All Chapters of ฉันจะเป็นเกษตรกรหลังกลับมาจากวันสิ้นโลก : Chapter 11 - Chapter 20

ฮัวอวี้หลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นตามคำบอกของหลานสาว สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ดินแดนกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้าสดใส แสงแดดอ่อน และลมที่พัดมาแผ่วเบา ทำให้เธอรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง“ที่นี่… ที่ไหนกัน เซียงเอ๋อร์?” ฮัวอวี้หลินถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาของหญิงชราเต็มไปด้วยคำถาม“ที่นี่คือมิติของฉันค่ะย่า” หรูอวี้เซียงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มันเป็นสถานที่ที่ฉันเพิ่งค้นพบว่าตัวเองมี… และเราสามารถใช้มันเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับอนาคตที่กำลังจะมาถึง”ฮัวอวี้หลินขมวดคิ้ว “อนาคตที่กำลังจะมาถึง? ลูกหมายถึงอะไร?”หรูอวี้เซียงสูดลมหายใจลึกก่อนจะเริ่มเล่าทุกอย่าง “ย่าคะ… ฉันไม่ได้บอกย่ามาก่อน แต่ฉันรู้ว่าอีกไม่นานจะเกิด              มหันตภัยขึ้นบนโลกนี้ มีโรคร้ายระบาด มีซอมบี้ และโลกจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”“อะไรนะ?” ฮัวอวี้หลินอุทาน สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด“ลูกแน่ใจหรือว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น?”“แน่ใจค่ะ” หรูอวี้เซียงตอบด้วยน้ำเสี

หลังจากได้พูดคุยกับไหหม่าจบ หรูอวี้เซียงครุ่นคิดอย่างหนักเริ่มวางแผนทันที เธอตระหนักว่าไม่อาจรอให้มิติเพิ่มทรัพยากรเองได้เพียงอย่างเดียวหากเธอต้องการพัฒนาให้ทันเวลาที่เหลืออยู่ การหาแร่ทองคำหรือทองแท่งจากภายนอกเพื่อนำมาหลอมในมิติจึงเป็นสิ่งจำเป็นอันดับแรก“เซียงเอ๋อร์เกิดอะไรขึ้นกับหลานหรือเปล่า ย่าเห็นสีหน้าของหลานดูหนักใจเหลือเกิน” ฮั้วอวี้หลินที่เดินกลับมาจากภายนอกอดที่จะถามออกมาไม่ได้เมื่อเธอเห็นว่าคนเป็นหลานกำลังนั่งถอนหายใจ“ย่าคะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่กังวลกลัวว่าเวลาที่เหลืออยู่จะไม่พอ”“ไม่มีทางที่หลานจะไม่มีอะไร หลานก็เป็นแบบนี้ทุกที ว่าแต่เกิดอะไรขึ้นกันแน่” หญิงชราไม่ปล่อยผ่านเหมือนทุกครั้งจึงได้นั่งลงข้าง ๆ กับเธอ“คือแบบนี้ค่ะ ในตอนนี้มิติของฉันพัฒนาขึ้นมาจนมีโรงงานแล้ว เพียงแต่...” หรูอวี้เซียงตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่คุยกับไหหม่าออกมาตามตรง“ย่าก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้หลานกำลังกังวลเรื่องเงินอยู่สินะ” คนเป็นย่าส่งเสียงหัวเราะออกมาก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้องเพียงไม่นานในมือของฮัวอวี้หลินก็มีสมุดบัญชีเล่มหนึ่งถือออกมาด้ว

หลังจากจัดการกับทองคำในมิติเรียบร้อย หรูอวี้เซียงและโม่ไห่ตงก็เดินไปยังร้านเมล็ดพันธุ์ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากร้านทอง บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยความสดชื่นจากกลิ่นของดินและเมล็ดพันธุ์ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศชั้นวางไม้เรียงรายไปด้วยซองเมล็ดพันธุ์ชนิดต่าง ๆ ทั้งผักสวนครัว เช่น ผักกาด ผักบุ้ง คะน้า และผลไม้หลากชนิด ไม่ว่าจะเป็นแตงโม มะเขือเทศ และสตรอเบอร์รี่ นอกจากนี้ยังมีเมล็ดพันธุ์ดอกไม้หลากสีที่ถูกจัดเรียงอย่างสวยงามพนักงานหญิงในร้านทักทายด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะ สนใจเมล็ดพันธุ์ชนิดไหนเป็นพิเศษไหมคะ?”หรูอวี้เซียงกวาดตามองสินค้าอย่างตั้งใจ “ไม่ทราบว่าในร้านค้าของคุณมีเมล็ดทั้งหมดเท่าไหร่คะ หากเป็นไปได้ฉันต้องการทั้งหมด”พนักงานหญิงเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของหรูอวี้เซียง แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติพร้อมกับพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น“ได้ค่ะ คุณลูกค้าต้องการเหมาทั้งหมดใช่ไหมคะ? งั้นขออนุญาตไปตรวจสอบสต็อกก่อนนะคะ”หรูอวี้เซียงพยักหน้าด้วยท่าทีสงบ “ค่ะ ช่วยตรวจสอบแล้วแจ้งฉันด้วยนะคะ”พนักงานเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อตรวจสอบรายกา

