All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 61 เพื่อนร่วมศึกษาคนใหม่ เช้าวันใหม่ดำเนินมาถึง แสงแดดอ่อนๆรำไรอาจจะทำให้ใครหลายคนเคลิบเคลิ้มไปกับบรรยากาศรอบตัว แต่มันไม่สามารถทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นขนาดหนักของเฉินจือจื้อสงบลงได้เลย ทั้งๆที่คิดว่าเรื่องราวมันจบลงได้ด้วยดีแล้วแต่พอลืมตาขึ้นมาทุกอย่างกลับไปอยู่จุดเดิม หรืออาจจะเป็นจุดที่แย่กว่าเดิม “นี่มันอะไรกัน” จือจื้อถามบ่าวของนางเสียงดัง ราวกับความทรงจำเมื่อวานกำลังฉายซ้ำอยู่เบื้องหน้าของจือจื้อ ม้วนผ้าที่ซินหยานรับไปเมื่อวานกลับมากองอยู่ที่เรือนของนางตั้งแต่เช้าครู่ และมันยังถูกจัดเรียงลำดับวางในตำแหน่งเดียวกันอีกด้วย ในตอนแรกจือจื้อไม่ได้สังเกต แต่เมื่อวานนางเป็นคนจัดวางม้วนผ้าพวกนี้เองนางจึงเรียงสีไล่ระดับตามที่นางชอบ และที่กองอยู่ตรงหน้าก็ไม่ต่างกันเลย “คุณหนูหกส่งของขวัญมาให้คุณหนูเจ้าค่ะ” บ่าวของจือจื้อที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ยิ้มแป้นที่นางกำลังจะได้รับผ้าสวยๆพวกนี้ ปกติคุณหนูห้าจะเป็นคนจิตใจดีและอ่อนไหวกว่าพี่น้องคนอื่นๆ เวลาที่นางมีอะไรก็มักจะแบ่งให้บ่าวเสมอ ไม่ว่าจะของกินหรือของใช้

บทที่ 63 กำจัดจุดอ่อน หากจะนับวันดูตั้งแต่วันที่ซินหยานไปเจอกับซูเจินก็ผ่านมาเกินเดือนแล้ว ข้อมูลที่นางให้ซูเจินตามหาไม่ควรจะใช้เวลานานถึงเพียงนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้นซินหยานจึงตัดสินใจให้ซือเจียส่งคนไปตามหาซูเจิน และก็ได้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหนีเจ้าหนี้จากอีกบ่อนอยู่ พวกนี้โหดร้ายกว่าครั้งก่อนที่นางเจอมาก พวกมันรุมทำร้ายร่างกายบิดาของซูเจินจนเดินไม่ได้อยู่เกือบเดือนแต่ตอนนี้ก็หายเป็นปกติแล้ว ครั้งนี้จะต้องไตร่ตรองให้ดี ซินหยานไม่สามารถตามล้างหนี้ให้เขาได้ตลอดชีวิต สิ่งเดียวที่นางจะช่วยได้คือแยกซูเจินออกมาจากคนผู้นั้น แต่วิธีนี้อาจจะดูใจร้ายไปสักหน่อย “ข้าควรจะทำอย่างไรกับเจ้าดีซูเจิน” ซินหยานพึมพำกับตัวเอง นิ้วเรียวเคาะโต๊ะไม้เป็นจังหวะเชื่องช้า ตอนนี้ซูเจินก็มานั่งอยู่ข้างหน้านางแล้วถึงวิธีการที่พามาจะแปลกไปหน่อยแต่ก็คงไม่เป็นไร ซินหยานให้ซือเจียลักพาตัวซูเจินมาจากบิดาของนางโดยอาศัยตอนที่เขาหลับอยู่ “คุณหนูงานที่ท่านสั่งให้ข้าทำ ข้าทำเสร็จตั้งนานแล้วแต่ไม่สามารถนำมันมาให้ท่านได้ อย่างที่ท่านรู้ว่าข้ากำลังโดนเจ้าหนี้ต

