Serena POVHindi ko inexpect ang kasunod.Akala ko matapos kong sabihin kay Rafael, magkakaroon ng mahabang usapan. Akala ko may galit, may tanong, may bigat. Akala ko kailangan kong ipagtanggol ang sarili ko. Ipaliwanag ang bawat detalye.Pero ang sumunod ay kabaligtaran ng lahat ng nasa isip ko.Kinabukasan, hindi pa man ako nakababa para mag almusal, may naririnig na akong boses sa baba. Masaya. Maingay. Parang may handaan.Akala ko may bisita lang.Pagbaba ko ng hagdan, doon ko sila nakita.Si Don Ernesto, nakaupo sa wheelchair, nangingiti nang sobrang laki. Si Lorna, ang nanay ni Rafael, hawak ang rosaryo pero parang may luhang saya sa mata. May ilang kamag anak, may staff, may mga kahon sa sala.At lahat sila… nakatingin sa akin.“Serena,” sabi ni Don Ernesto, halos nanginginig ang boses. “Totoo ba?”Hindi ko alam ang isasagot. Tumango lang ako, mabagal.At biglang parang may piyesta.“Salamat sa Diyos,” sabi ni Lorna, halos napaupo sa sofa. “Apo. Magkaka apo na ako.”Apo.Paran
Última actualización : 2026-02-08 Leer más