เรื่องราวของจางเหลียงฮวาหรูอวี้เซียงไม่ได้เก็บมาใส่ใจอีก เนื่องจากเธอคิดว่าใครทำอย่างไรก็ย่อมต้องได้รับผลกรรม ของตนรถกระบะของโม่ไห่ตงแล่นไปตามถนนจนกระทั่งคนทั้งคู่มาเจอโกดังเก่าแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ค่อนข้างไกลจากตัวเมือง สถานที่แห่งนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นสถานที่เก็บสินค้าให้กับโรงงานผลไม้กระป๋องทว่าบริษัทแห่งนี้ได้เกิดล้มละลาย“ที่นี่ จะไม่เป็นไรหรือคะ” หรูอวี้เซียงถามคนรักหลังจากทั้งสองลงจากรถ“ไม่เป็นไรครับ ที่นี่เป็นของพ่อพี่เอง ตอนนั้นโรงงานผลไม้กระป๋องเคยเช่าไว้แต่หลังจากทางเขาบอกเลิกโกดังก็ว่างมาโดยตลอด” โม่ไห่ตงพูดพลางใช้กุญแจเปิดประตูเสียงประตูเหล็กดังเอี๊ยดอ๊าดสะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่ด้านใน โกดังแห่งนี้ถึงแม้จะดูทรุดโทรมไปบ้างตามกาลเวลาแต่ทว่าพื้นที่ภายในกลับกว้างขวางพอสมควรอีกทั้งยังมีชั้นวางสินค้าเก่าบางส่วนที่ยังคงตั้งอยู่ และแสงสว่างจากช่องหน้าต่างบนเพดานช่วยให้มองเห็นบรรยากาศรอบด้านได้ชัดเจน“ที่นี่กว้างกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะคะ” หรูอวี้เซียงพูดขึ้นพร้อมมองสำรวจไปทั่วด้วยความสนใจ“ถ้าทำความสะอาดและซ่อมแซมอีกสักหน่อย ฉันคิดว่าที

ใบหน้าของโม่ไห่ตงไม่สามารถปกปิดรอยยิ้มได้เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนิ่มของม้าน้ำตัวจิ๋ว“ไหหม่าคุณดูตัวเล็กมาก ทว่าคุณกลับมีพลังงานอันยิ่งใหญ่”“แน่นอนครับ!” ไหหม่าตอบอย่างภาคภูมิใจ “ผมนะเป็นระบบที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด และพร้อมจะช่วยคุณทั้งสองในทุกสถานการณ์!”หรูอวี้เซียงหัวเราะให้กับท่าทางเชิดหัวขึ้นของม้าน้ำตัวจิ๋วอย่างอดไม่อยู่“พี่ไห่ตงอย่าไปชมเขามากเกินไปนะคะ แค่นี้เขาก็ลอยตัวจนหางแทบจะไม่ติดพื้นอยู่แล้ว”“เซียงเซียง คุณพูดอะไรนะ คุณไม่เห็นหรือว่าผมสามารถลอยได้อยู่แล้วไม่เกี่ยวกับคำพูดของใครสักหน่อย” ไหหม่าตอบกลับในทันทีทันใดพร้อมกันนั้นเจ้าตัวยังหมุนตัวลอยวนรอบโม่ไห่ตงและหรูอวี้เซียงเพื่อเป็นการยืนยัน ก่อนที่เขาจะหยุดและชี้ไปข้างหน้าด้วยหางเล็ก ๆ ของตน“ผมคิดว่า พวกเรามาเริ่มสำรวจต่อกันเถอะ ทางนี้น่าจะมีอะไรบางอย่างน่าสนใจ”ทั้งสามคนเริ่มเดินลึกเข้าไปในเหมืองต่อ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป อากาศเย็นลงและเสียงหยดน้ำจากเพดานเหมืองดังสะท้อนเป็นจังหวะหรูอวี้เซียงกอดแขนตัวเองเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงเสื้อแจ็คเก็ตที่โม่