All Chapters of ฉันจะเป็นเกษตรกรหลังกลับมาจากวันสิ้นโลก : Chapter 21 - Chapter 30

บ่ายวันเดียวกัน หลี่ไห่ได้เรียกประชุมชาวบ้านที่ลานกว้างหน้าศาลากลาง ทุกคนมารวมตัวกันด้วยสีหน้าหลากหลาย บ้างกังวล บ้างไม่แน่ใจ และมีคนบางส่วนดูคลางแคลงโม่ไห่ตง หรูอวี้เซียง และฮัวอวี้หลินยืนอยู่ด้านหน้าร่วมกับโม่เทียนหลงปู่ของโม่ไห่ตง ผู้ชายร่างสูงผอมอายุแปดสิบที่ยังดูแข็งแรง ชายชรามีบุคลิกที่น่าเกรงขามแค่ยืนอยู่เฉย ๆ ก็ทำให้คนรู้สึกถึงความยำเกรงเมื่อหลี่ไห่เริ่มอธิบายถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น รวมถึงข้อเสนอของโม่ไห่ตงและหรูอวี้เซียงเพื่อเตรียมตัวรับมือกับภัยพิบัติ ชาวบ้านเริ่มซุบซิบกัน บางคนแสดงสีหน้าหนักใจ ขณะที่บางคนมองอย่างไม่เชื่อถือ“นี่มันบ้าไปแล้ว! เรื่องพวกนี้ยังไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ ทำไมพวกเราต้องมาเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วย?”เสียงแค่นหัวเราะดังขึ้นจากทางด้านหลัง ติงเฉินก้าวออกมาพร้อมกับสีหน้าเย้ยหยัน โดยด้านข้างของเขามีจางเหลียนฮวาที่ยืนกอดอกมองมาทางหรูอวี้เซียงด้วยสายตาฉายแววดูถูกระคนเยาะเย้ยร่วมกับชาวบ้านอีกกลุ่มที่มีสีหน้าคล้ายกัน“แหม แค่เกิดพายุไม่กี่ลูก ฝนตกหนักกว่าปกตินิดหน่อย ก็คิดว่าโลกจะถึงจุดจบแล้วอย่างนั้นเหรอ หรูอวี้เซ

หลังจากหรูอวี้เซียงเดินกลับมาโดยมีผู้หญิงต่างวัยในหมู่บ้านตามมาด้วยหกเจ็ดคน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือป้าหลิวที่เธอเจอในครั้งแรกหลังกลับมาจากเมืองหลวงฮัวอวี้หลินมองหลานสาวจัดแจงแบ่งงานให้กับทุกคนด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของเหล่าผู้หญิงรวมถึงเด็ก ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ บรรยากาศของการทำงานเต็มไปด้วยความสามัคคีป้าหลิวผู้หญิงวัยกลางคนที่หรูอวี้เซียงเจอในวันแรก กำลังช่วยหั่นหัวไชเท้าเป็นชิ้นบางเพื่อนำไปหมักเกลือ“เซียงเอ๋อร์ หนูเก่งมากเลยนะ นอกจากจะมีฝีมือทำอาหารแล้วยังวางแผนอะไรได้รอบคอบมากถึงขนาดนี้”หรูอวี้เซียงยิ้มขณะกำลังคลุกผักกับน้ำส้มสายชู “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ พวกเราต้องช่วยกันค่ะป้าหลิว หนูคนเดียวคงทำไม่ไหวหรอกดังนั้นทุกคนต่างก็เก่งกันทั้งนั้น”“ใช่ ๆ พวกเรายอมรับคำชมของเธอ” หญิงอีกคนหนึ่งที่กำลังเตรียมกระเทียมและพริกเสริมขึ้น ก่อนจะหัวเราะโดยที่เฉินเจียวเองก็กล่าวออกมาอย่างถูกใจว่าที่ลูกสะใภ้ หลังได้ยินคำพูดของหญิงสาวเช่นกัน“เด็กคนนี้ช่างถ่อมตัวเสียจริง ทุกคนว่าไหมคะ”เสียงหัวเราะดังขึ้นจากกลุ่มคนที่กำลังช

สามเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้การทำงานร่วมกันของทุกคนบนภูเขาก็มีบ้านที่แข็งแรงเกิดขึ้นหลายหลังเพียงพอสำหรับครอบครัวที่ต้องการย้ายจากพื้นที่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเลรวมถึงพื้นที่เพาะปลูกเองก็ถูกเตรียมพร้อมไว้อย่างดีและยังมีบ่อน้ำที่ถูกขุดขึ้นเพื่อให้แน่ใจว่ามีน้ำสะอาดใช้ได้ตลอดเวลา แม้ว่าทุกอย่างจะดำเนินไปได้อย่างราบรื่นโดยปราศจากภัยธรรมชาติร้ายแรงเกิดขึ้นตามที่พวกเขาคาดการณ์ไว้พายุที่ควรจะพัดกระหน่ำกลับเปลี่ยนทิศทาง สิ่งนี้ทำให้ติงเฉินและกลุ่มของเขาที่ปฏิเสธมาตลอดเกิดความลำพองใจ พวกเขาหัวเราะเยาะพวกหรูอวี้เซียงและกลุ่มของโม่ไห่ตงที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจในการสร้างที่อยู่อาศัยอย่างสนุกสนาน“ดูสิ ฉันเห็นพวกเขาย้ายบ้านกันแทบเป็นแทบตาย แล้วอะไรเกิดขึ้น? ไม่มีอะไรเลย!” ติงเฉินกล่าวเยาะเย้ยอย่างภาคภูมิใจท่ามกลางเสียงหัวเราะของพรรคพวกหรูอวี้เซียงไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแค่ถอนหายใจและหันไปสบตากับโม่ไห่ตง ทั้งสองรู้ดีว่า… นี่เป็นเพียงความสงบก่อนพายุใหญ่จะมาเช้าวันต่อมาในขณะที่หรูอวี้เซียงกำลังจัดการกับรายการแลกเปลี่ยนสินค้าของตลาดในมิติ ระบบแจ้งเตือนพิเศษปรากฏ

สองเดือนต่อมา...พายุหิมะที่ผิดปกติในช่วงแรกไม่ได้จางหายไปตามที่ติงเฉินและพรรคพวกคาดการณ์ ตรงกันข้าม อากาศกลับยังคงเย็นลงอย่างต่อเนื่องจนบางวันอุณหภูมิลดต่ำลงจนติดลบ หิมะที่ตกบางเบาในวันแรก ๆ ตอนนี้เริ่มหนาขึ้นจนพื้นดินทั่วหมู่บ้านกลายเป็นสีขาวโพลนชาวบ้านที่เคยลังเลใจตอนนี้ไม่มีใครสงสัยอีกแล้วว่าพวกเขาควรเตรียมตัวต่อไปหรือไม่ แต่ละคนเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่หรูอวี้เซียงและครอบครัวโม่ทำมาตลอดไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยแม้แต่นิดเดียวภายในบ้านของหรูอวี้เซียงที่ถูกปรับปรุงขึ้นใหม่เพื่อให้แข็งแรงมากจากเดิม เสียงไฟในเตาผิงแตกเปรี๊ยะเบา ๆ ให้ความอบอุ่นแก่คนในบ้าน หรูอวี้เซียงนั่งข้างย่าช่วยนวดมือให้อีกฝ่ายที่เย็นเฉียบเพราะอากาศหนาว แม้จะสวมเสื้อผ้าหนาเพียงใดมือของย่าก็ยังเย็นจัด“ย่าต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ถ้าหนาวมาก ให้หนูเอาน้ำอุ่นมาให้แช่มือหรือไม่หนูจะพาย่าเข้าไปอยู่ในมิติ”ฮัวอวี้หลินเผยรอยยิ้มบางเบาพลางลูบศีรษะหลานสาวอย่างเอ็นดู“ย่ารู้ หลานเองก็ต้องดูแลตัวเองด้วยเหมือนกัน”หรูอวี้เซียงพยักหน้ารับก่อนจะลุกขึ้นนำผ้

ยังไม่ทันที่โม่อี๋เจ๋อจะพูดจบ เสียงตื่นเต้นและตื่นตระหนกของโม่เข่อซิงก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น“พ่อคะ! ปู่! พี่ชาย! ทุกคนมาดูข่าวนี่สิคะ!”เสียงของเด็กสาวแฝงไปด้วยความตระหนก ไม่ใช่แค่ความสงสัยหรือความสนใจทั่วไปแต่มันเป็นน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวทุกคนภายในห้องเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่โม่ไห่ตงจะเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นและเดินไปยังห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว หรูอวี้เซียง โม่อี๋เจ๋อ โม่เทียนหลง และผู้ใหญ่บ้านหลี่ไห่เดินตามกันออกไปในห้องนั่งเล่นหน้าจอโทรทัศน์กำลังฉายภาพข่าวด่วน ผู้ประกาศข่าวกำลังรายงานด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดแฝงไว้ด้วยความตื่นกลัวด่วน! รายงานเหตุการณ์ประหลาดในเขตเมือง X ชายวัย 42 ปีถูกสุนัขกัดจนได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่กลับลุกขึ้นมาเดินได้ราวกับไม่มีอาการบาดเจ็บ! ผู้เห็นเหตุการณ์เผยว่าชายคนดังกล่าวมีท่าทางก้าวร้าว ดวงตาขาวขุ่น และไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียกของครอบครัว...ภาพจากกล้องวงจรปิดที่ถูกนำมาเผยแพร่แสดงให้เห็นภาพของชายที่มีแผลเหวอะหวะบริเวณแขนและคอ เลือดไหลอาบตัว ทว่าเขากลับขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงในโรงพยาบาลโดยที่