Marrying the Gay Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 261 - チャプター 270

Samarah's POV “Sus! Gustong gusto mo nga yung laway ko eh.” Nanlaki ang mga mata niya at napalingon sa paligid, “Kalma wala ka sa Pinas hindi nila tayo maiintindihan, hahaha.” Ganon pala ang reaction niya kapag ako ang nag greenjokes? Ang cute! Gulat na gulat eh! Bumaba kami sa isang hotel. Sinalubong kami ng mga staff roon at tinulungan siyang magbitbit ng mga gamit. “Dito mo na ba uubusin ang katas ng bugambilya ko?” Kinindat kindatan ko pa siya saka ko dinilaan ang labi ko. “Huy ano ka ba baka may makarinig!” saway niya sa akin. Ayan napapraning na naman siya. “Hahahaha! Wala ka pala eh, mahinang nilalang. Rowan Fontano, weakling.” Hinila niya ako at inakbayan saka siya bumulong sa tenga ko, “Weakling pala ha? Wala kang pahinga sa akin mamaya.” “Hahahaha! Talaga lang ha? Duda ako dyan.” Aba! Akala niya ba siya lang ang marunong maghamon? Ako rin ano?! Hindi ko ipapatalo ang bandera ng mga Castillo. Nagtitinda yata ng d*ldo ang Nanay ko! Pagdating namin sa hotel ay dumiret

“Should I tell them?” bahagyang lumapit sa akin si Rowan at ibinulong iyon. “Wag, wag! Ano ka ba? Pakinggan pa natin kung gaano katindi ang tama nila sa ‘yo, hahahaha!” Bigla niyang pinitik ang noo ko, “Awww!” “Crazy woman.” “Ay oh! Parang sa mga telenobela lang sa hapon. Pipitikin ang noo tapos magpapabebe.” “Pitikin mo ‘ko teh pitikin mo ‘ko! Hindi natin ipapatalo ang Pilipinas!” Inilapit niya ang ulo sa kasama niya. “Gaga hindi pwede, may mga taong masasaktan kapag pinitik ko iyang noo mo.” “Aba bakit?” “Ano ka ba sis?” HInawakan nito ang ulo niya saka, “Nandyan ang NAIA terminal.” “Pfffft!!!” Kaagad akong lumingon sa kabilang banda. Sinipa ako ng bahagya ni Francis, “Hey, don’t laugh. Mahahalata tayo.” Pati siya pigil na pigil ang tawa. “Namimiss ko tuloy bigla yung mga kulitan natin nila Ate Jopay. Hay, good old days.” “Me too, busy na kasi tayo ngayon may kanya kanya nang buhay. But it’s good to see them once in a while.” “Ang refreshing ‘no?” Tumango s

Samarah's POV Ganon ang naging mga gabi namin. Sa umaga ay matinding pasyalan. Dinala niya ako sa mga sikat na passyalan dito sa Vietnam. At kapag gabi naman, nilalasap namin ang gabi ng magkasama. Minsan ay sinasamahan niya pa ng mga alak kaya naman kung ano anong mga kalokohan ang nagagawa naming dalawa. Pagkatapos ng isang linggo ay nagpasya na rin kaming umuwi. “Napaka dami mo namang bitbit? Sabi naman kasi sa ‘yo ‘wag mo na masyadong damihan ang pasalubong kay Ferlyn. Sa iba tig iisang damit lang tapos sa kanya, isang katerba? Liban pa sa mga accessories na binili mo? Hay nako Rowan masyadong spoiled sa ‘yo ang batang iyan.” “Ito naman ang daming sinabi. Tara na nandyan na ang bus oh.” Akala niya dahil dumating na ang busy ay titigilan ko na siya pero doon siya nagkamali. Paanong hindi ka magagalit eh masyadong iniispoiled ang anak niya. Kung sa ibang pamilya ang Nanay ang parang ginagawang manika ang anak, sa amin baligtad. Siya itong tuwang tuwa na ayusin at lagyan ng ma

Samarah's POV “Babe…” tawag ko nang mapahilamos siiya sa mukha niya at mag walk out. “Hindi ganon iyon, Gabriella. Ilang beses ka na ba naming tinulungan? Si Rowan minsan yan mabigyan at nireregaluhan siya dahil hindi naman siya nanghihingi. Dahil kaya niya ang sarili niya. Nagseselos ka sa kapatid mo? Eh ikaw ilang beses ka na ba namin tinulungan?” Napahagulgol siya ng iyak at hindi nakasagot.Panay ang pasensyahan ng mga magulang namin dahil sa mga nangyari. Akala ko ay tapos na. Lumabas na sila Mama at susunod na rin sana ako nang muli na naman siyang magsalita. “Kaya ka siguro ganyan dahil nagmana ka sa Mama mo. Hindi kaya nagtataka ang Papa mo? Sa lahat ng gagawin niyang negosyo talagang ari pa ng lalake ang napili niyang ibenta? nakakadiri!” Parang umitim ang buong paligid ko. Nagdidilim ang paningin ko at sa pagkakataong ito ay hindi ko na nagawang pigilan ang sarili ko. Tumakbo ako ng mabilis palapit sa kanya. Napaupo si Lola sa sofa nang makita niyang halos lumipad a

Samarah's POV “Okay lang ba talaga iyon?” Tinignan ko siya. Mukhang mabigat pa ang loob niya sa pagpunta sa mansyon. “It’s the best we can do to avoid causing any trouble. Ayoko nang ma-stress sila Mama lalo na si Lola.” “Sige, ganon na lang ang gawin natin,” pag sang-ayon ko. Pagdating namin, lahat sila ay nasa itaas. Pumasok kami ni Rowan sa isang kwarto na ngayon ko pa lang mapupuntahan. Noong bago ako sa mansyon ay ni lumapit dito ayaw nilang gawin ko. Hindi ko alam kung anong klaseng mga sikreto ba ang itinatago nila dito na inabot pa ng higit sampung taon bago nila ako pinayagang makasama rito. Ito ang unang beses kong makikita na bubuksan ang lumang pintuang kahoy na ito. Pinihit iyon ni Rowan. Unang tapak ko pa lang sa loob ay para na akong pumasok sa ibang mundo. Mataas ang kisame roon kumpara sa ibang mga kwarto. Siguro ay ito ng parteng patulis ng bubungan ng mansyon. Sa bungad ay may isang mahabang lamesa na sa tingin ko ay kasya ang trenta katao. Doon sila nak