All Chapters of ฉันจะเป็นเกษตรกรหลังกลับมาจากวันสิ้นโลก : Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากพูดจบเธอก็เริ่มขยับเท้าออกเดินสำรวจรอบ ๆ มิติแห่งนี้ ทุกสิ่งดูสมบูรณ์แบบแต่ยังว่างเปล่า กลิ่นหญ้าสดลอยมาแตะจมูก ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังแปลงดินเปล่ากว้างใหญ่ที่รอให้ใครสักคนมาเติมเต็ม“ไหหม่า ที่นี่มีอะไรบ้างนอกจากทุ่งหญ้าและแปลงดิน?” เธอถามพลางย่อตัวลงลูบดินที่ดูอุดมสมบูรณ์“ที่นี่เป็นพื้นที่เริ่มต้น คุณสามารถปลูกพืช เลี้ยงสัตว์ หรือเก็บสะสมทรัพยากรต่าง ๆ ได้ นอกจากนี้ยังสามารถขยายพื้นที่ เพิ่มสิ่งปลูกสร้างและพัฒนาเครื่องมือที่จำเป็นเพื่อรองรับอนาคตที่คุณต้องการ”ไหหม่าลอยวนรอบตัวเธอราวกับกำลังอธิบายให้เห็นภาพ “คุณสามารถควบคุมการเข้า-ออกมิติได้ด้วยการสัมผัส    อัญมณีบนสร้อยคอของคุณ และไม่ต้องกังวลเวลาในโลกภายนอกจะหยุดลงเมื่อคุณอยู่ที่นี่”“เวลา... หยุดลง? ดีขนาดนี้เลย” หรูอวี้เซียงย้อนถามอย่างตื่นเต้น “ถ้าอย่างนั้นคนบนรถไฟจะไม่รู้ว่าฉันหายไปใช่ไหม ฉันกำลังกังวลเรื่องนี้อยู่พอดี”“ถูกต้อง ระบบถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความผิดปกติในโลกภายนอก เมื่อคุณออกจากมิติทุกอย่างจะเหมือนเดิม” ไหหม่าตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อหรูอ

หลังจากค้นพบเมล็ดพันธุ์ในกล่องไม้ หรูอวี้เซียงและฮัวอวี้หลินได้ช่วยกันนำซองเมล็ดพันธุ์ออกมาตรวจดูอย่างละเอียด“ย่าคะ หนูว่าพวกนี้ยังใช้ได้อยู่นะคะ ย่าช่างเก็บรักษาไว้ดีจริง ๆ” หรูอวี้เซียงพูดพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาฮัวอวี้หลินส่งเสียงหัวเราะให้กับคำพูดของเธอ “ก็ดีที่ยังใช้ได้ ย่าหวังว่าเมล็ดพันธุ์พวกนี้จะช่วยหลานได้ ตอนนี้หลานกลับมาอยู่ที่นี่แล้ว หลานจะปลูกอะไรก็ปลูกไปเถอะ”“ค่ะ! ย่าคะ ต่อไปนี้เราจะทำสวนด้วยกันนะคะ” คำพูดของคนเป็นหลานที่แสดงออกถึงความมุ่งมั่นทำให้ฮัวอวี้หลินเผยรอยยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น“ถ้าหลานตั้งใจแบบนั้น ย่าก็พร้อมช่วยเต็มที่”หลังจากพูดคุยกันเสร็จ หรูอวี้เซียงและฮัวอวี้หลินช่วยกันย้ายเมล็ดพันธุ์บางส่วนไปเก็บไว้ในที่แห้งและเย็นเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเพาะปลูกในวันถัดไปในช่วงเย็นวันเดียวกัน หลังจากช่วยย่าเก็บของเรียบร้อย หรูอวี้เซียงตัดสินใจออกมาเดินเล่นรอบ ๆ หมู่บ้านเพื่อสำรวจความเปลี่ยนแปลงและซึมซับบรรยากาศที่คุ้นเคยเธอเดินผ่านทุ่งหญ้าที่ทอดยาวไปจนถึงถนนสายเล็กที่มุ่งหน้าไปยังจุดชมวิวของหมู่บ้าน ท้องฟ้าเริ่มเ

