Chapter 2

Serena POV

Hindi ako nakatulog ng maayos nang gabing iyon.

Paulit ulit sa isip ko ang boses niya sa telepono. Kalma. Diretso. Parang sanay na may kontrol sa lahat ng bagay.

Rafael Monteverde.

Ang pangalang iyon ay parang may bigat. Hindi ko alam kung bakit pero ramdam ko agad na hindi siya ordinaryong tao. At mas lalo akong kinabahan dahil alam kong may kinalaman iyon sa gabing pilit kong binura sa alaala ko.

Kinabukasan, pumasok ako sa trabaho na parang wala lang. Professional smile. Maayos ang postura. Walang bakas ng gulo sa loob ko. Pero sa bawat hakbang ko sa lobby ng hotel, parang may humihila pababa sa dibdib ko.

“Serena, okay ka lang ba?” tanong ng isa kong ka work. “Parang maputla ka.”

“Okay lang,” sagot ko agad. “Pagod lang.”

Hindi ako pwedeng magkwento. Ayokong may makaalam. Ayokong maging tsismis.

Pero hindi pa man natatapos ang umaga, tinawag ako ng supervisor ko.

“May guest na naghahanap sayo,” sabi niya. “Personal request.”

Nanlamig ang kamay ko. “Sino po?”

“Monteverde,” sagot niya.

Parang biglang nawala ang ingay sa paligid. Ang tanging narinig ko ay ang tibok ng puso ko.

Naglakad ako papunta sa private lounge ng hotel. Sa bawat hakbang, mas lalo akong kinakabahan. Nang buksan ko ang pinto, nandoon siya.

Nakatayo siya malapit sa bintana. Naka suit. Maayos. Parang walang bahid ng emosyon. Pero nang lumingon siya at magtagpo ang mata namin, may kung anong dumaan sa tingin niya. Parang pagkilala. Parang pagtataka.

“Ms. Alonzo,” sabi niya. “Salamat at pumayag kang makipagkita.”

“Hindi ako pumayag,” sagot ko agad. “Tinawag lang ako.”

Hindi siya nag react. Ngumiti lang siya ng konti. Hindi flirty. Hindi bastos. Isang ngiti ng lalaking sanay na hindi tinatanggihan.

“Fair enough,” sabi niya. “Uupo ba tayo?”

Umupo ako sa harap niya, diretso ang likod. Ayokong magmukhang mahina.

“Ano ang gusto mong pag usapan?” tanong ko. “Kung tungkol sa gabing iyon, malinaw sa akin na pareho tayong nagkamali.”

“Tama,” sagot niya. “Pero may nangyari na hindi natin mababago.”

Huminga ako ng malalim. “So ano ngayon? Gusto mo ba ng paliwanag? Kasi wala akong maibibigay.”

“Hinding hindi,” sabi niya agad. “Hindi ako nandito para husgahan ka.”

Tahimik sandali. Kinuha niya ang isang folder sa mesa at itinulak papunta sa akin.

“Ano to?” tanong ko.

“Isang alok,” sagot niya.

Binuksan ko ang folder at doon ko nakita ang mga papeles. Mga detalye. Pangalan ko. Pangalan niya.

“Marriage?” halos pabulong kong nasabi.

“Tama,” sagot niya, diretso. “Contract marriage.”

Napatawa ako. Hindi dahil nakakatawa kundi dahil sa gulat at inis. “Nagbibiro ka ba?”

“Hinding hindi,” sagot niya. “Malubha ang sakit ng ama ko. Ang huling hiling niya ay makita akong may asawa.”

“Hindi ako props,” sabi ko, tumataas ang boses. “Hindi ako laruan na pwede mong gamitin.”

“Alam ko,” sagot niya. “At kaya may kapalit.”

Tiningnan ko siya. “Ano?”

Isinara niya ang folder at tumingin sa akin ng diretso. “Lahat ng gastusin ng ina mo. Lahat.”

Parang may sumuntok sa dibdib ko.

“Paano mo nalaman ang tungkol sa nanay ko?” tanong ko, nanginginig ang boses.

“I did my homework,” sagot niya. “Kailangan mo ng pera. Kailangan mo ng stability. At kailangan ko ng asawa.”

Tahimik ako. Galit. Takot. At desperado.

“Hindi ito habang buhay,” dagdag niya. “Isang taon lang. Walang obligasyon sa emosyon. Walang drama. Sa papel lang.”

Natahimik ako ng matagal. Pumasok sa isip ko ang mukha ng nanay ko sa ospital. Ang mga bill. Ang takot na baka hindi ko kayanin mag isa.

“At pagkatapos?” tanong ko.

“Malaya ka,” sagot niya. “Buong halaga pa rin ang matatanggap mo.”

Tumayo ako. “Kailangan kong mag isip.”

Tumango siya. “May oras ka. Pero hindi marami.”

Lumabas ako ng lounge na parang lutang. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Tama ba ito? Mali? Pero ano ang choice ko.

Pag uwi ko sa maliit naming apartment sa Maynila, nadatnan ko ang nanay ko na nakaupo sa sofa, maputla pero pilit na nakangiti.

“Anak,” sabi niya. “Kamusta ka?”

Umupo ako sa tabi niya at hinawakan ang kamay niya. “Okay lang po.”

“May sasabihin sana ang doktor,” sabi niya. “Kailangan na raw ang operasyon.”

Napapikit ako. “Magkano po?”

Binanggit niya ang halaga. Parang may bumagsak na pader sa dibdib ko. Alam kong hindi ko kakayanin.

Kinagabihan, nakatanggap ako ng message.

Rafael: I need your answer.

Matagal akong nakatingin sa screen ng phone ko. Naalala ko si Marco. Si Bianca. Ang hiya. Ang sakit. Ang galit.

Naalala ko rin ang gabi na hindi ko planado pero naging simula ng lahat.

I typed slowly.

Serena: I agree. But I have conditions.

Mabilis ang reply.

Rafael: Name them.

Serena: Walang pakikialam sa personal kong buhay. Walang hawak sa desisyon ko. At pagkatapos ng kontrata, tapos na tayo.

Ilang segundo bago siya nag reply.

Rafael: Deal.

Kinabukasan, pumunta ako sa isang law office sa Makati. Doon ko siya ulit nakita. Parang business meeting lang ang lahat. Walang emosyon. Walang lambing.

“Once we sign this,” sabi ng abogado, “you are legally married.”

Huminga ako ng malalim bago pumirma.

Sa isang pirma, tuluyan kong iniwan ang dating buhay ko.

Paglabas namin ng opisina, biglang tumigil si Rafael.

“Simula ngayon,” sabi niya, “you live with me.”

“Ano?” tanong ko.

“Part ng kontrata,” sagot niya. “We need to look real.”

Sumakay ako sa kotse niya. Tahimik ang biyahe papunta sa isang exclusive village sa Makati. Pagdating namin sa bahay niya, parang ibang mundo.

Malawak. Tahimik. Malamig.

“Welcome home,” sabi niya.

Hindi ako ngumiti.

Habang nakatayo ako sa gitna ng malaking sala, isa lang ang malinaw sa akin.

Ang kasal na ito ay hindi dahil sa pagmamahal.

Pero ramdam ko na.

Hindi ito magiging simple.