะ ลุงเอกกับป้าจุ๋มเคยทำงานที่คาสิโนมาก่อน พอย้ายมาทำงานที่นี่เลยพาน้ำมาอยู่ด้วย หนูคงเคยเห็นลุงเอกก