Chapter 4

Serena POV

Hindi ko inexpect ang kasunod.

Akala ko matapos kong sabihin kay Rafael, magkakaroon ng mahabang usapan. Akala ko may galit, may tanong, may bigat. Akala ko kailangan kong ipagtanggol ang sarili ko. Ipaliwanag ang bawat detalye.

Pero ang sumunod ay kabaligtaran ng lahat ng nasa isip ko.

Kinabukasan, hindi pa man ako nakababa para mag almusal, may naririnig na akong boses sa baba. Masaya. Maingay. Parang may handaan.

Akala ko may bisita lang.

Pagbaba ko ng hagdan, doon ko sila nakita.

Si Don Ernesto, nakaupo sa wheelchair, nangingiti nang sobrang laki. Si Lorna, ang nanay ni Rafael, hawak ang rosaryo pero parang may luhang saya sa mata. May ilang kamag anak, may staff, may mga kahon sa sala.

At lahat sila… nakatingin sa akin.

“Serena,” sabi ni Don Ernesto, halos nanginginig ang boses. “Totoo ba?”

Hindi ko alam ang isasagot. Tumango lang ako, mabagal.

At biglang parang may piyesta.

“Salamat sa Diyos,” sabi ni Lorna, halos napaupo sa sofa. “Apo. Magkaka apo na ako.”

Apo.

Parang hindi ko narinig ang sarili kong pangalan. Parang lumutang lang ako sa gitna ng sala.

Rafael lumapit sa tabi ko. “Paalam ko na sa kanila kagabi,” sabi niya, mahina. “I hope okay lang.”

Hindi ako nakasagot.

Biglang may staff na pumasok, may dalang tray ng tsaa. May isa pang pumasok, may hawak na malaking kahon.

“Ano yan?” tanong ko, pero parang walang lumabas na tunog.

“Gifts,” masayang sabi ni Lorna. “Hindi pa natin alam kung lalaki o babae, so we prepared for both.”

Parang may tumunog sa ulo ko.

Isa isang binuksan ang mga kahon.

May mga damit na kulay asul. May kulay pink. May maliit na sapatos. May mga laruan. May kumot. May stuffed toys.

Ang dami.

Sobrang dami.

Para akong nanood ng eksena na hindi ako kasali.

“Ang cute nito,” sabi ng isang kamag anak. “Bagay pag baby boy.”

“Pero ito,” sabi ng isa pa, hawak ang maliit na dress. “Mas gusto ko pag girl.”

Tumawa sila.

Ako hindi.

Sumikip ang ulo ko. Parang may humahampas sa sentido ko. Humigpit ang dibdib ko.

“Serena,” sabi ni Lorna, lumapit sa akin. “Masaya ka ba?”

Gusto kong magsinungaling.

Gusto kong sabihin oo.

Pero hindi lumabas ang salita.

Ngumiti lang ako ng pilit.

“Normal lang yan,” sabi niya, hawak ang kamay ko. “First time mom ka. Pero wag kang mag alala, andito kami.”

Andito kami.

Pero bakit pakiramdam ko mag isa ako.

Biglang lumakas ang sakit ng ulo ko. Parang may pumipiga sa utak ko. Nahilo ako.

Rafael napansin agad. “Ma, sandali,” sabi niya. “She needs to sit.”

Hinawakan niya ang braso ko at inakay ako papunta sa sofa. Naupo ako, hawak ang ulo ko.

“Masakit po ba ulo mo?” tanong ni Don Ernesto, nag aalala.

“Opo,” sagot ko, mahina.

“Buntis talaga,” sabi ni Lorna na parang tuwang tuwa. “Sensitive na.”

May nagbigay sa akin ng tubig. Uminom ako, pero parang hindi sapat.

Ang ingay.

Ang saya nila.

At ako, parang wala sa sarili.

“Gusto mo bang magpahinga?” tanong ni Rafael, bulong.

Tumango ako agad.