บทที่ 65 ฟางเส้นสุดท้าย “เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะคุณหนู” ซือเจียวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาเจ้านายของนางตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาง ท้องฟ้าด้านนอกยังมืดสนิท ซินหยานที่ยังนอนหลับฝันดีอยู่จึงพลิกตัวหนีและขดตัวเข้าหาผ้าห่มเพื่อหาความอบอุ่น “คุณหนูต้องตื่นเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ นี่เรื่องใหญ่จริงๆนะเจ้าคะ” ซือเจียใช้แรงกระตุกผ้าห่มของซินหยานไม่ลดละ “อืมมม” ซินหยานขยับตัวหนีอีกครั้ง “คุณหนูห้าหายตัวไปเจ้าค่ะ” พรึ่บ ! “อะไรนะ ! ” ซินหยานเด้งตัวขึ้นนั่งด้วยความรวดเร็ว ดวงตาทั้งสองข้างของนางยังลืมไม่เต็มตื่นด้วยซ้ำ “ตอนนี้ทุกคนกำลังช่วยออกตามหามาครึ่งชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ เห็นว่านางหายไปก่อนที่จะเข้านอนอีก” ซือเจียเล่าตามที่ได้ยินมา ซินหยานชะงักชั่วขณะ หากเฉินจือจื้อหายไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วทำไมบ่าวของนางถึงไม่แจ้งใครเลย หากตรองให้ดีๆเหตุการณ์นี้มันมีช่องโหว่อยู่ “ทำไมพึ่งมาตามหาตอนนี้” “บ่าวก็ไม่ทราบ แต่ตอนนี้พ่อของนางกำลังโวยวายใหญ่เลยเจ้าค่ะ” “อย่าพึ่งร้อนใจไป พวกเราร

บทที่ 67 คนนอกยังมองออก รอยแผลที่มุมปากหยักยังคงชัดเจนต่อให้ผ่านมาแล้วหนึ่งวัน ซินหยานถือกระจกในมือเพื่อสำรวจใบหน้าของนาง แม้กระทั่งรอยช้ำยังเป็นรูปฝ่ามือของเจียเผิง นี่เขาตบนางแรงขนาดนี้เลยหรือ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะผิวของนางที่ขาวสว่างเมื่อเกิดรอยก็จะเห็นได้ชัดเจน “เขาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ หากคุณหนูเสียโฉมจะทำอย่างไรเล่าขอรับ” “ท่านคิดเหมือนข้าเลยหมิงเฉา ใบหน้าอันล้ำค่านี้หากมีรอยแม้แต่นิดข้าคงรู้สึกเหมือนโลกถล่ม” ซินหยานบ่นแต่สายตายังมองกระจก หมิงเฉาเดินทางไกลมาถึงเมืองหลวงเพื่อมารายงานความคืบหน้าเกี่ยวกับการค้าของทั้งสอง เขาเริ่มจำหน่ายเส้นไหมไปให้พ่อค้าตามเมืองต่างๆแล้วและผลตอบรับก็ถือว่าดีเกินความคาดหมาย “ถ้าคนใส่มีรอยแผลอาภรณ์ก็จะดูหมองไปด้วยคุณชายใหญ่นั่นไม่รู้หรือไงกัน” หมิงเฉาแกล้งพึมพำให้ซินหยานได้ยิน เขารู้ว่าตั้งแต่เกิดเรื่องเจ้านายของเขาคงจะคร่ำเครียดอย่างหนักเลยอยากจะหยอกให้นางอารมณ์ดีขึ้นมา “หมิงเฉา นี่ท่านเห็นข้าเป็นเจ้านายของท่านจริงๆหรือ เงินลงทุนไม่ต้องการแล้วใช่หรือไม่” ซิน

บทที่ 69 ความเชื่อมั่นพังทลาย หลานสาวคนเล็กของท่านอัครมหาเสนาบดีก่อเรื่องใหญ่ระหว่างมื้ออาหาร มันทำให้พี่ชายของนางเอะใจในบางเรื่องขึ้นมา ความเป็นจริงจงอิ้นกลัวมารดาของเขามาก แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ความหวาดกลัวไม่สามารถลบมันไปจากใจของเขาได้วันนี้อย่างไรก็ต้องถามให้รู้เรื่อง “ท่านแม่” ระหว่างเดินทางกลับเรือนจงอิ้นก็ได้เรียกมารดาของเขาเอาไว้ เพ่ยเจินชะงักและหยุดเดินกลางคัน ในใจเหมือนรู้ว่าบุตรชายจะกล่าวถึงเรื่องใด อย่าว่าแต่จงอิ้นที่ไม่เชื่อมั่นในนางเลยเพ่ยเจินเองก็ไม่เชื่อในตัวเองแล้วเช่นกัน ไม่ว่านางจะตัดสินใจทำอะไรก็เหมือนว่ามันจะผิดไปหมดเสียทุกอย่าง “เรื่องที่น้องห้าตกน้ำเป็นซินซินจริงๆหรือขอรับที่ผลักนาง ข้ารู้ว่าท่านจะต้องไปรู้บางอย่างมาแน่ๆได้โปรดบอกข้ามาเถิด” จงอิ้นไม่ได้ใช้ความโกรธแม้แต่น้อย เขายังคงใช้สติอ้อนวอนขอความจริงจากมารดา เพ่ยเจินเงยหน้ามองห้าเพื่อกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหล นางไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าลูกและไม่คิดจะทำ “ไม่มีอะไร” เพ่ยเจินรู้สึกเหมือนจะหาเสียงตัวเองไม่เจอเพราะคำ