หลังจากส่งย่าเข้านอน หรูอวี้เซียงจึงได้เดินกลับมาห้องของตนก่อนล้มตัวลงนอนบนฟูกนุ่มในห้องที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ดวงตาสบกับเพดานที่มืดครึ้มเพราะแสงไฟในห้องถูกดับลงแล้วแต่ในใจกลับวุ่นวายไปด้วยความคิดเสียงของไหหม่าดังขึ้นในหัว ราวกับรู้จังหวะที่เธอกำลังครุ่นคิดบางอย่างเซียงเซียง เธอพร้อมที่จะเข้าไปในมิติและนำเมล็ดพันธุ์ในวันนี้ลงปลูกหรือยัง?หรูอวี้เซียงหลับตาและถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตอบ ฉันคิดว่าจะทำพรุ่งนี้ แต่ถ้าเธอว่าเราควรเริ่มตอนนี้ ฉันก็ไม่มีปัญหายิ่งเร็วก็ยิ่งดี การปลูกพืชในมิติไม่ใช่แค่เรื่องอาหาร แต่ยังเป็นการเก็บสะสมพลังงานที่จะช่วยเธอในอนาคต ไหหม่าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลังงาน? หมายความว่ายังไง? หญิงสาวถามด้วยความสงสัยการปลูกและเก็บเกี่ยวพืชในมิติจะสร้างพลังงานที่สามารถใช้สำหรับฟังก์ชันต่าง ๆ ของระบบ เช่น การเร่งการเจริญเติบโต หรือการเปิดใช้งานพื้นที่ใหม่ แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือมันสามารถนำมาใช้ร่วมกับทรัพยากรที่เธอได้จากโลกจริง เช่น ทองคำ เพื่อปลดล็อก

คล้อยหลังย่ากับน้องสาวของชายหนุ่มเดินจากไป หรูอวี้เซียงก็เอ่ยถามเขาออกมาด้วยท่าทางหยอกเย้า “หรือว่าพี่มาที่นี่แต่เช้าเพราะคิดถึงฉันกันคะ”คำพูดของหญิงสาวทำให้ใบหน้าของโม่ไห่ตงเกิดอาการเขินอาย หากสังเกตจะเห็นว่าใบหูของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงตัดกับผิวขาว ๆ ของชายหนุ่มโม่ไห่ตงที่ยังยืนอยู่ตรงหน้า ก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาท้ายทอยเบา ๆ ราวกับจะปกปิดความเขินอายของตัวเอง“เธอพูดอะไรนะ เซียงเซียง… ใครคิดถึงกัน”หรูอวี้เซียงหัวเราะคิกคัก มือทั้งสองเท้าสะเอวอย่างล้อเลียน “ก็ดูสิ พี่เขินจนใบหูแดงไปหมดแล้ว ไม่คิดถึงฉันจริง ๆ แล้วจะเป็นอะไรได้ล่ะคะ?”คำพูดของเธอยิ่งทำให้โม่ไห่ตงทำตัวไม่ถูก ใบหน้าที่เคยสุขุมในตอนแรกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ เขายกมือขึ้นแตะใบหูอย่างลืมตัวก่อนจะรีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดขรึม “ไม่ได้คิดถึงแบบนั้นหรอก พี่แค่มาคุยเรื่องสำคัญ”หรูอวี้เซียงมองเขาแล้วยิ้มอย่างขบขัน ในใจเธอพลันคิดว่าโม่ไห่ตงมักจะเป็นแบบนี้เสมอ เขาเป็นคนที่ค่อนข้างเขินอายง่ายโดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ ทั้งที่เมื่อคืนนี้เขากลับกล้าเอ่ยคำพู

เช้าวันใหม่แสนสดใส โม่ไห่ตงเดินไปยังพื้นที่ว่างเปล่าที่เขาซื้อจากฮัวอวี้หลินเมื่อวันก่อน วันนี้เขาตั้งใจว่าจะเริ่มปรับพื้นที่สำหรับสร้างฟาร์มและสร้างที่พักอันแข็งแกร่งรองรับเหตุการณ์ร้ายที่จะเกิดขึ้นในอนาคตเขาไม่ได้มาคนเดียวเพราะได้ว่าจ้างชาวบ้านในหมู่บ้านมาช่วยงานด้วย และหนึ่งในนั้นก็คือหลิวจินเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยมของเขานั่นเอง“ไห่ตง!” เสียงของหลิวจินดังมาจากทางเข้า ก่อนที่ชายหนุ่มในชุดลำลองจะเดินเข้ามาพร้อมกับภรรยาฟู่หงและลูกชายวัยห้าขวบ หลิวไท่หยาง“อาจิน!” โม่ไห่ตงยิ้มกว้างพลางเดินเข้าไปตบไหล่เพื่อนอย่างสนิทสนม “ฉันดีใจที่ได้นายมาช่วย”“เรื่องเล็ก แม้ว่าฉันจะเรียนไม่เก่งแต่เรื่องใช้แรงฉันถนัด”หลิวจินหัวเราะก่อนที่เขาจะแนะนำภรรยาที่กำลังจับมือลูกชาย“นี่ฟู่หงกับไท่หยาง นายยังจำได้ใช่ไหม?”โม่ไห่ตงยิ้ม “จำได้สิ ฟู่หง ไท่หยาง สบายดีกันไหม?”ฟู่หงยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน “พวกเราสบายดี ขอบคุณนะที่ให้จินมีโอกาสทำงานกับคุณ”“อย่าพูดแบบนั้นเลย” โม่ไห่ตงหัวเราะ “จินเป็นเพื่อนสนิทของผมเอง ผมดีใจที่ได้เขามาช่วย”โม่ไห่ตงก้มลงมอ