Pagpasok namin sa kwarto, doon lang ako nakahinga ng malalim. Umupo ako sa kama at hinawakan ang sentido ko.

“Sorry,” sabi ko agad. “Hindi ko sinasadya.”

“Wala kang dapat i sorry,” sagot niya. “Overwhelming lang talaga.”

Tumingin ako sa kanya. “Bakit parang mas masaya sila kaysa sa akin?”

Tahimik siya sandali. “Matagal na nilang hinihintay ito.”

“Pero ako,” sabi ko, nanginginig ang boses. “Hindi pa ako ready.”

Umupo siya sa tabi ko. “Hindi rin ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero nandito na,” dagdag niya. “So we deal with it one step at a time.”

Huminga ako ng malalim. “Parang hindi ko pa ramdam na totoo.”

“Normal yan,” sabi niya. “Hindi mo kailangang maging masaya agad.”

Pero sa labas ng kwarto, rinig ko pa rin ang tawanan. Ang mga plano. Ang mga pangalan na binabanggit nila.

“Pag lalaki, Ernesto,” sabi ng isang boses.

“Pag babae, Liana,” sabi ng isa.

Parang may kumurot sa dibdib ko.

Hindi pa nga ako handa, may pangalan na sila.

Kinagabihan, bumalik sila sa sala para ipagpatuloy ang selebrasyon. Ayokong bumaba pero pinilit ko ang sarili ko.

Pagdating ko, may mas dumating pang regalo.

Mas marami.

Mas malalaki.

“Hindi naman kailangan,” sabi ko, pilit.

“Kailangan,” sagot ni Lorna. “Ang apo ko deserves everything.”

Apo ko.

Parang may pader sa pagitan namin.

May isang kahon na binuksan sa harap ko. Isang maliit na kuna.

“Too early ba?” tanong ni Lorna, nakangiti.

Tumitig lang ako sa kuna.

Biglang parang umikot ang paligid ko.

“Serena,” tawag ni Rafael.

“Sorry,” sabi ko agad. “Masakit lang talaga ulo ko.”

Hinawakan ko ang tiyan ko.

Hindi ko alam kung nararamdaman ba ng baby ang gulo ko.

Pagkatapos ng gabing iyon, mag isa akong nakahiga sa kwarto. Nakatingin sa kisame. Tahimik na ang buong bahay.

Hinimas ko ang tiyan ko.

“Hindi pa kita kilala,” bulong ko. “Hindi ko pa alam kung paano maging nanay.”

May luhang tumulo sa gilid ng mata ko.

“Pero andito ka na.”

Kinabukasan, pag gising ko, may mga bagong gamit na sa kwarto. Baby books. Vitamins. Listahan ng doctor.

Parang may plano na ang lahat.

Maliban sa akin.

Habang nagbibihis ako, biglang sumakit ulit ang ulo ko. Umupo ako sa kama, napapikit.

“Huminga ka,” bulong ko sa sarili ko.

Sa salamin, nakita ko ang sarili ko. Pareho pa rin ang mukha. Pareho pa rin ang mata.

Pero alam kong may nagbago na.

Hindi lang ang katawan ko.

Kundi ang mundo ko.

Sa baba, naririnig ko ulit ang boses ni Lorna. “Kailangan na natin maghanda. Everything must be perfect.”

Perfect.

Hindi ko alam kung magiging ganon ba ang lahat.

Ang alam ko lang, sa gitna ng sobrang saya ng lahat, ako ang tahimik.

Ako ang natatakot.

At sa gitna ng mga regalo para sa lalaki at babae, ako ang walang masabi.

Parang bato.

Pero sa ilalim ng katahimikan ko, may isang bagay na dahan dahan ring umuusbong.

Isang takot na may kasamang pag asa.

Isang tanong na hindi ko pa kayang sagutin.

Paano kung ang baby na ito ang magbabago ng lahat.

Hindi lang para sa kanila.

Kundi para sa akin.