All Chapters of Bound to Him by Accident: Chapter 1 - Chapter 5

Serena POVHindi ko inaasahan na ang pinaka masakit na gabi ng buhay ko ay magsisimula sa isang ordinaryong trabaho.“Ms. Alonzo, VIP guest sa Suite 1809. Urgent request,” sabi ng supervisor ko habang inaabot ang tablet. Tumango lang ako kahit pagod na pagod na ang katawan ko. Isa pa. Isang huling request bago matapos ang shift. Kaya ko pa.Habang naglalakad ako sa hallway ng hotel sa Makati, maayos ang suot ko, plantsado ang uniporme, at naka practice ang professional smile. Ganito ako palagi. Maayos. Tahimik. Walang problema. O iyon ang akala ko.Pagdating ko sa harap ng pinto ng suite, kumatok ako ng maayos. Walang sumagot. Kumunot ang noo ko. Kinabahan ako ng konti pero sinubukan ko ulit. Sa ikatlong katok, bahagyang bumukas ang pinto.At doon nagsimula ang lahat.Bumungad sa akin ang isang eksenang hindi ko kailanman makakalimutan.Si Marco.Ang boyfriend ko ng limang taon.Nasa loob siya ng suite, walang suot na polo, ang buhok magulo, at ang kamay niya ay nasa baywang ng isang

Serena POVMay mga araw talaga na bigla mong mararamdaman na parang may mali sa katawan mo pero hindi mo maipaliwanag kung ano.Ganon ang araw na iyon.Nagising ako na may kakaibang lasa sa bibig ko. Parang maasim. Parang may hinahanap ang dila ko na hindi ko alam kung ano. Umupo ako sa kama, hinimas ang sentido ko, iniisip kung dahil lang ba ito sa stress o kulang ako sa tulog.Pero habang bumababa ako papuntang kusina, mas lalo itong lumakas.“Ang asim,” bulong ko sa sarili ko.Pagdating ko sa kusina, nadatnan ko si Rafael na nagkakape, naka long sleeves kahit bahay lang, seryoso ang mukha habang may tinitingnan sa tablet.“Good morning,” sabi niya, hindi man lang tumitingin.“Good morning,” sagot ko pero hindi ako mapakali.Binuksan ko ang ref. Tumingin ako sa loob. May prutas. May mansanas. May orange. May ubas.Pero wala.Napairap ako. “Wala bang manga dito?”Tumingin siya sa akin sa wakas. “Manga?”“Oo,” sagot ko agad. “Yung hilaw.”Napakunot ang noo niya. “Hilaw na manga?”“Oo,

Serena POVNagsimula ito sa maliliit na bagay.Yung hindi mo agad mapapansin, pero mararamdaman mo na may mali na sa loob mo.Isang umaga, nagising ako na sobrang bigat ng pakiramdam ko. Hindi pagod. Hindi rin masama ang katawan ko. Parang… iritable lang. Parang may kulang. Parang may sobra.Bumaba ako para mag almusal at nadatnan ko si Lorna sa kusina, may kausap na staff.“Siguraduhin niyo na organic lahat,” sabi niya. “Bawal ang bawal.”Tumango ang staff.Umupo ako sa mesa. Tahimik. Kinuha ko ang kutsara, pero bigla akong nainis sa tunog ng pinggan.“Ang ingay,” bulong ko, masyadong madiin.Lumingon si Lorna. “May sinabi ka, Serena?”“Wala po,” sagot ko agad.Pero ramdam ko ang inis. Hindi ko alam kung saan galing.Pagdating ng pagkain, tinitigan ko lang ang plato. Oatmeal. Fruits. Juice.“Wala bang asin?” tanong ko, may tono na.Nagulat si Lorna. “Ay, bawal muna ang maalat.”Bigla akong napasigaw. “Nakakasawa na!”Tahimik ang kusina.Napatingin silang lahat sa akin.Napalunok ako.