Lahat ng Kabanata ng Marrying the Gay Billionaire: Kabanata 91 - Kabanata 100

Rowan’s POV Nasaan na kaya siya? Alas siete na but she’s still not here. Hmm… kanina pa ako parang tanga na silip ng silip sa cellphone ko. Should I call her? No, stop it Rowan. Napaka praning ko na lately. Ano bang nangyayari sa akin? Ayoko magmukhang desperado sa atensyon niya. Bakit ba ako nagkakaganito? I know love is blind. Pero normal bang mabaliw sa isang babae na hindi gumagamit ng serum sa buhok at mukha? This is sorcery. “Manang.” Hinawakan ko ang braso ni Manang Remy para pigilan siya sa paglalakad, “Manang I need help.” “Oh bakit? May palalabhan ka ba ulit?” Napatingin ako sa dala niyang laundry basket saka umiling. “No, I have a question.” Napatigil pa ako bago itluloy ang sasabihin ko. Medyo nakakahiya kasi, “Paano kontrahin ang gayuma?” “Ha? Mukha ba akong albularyo?” nakangiwi niyang sagot. “Ay Sir alam po ‘yan!” Glycel came runing with her hand up in the air. “Ano ‘yon?” I asked. “Sabuyan daw ng asin yung nagayuma tapos magigising na siya.” “Like just thro

Samarah’s POV Tatlong araw na ang lumilipas magmula nung huli naming pag-uusap. At tatlong araw na rin kaming nag-iiwasan at nagpapakiramdaman. Medyo mahirap dahil nasa iisang bahay kami, pero itinatak ko na sa kokote ko ang lugar ko sa pamamahay na ‘to. Wala akong dapat gawin kung hindi ang trabaho ko, at wala akong ibang dapat sundin kundi ang mga nakasulat sa mga pinirmahan kong kontrata. May mga pagkakataong lumalapit siya sa akin at sinusubukan akong kausapin pero ako na rin ang umiiwas. Hanggat maaari ay Sir ang itinatawag ko sa kanya kapag kaming dalawa lang. Mahirap na kasing maging masaya at makalimutan kung ano ba talaga ako rito. Baka masampal na naman ako ng reyalidad. Masakit sa akin ang mga salitang sinabi niya. Akala ko kasi dahil gusto niya ako, pwede na ako magsabi sa kanya ng nararamdaman ko eh. Pero hindi pala ganon. Trabahador pa rin pa lang ang tingin niya sa akin at kailangan kong sanayin ang sarili ko na hanggang doon lang ako. Tahimik kaming nakahiga

Samarah’s POV “Sure ka na ba okay na ‘tong lipstick ko? Baka laitin na naman ako nun sabihin hindi bagay eh.” Aligaga akong nakatingin sa salamin habang naghihintay kay Rowan. Suot ko na ang yellow na dress at saka naglagay ako ng konting make-up. Polbo, pulang lipstick, saka naglagay din ako ng mascara, “Baka sabihin na naman nun mukha akong bangkay sa putla eh.” “Oo nga, maganda ka na! Aligagang aligaga naman ‘to eh kasal na nga kayo!” sagot niya mula sa cellphone. Naka video call kasi kami at nakasandal ang cellphone ko sa gilid ng salamin, “Kahit hindi ka na nga mag ganyan lasingin mo lang si Rowan bibigay na ‘yon eh.” “Bibigay ka dyan eh bading ‘yon!” natatawa kong sagot. Bigla siyang tumahimik at may ilang segundo rin bago nagdalita ulit “Hindi bakla si Rowan, Samarah.” “Pa’nong hindi eh mula pagkabata kasama ko na ‘yan. Kilala ko na utak niyan ‘no!” “Sige ipaglaban mo pa! Alam mo ba ikaw ang unang ikinwento niyan sa akin?” Kaagad niyang nakuha ang atensyon ko. “

Samarah’s POV “Aahh~ Rowan, baka may makakita sa atin dito.” Pilit kong itinutulak siya palayo sa akin pero sadyang malakas siya. Nasa pintuan pa lang kami ng condo niya pero hindi na siya matigilnsa paghalik sa leeg ko. “F*ck, I can't resist this anymore.” Mabilis siyang naglabas ng isang card at nag swipe sa pintuan niya. “Aaah!!!” Hinila niya ako papasok doon at mabilis na isinara ang pinto, “Bakit ka ba nagmamadali? Araw ko ah!” Nakasimangot ko siyang hinarap habang hinihimas ang braso kong hinila niya. “I'm sorry, I just can't help it.” Nag lip bite siya… nag lip bite siya! Ang sexyyy!!! “O-oh sige…” Oh sige, inaakit mo ‘ko eh. Hihihi! Muli niya akong sinunggaban ng halik. Isinandal niya ako sa pader habang kinukulong ako sa mga bisig niya. “Hmmm… you smell so good.” Parang uhaw na uhaw siya nang sabihin ‘yon. Malalim ang paghinga niya at ganon din ang mga halik na ibinibigay niya sa akin. Halos hindi ko siya masabayan, kung dati ay malambing at magaan ang mg

Samarah’s POV Maiyak iyak ako sa banyo, panay ang buhos ko ng tubig para kahit papano humupa ang sakit. Paglabas ko, para siyang basang sisiw na nakaabang sa akin. Kita ko ang pag-aalala niya pero pinanlisikan ko pa rin siya ng mga mata. “Breakfast is ready, I’ll carry you to the table.” Hindi na ako tumanggi dahil gutom na rin ako. Sa lahat ng gagawin ko ay nakaalalay siya sa akin. Tumawag pa nga kanina si Peppa Pig dahil meron daw siyang meeting pero pina cancel niya lahat. Hindi ko akalaing ganon niya ako i priority. Na kahit importante ang mga lakad niya mas una niya pa rin akong inaalagaan. “Don’t move, bubuhatin na kita papasok ng bahay.” Hindi pa man ako nakakapagsalita pero kaagad na siyang yumuko sa kotse at binuhat ako. Pagpasok nam