Marrying the Gay Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

Samarah’s POV “Pa’no ka nakauwi kaagad dito? At saka bakit gutom na gutom ka?” Nandito kami ngayon sa ilalim ng puno ng mangga. Kumakain siya ng hapunan sa papag dahil nahihiya kaming pumasok. Pa’no ba naman eh na-trauma na yata yung Mama ni Ate Jopay sa narinig niya kanina, nakakahiya! Ipinaglabas na lang siya ni Ate Jopay ng kanin at inihaw na bangus saka sawsawan dito sa labas. Napabuntong hininga siya saka ako tinitigan ng masama, “Maybe if you didn’t block me, you’d know.” “Ang sungit mo! Eh ano nga?” “Mamaya. Babawi ako mamaya, let me eat first.” Hindi ko mapigilang mapangiti habang pinapanood siyang kumain. Naka kamay lang kasi siya tapos parang nagtrabaho sa palayan sa lakas kumain. Enjoy na enjoy sa toyo na may kamatis eh. Ito naman talaga ang nakakabilib kay Rowan. Kahit saan mo siya dalhin hindi ka mamomroblema pagdating sa pagkain. Pwede sa pang sosyal, pwede din sa pang dukha na tulad ko. Ang problema lang talaga ang pagiging germophobe niya, pero parang pati ‘y

Samarah’s POV “Kim!” Lumapit ako sa pwesto niya saka yumuko para bulungan siya, “Marunong ba talaga maglaro si Rowan? Baka mamaya mapano siya sa ring eh.” “Sabi sa ‘yo hindi nga kasi! Hahahaha! Lagi yan bangko nung college kami. Pustahan tayo tag isang libo ano? Kapag yan binunggo na nila matutumba yan HAHAHAH!” Sinimangutan ko siya, kahit kailan talaga tong babaeng ito! Hay… lalo lang akong nababahala eh. “Alalang alala ka friend ha? Wag kang mag-alala hindi naman siya pababayaan ng mga kapatid ko no!” Nakaupo na kami sa basketball court habang hindi pa nagsisimula ang laro. Yung typical na basketball court sa probinsya na may mga simentong upuan sa mga gilid, tapos diretsong basketball court ang gitna, ganon ang court kina ate Jopay. Ang twist dito, hiwa hiwalay ang upo ng mga tao. Kanya kanyang hanap ng pwesto. Kaya kapag naman kapag nag todo cheer ka sa player na sinusuportahan mo, pwedeng pwede ka makahanap ng kaaway dahil baka kakampi ng kabilang team ang katabi mo sa up

Samarah’s POV Teka, nasaan ako? Wait, hospital ba ‘to? Ang baho ah! Amoy gamot at saka parang ang dry ng hangin. Ay teka teka, hindi ganito yung mga nagigising sa movies at sa mga libro dapat may drama. Wait wait, take two! Teka? Nasaan ako? Nakakasilaw, sobrang liwanag. Kulay puti lahat ng nakikita ko, hala? Nasa langit na ba ako? Sinusundo na ba ako ng guardian angel ko? Oh ayan pwede na. Pang libro na. Bumangon ako pero pag-upo ko pa lang ay biglang kumirot ng matinding matindi ang ulo ko. “Awww!!! Aaaahhh!!!” Sobrang sakit, parang hinahati na parang binagsakan ako ng isang buong building na pakiramdam ko hinihiwa sa loob yung utak ko. “Friend? Friend!” Lalong sumakit ang ulo ko nang marinig ko si Ate Jopay, “Doc! Doc! Gising na po siya!” Nakahawak ako sa magkabilang side ng ulo ko dahil sa sobrang sakit. Teka? Ano ‘tong nasa ulo ko? Benda ba ‘to? Nakakaloka! Bakit naka benda ako?! Pumasok ang napakaraming nurse at dalawang doctor. Ano to? Bakit ang OA? Iisa lang

Samarah’s POV “Masakit pa ba ang ulo mo?” Niyakap niya ako ng mahigpit at humalik sa noo ko. “Oo, dito oh.” Itinuro ko ulit ang noo ko at lumabi, “Sobrang sakit nga eh.” “Sus! Gusto mo lang ng kiss eh.” Matamis niya akong nginitian, labas lahat ng ngipin niyang perfect ang shape. “Di ah, masakit kaya!” Nakanguso kong sabi. Yumuko siya saka ako hinalikan sa labi. Hihi! “Oh ayan na, kunwari ka pa eh.” Kunwari ko siyang inirapan pero hindi ko mapigil ang ngiti ko, “Palaging ulo ang natatamaan sa ‘yo no? Kaya siguro ganyan ka.” “Aba! Anong ganyan ha? Anong ganyan ako?” Pinindot pindot ko siya sa tagiliran dahilan para makiliti siya. “Hahahaha totoo kaya. Kaya nababaliw ka eh.” “Ah ganon?” Nag cross arms ako, “Kaya pala sabi ni ate Jopay halos mabaliw ka nung papunta sa hospital, muntik mo pang lumpuhin ng tuluyan yung lalakeng nanghampas sa akin.” Napaiwas siya ng tingin dahilan para mapangisi ako. “That's a different story, I was scared.” “Bakit?” Tumingin siya

Samarah’s POV “Awww, you’re so cute naman Mickey. You want treats? Come here sit on my lap.” Maghapon na sa bahay si Chelsea at maghapon na din niyang nilalaro si Mickey. Syempre natuwa naman ako dahil hindi naiinip ang baby ko. “Ang lambing niyan Chelsea, kapag babangon ako ng gabi sasama pa siya sa akin tapos hinihintay niya ako matapos mag CR. Nakabantay lang siya sa may labas ng pinto.” “Awww, ang cute naman ng baby cat na ‘to. Ate sa akin na lang siya.” Pakiusap niya habang karga karga sa Mickey. “Hoy! No! Regalo yan ng kuya mo at anak ko ‘yan no!” “Sam? Who are you talking to?” Lumabas ng kwarto si Rowan na kagigising lang, “Chelsea? What are you doing here? Umuwi ka na!” “Ay? Nice to see you din kuya ha? Wala ka talagang pagmamahal sa akin!” Inirapan niya si Rowan. “Eh bakit ka nga nandito?” Kung makatingin naman ang lalakeng ‘to sa kapatid niya parang gusto niya nang sipain palabas. Lumapit siya sa akin saka bumulong, “Make her leave. Sabi mo gagawin natin ang gusto k