Chapter 5

Serena POV

Nagsimula ito sa maliliit na bagay.

Yung hindi mo agad mapapansin, pero mararamdaman mo na may mali na sa loob mo.

Isang umaga, nagising ako na sobrang bigat ng pakiramdam ko. Hindi pagod. Hindi rin masama ang katawan ko. Parang… iritable lang. Parang may kulang. Parang may sobra.

Bumaba ako para mag almusal at nadatnan ko si Lorna sa kusina, may kausap na staff.

“Siguraduhin niyo na organic lahat,” sabi niya. “Bawal ang bawal.”

Tumango ang staff.

Umupo ako sa mesa. Tahimik. Kinuha ko ang kutsara, pero bigla akong nainis sa tunog ng pinggan.

“Ang ingay,” bulong ko, masyadong madiin.

Lumingon si Lorna. “May sinabi ka, Serena?”

“Wala po,” sagot ko agad.

Pero ramdam ko ang inis. Hindi ko alam kung saan galing.

Pagdating ng pagkain, tinitigan ko lang ang plato. Oatmeal. Fruits. Juice.

“Wala bang asin?” tanong ko, may tono na.

Nagulat si Lorna. “Ay, bawal muna ang maalat.”

Bigla akong napasigaw. “Nakakasawa na!”

Tahimik ang kusina.

Napatingin silang lahat sa akin.

Napalunok ako. “Sorry,” sabi ko agad. “Hindi ko sinasadya.”

Tumayo ako at umalis.

Pagpasok ko sa kwarto, doon ako umiyak. Hindi ko alam kung bakit.

Kinabukasan, mas lalo akong naging moody.

Isang minuto okay ako. Next minute, galit. Tapos biglang malungkot.

Habang naglalakad ako sa hallway, napansin ko ang isang malaking picture frame. Baby nursery design.

Hindi ko alam kung bakit pero nainis ako.

Tinanggal ko ang frame at inilapag sa sahig.

Pagdating ni Rafael sa hapon, nakita niya iyon.

“Anong nangyari?” tanong niya, kalmado.

“Hindi ko gusto,” sagot ko. “Parang masyadong maaga.”

Tumango siya. “Sabihin ko sa kanila.”

“Bakit kailangan mo pang sabihin?” tanong ko, iritable. “Hindi ba pwedeng desisyon ko yun?”

Tahimik siya sandali. “Pwede.”

Napabuntong hininga ako. “Sorry. Hormones.”

Hindi siya ngumiti. “I know.”

Sa trabaho, mas lumala.

May guest na nag reklamo dahil hindi agad na asikaso. Dati, kaya kong ngumiti at mag apologize. Ngayon, gusto ko na lang sumagot.

“Ma’am, pasensya na po,” sabi ko, pero halatang pilit.

Pag balik ko sa staff room, bigla akong napaiyak.

“Serena, okay ka lang?” tanong ng ka work ko.

“Oo,” sagot ko, pinupunasan ang mata ko. “Pagod lang.”

Pero hindi totoo.

Pag uwi ko, nakita ko si Rafael sa sala, may kausap sa phone.

“Hindi muna,” sabi niya sa kausap. “She needs space.”

Pagkababa niya ng phone, tumingin siya sa akin. “May gusto ka bang kainin?”

Bigla akong nainis. “Bakit kailangan mo pang itanong?”

Nanlaki ang mata niya pero hindi siya sumagot agad.

“Sorry,” sabi ko agad, nagsisisi. “Hindi ko alam kung bakit ganito ako.”

Umupo siya sa tapat ko. “Serena,” sabi niya. “You don’t have to explain. I get it.”

Hindi ko alam kung totoo.

Isang gabi, bigla akong napaiyak habang nanonood ng One Piece.

“Bakit namatay siya,” singhot ko.

Napatingin si Rafael. “Anime character lang yun.”

“Hindi mo naiintindihan,” sigaw ko. “Ang sakit kaya.”

Tahimik siya.

Maya maya, tumawa ako bigla. “Ang dramatic ko.”

Hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko.

May isang araw na nagising ako na galit.

Wala namang dahilan.

Nainis ako sa sikat ng araw. Sa kulay ng kurtina. Sa sarili kong buhok.

“Bakit ba lahat mali,” bulong ko.

Pagtingin ko sa salamin, hindi ko na kilala ang sarili ko.

“Hindi ako ganito,” sabi ko sa repleksyon ko.

Pero ganito na ako ngayon.

Sa dinner, napansin ni Don Ernesto ang pananahimik ko.

“Serena,” sabi niya. “May problema ka ba?”

Bago pa ako makasagot, sumingit si Lorna. “Normal lang yan. Buntis.”

Bigla akong nainis ulit. “Hindi lahat pwedeng idaan sa ganyan,” sabi ko.

Tumahimik ang lahat.

Napahawak ako sa tiyan ko. Huminga ng malalim.

“Sorry po,” sabi ko. “Hindi ko sinasadya.”

Pagkatapos ng hapunan, pumasok ako sa kwarto at isinara ang pinto.

Umiiyak ako. Tahimik. Walang hikbi.

“Hindi ko na kontrolado,” bulong ko.

Maya maya, may kumatok.

“Serena,” boses ni Rafael.

“Wag muna,” sabi ko.

Tahimik siya sandali. “Okay.”

Pero pagkatapos ng ilang minuto, naramdaman ko ang pag upo niya sa labas ng pinto.

“Hindi kita iiwan,” sabi niya, mahina pero malinaw. “Kahit galit ka. Kahit moody ka. Kahit hindi mo ako gusto.”

Napapikit ako.

“Hindi ko rin gusto ang sarili ko ngayon,” bulong ko.

“Temporary lang yan,” sagot niya. “Pero ikaw, ikaw pa rin.”