All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 71 ไปเที่ยวกับคนแปลกหน้า เข้าสู่คิมหันตฤดูอีกครั้ง สภาพอากาศเริ่มร้อนอบอ้าวดูแล้วเหมาะแก่การเปิดร้านผ้าเป็นอย่างยิ่ง เพราะผ้าชนิดใหม่ที่ซินหยานให้หมิงเฉาคิดค้นขึ้นมาจนสำเร็จจะเป็นตัวช่วยทำให้ชื่อเสียงของร้านดังขึ้นภายในเวลาอันรวดเร็ว ซินหยานมั่นใจว่ามันจะเป็นเช่นนั้น กำหนดการเปิดร้านใกล้เข้ามาถึงทุกที ซินหยาน หมิงเฉาและเจียงเฉินหนานจึงมานั่งรวมตัวกันประชุมถึงเรื่องสำคัญของร้าน “เรื่องอาคารร้านเจ้าหาที่ทำเลได้แล้วใช่หรือไม่เฉินหนาน” ซินหยานดูรายละเอียดต่างๆในมือและก็ถามเฉินหนานไปด้วย ช่วงนี้พวกเขาต้องทำงานกันหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน ขอบตาดำคล้ำราวกับศพที่เดินได้ “ขอรับคุณหนู ข้าทำสัญญาซื้อร้านนั้นแล้วเหลือการตกแต่งอีกไม่มากอยากให้คุณหนูไปดูเองสักครั้งขอรับ” “ได้ พรุ่งนี้พวกเราไปดูสถานที่จริงกัน” ซินหยานพยักหน้าแล้วก็กลับไปดูสิ่งที่อยู่ในมือเหมือนเดิม สักพักก็เงยหน้าขึ้นมาเพราะพึ่งนึกบางอย่างได้ “พวกเรายังไม่ได้ตั้งชื่อร้านเลยใช่หรือไม่” ซินหยานอ้าปากกว้างค้าง ชื่อร้านเป็นเรื่องส

บทที่ 73 อย่ามีพิรุธ วันนี้เป็นเวลานัดหมายที่ซินหยานจะเดินทางไปดูร้านผ้าอ้ายเยวี่ย ทั้งเฉินหนานและหมิงเฉาก็มารอนางที่หน้าร้านพร้อมกันหน้าตาชื่นบาน ซินหยานได้เห็นการตกแต่งร้านไปบางส่วนจากที่เดินผ่านเมื่อวานช่วงบ่าย นับวันเฉินหนานก็ยิ่งรู้ใจนางมากขึ้น การตกแต่งเป็นไปในแบบที่ซินหยานชื่นชอบแทบจะทั้งหมด “เป็นอย่างไรขอรับคุณหนู หากท่านไม่ชอบตรงไหนก็สามารถสั่งให้แก้ไขได้เลย” เฉินหนานบอกอย่างกระตือรือร้น ซินหยานระบายยิ้มพึงพอใจ นางมองไปทั่วร้านแล้วก็ไม่มีสิ่งใดที่ไม่ชอบ บรรยากาศร้านที่ให้ความรู้สึกหรูหราแต่ก็ไม่ได้ดูเข้าถึงยาก สีสันเรียบง่ายสบายตาจะช่วยผลักดันให้สินค้าดูโดดเด่นมากขึ้น ร่างบางเดินเข้าไปตามมุมอื่นๆของร้านและพิจารณาอย่างละเอียด เกือบทุกส่วนล้วนพึงพอใจจะมีแก้ไขเพียงรายละเอียดเล็กๆน้อยๆเท่านั้น เจียงเฉินหนานฟังเจ้านายของเขาสั่งงานและคอยจดตาม เขาสังเกตเห็นแววตาเวลาที่นางพูดเกี่ยวกับเรื่องงานมักจะดูแวววาวสดใสเป็นพิเศษ คงมีไม่กี่คนที่ชอบการทำงานแบบคุณหนูหก “ย้ายชั้นวางตรงนั้นไปอยู่ลึกๆหน่อยแล้วกัน” ซิ

บทที่ 75 ท่ามกลางสวนดอกโบตั๋น ช่วงนี้ซินหยานมักจะหายตัวไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่เข้าเรียนกับพวกพี่ๆในช่วงเช้าเสร็จแล้ว เหตุผลก็เป็นเพราะนางกำลังยุ่งกับเรื่องร้านผ้าอ้ายเยวี่ยอยู่นั่นเอง การตกแต่งเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่สินค้าที่ยังมาไม่ครบ ซินหยานจึงต้องดูแลตรงนี้ตลอดเวลาที่พ้นจากการเรียน “น้องหกเดี๋ยวก่อน” จินหลิงหรือพี่สามเอ่ยเรียกนางไว้ก่อนที่ซินหยานจะหายตัวไปอีกครั้ง “พี่สามท่านมีอะไรหรือเจ้าคะ” “ท่านแม่บอกให้พี่ไปงานเลี้ยงน้ำชาเจ้าไปเป็นเพื่อนพี่ได้หรือไม่” จินหลิงถามด้วยความไม่แน่ใจ ถ้าเทียบซินหยานกับจือจื้อแล้วน้องหกเป็นคนที่ชวนไปด้วยได้ง่ายกว่ามาก ท่านป้าสะใภ้ต้องไม่ยอมให้จือจื้อไปด้วยแน่นอน แต่กับซินหยานนั้นต่างออกไปแม้ว่านางจะอายุน้อยที่สุดแต่เหมือนจะมีอิสระมากที่สุดในหมู่พี่น้องทุกคน “อืมมม ได้เจ้าค่ะ” ซินหยานใช้เวลาคิดไม่นานก็ตอบตกลง นางมีจุดประสงค์อื่นปะปนอยู่ด้วย อันดับแรกคือการไปเป็นเพื่อนพี่สาวเพราะกลัวจะมีคนมาวุ่นวาย รองลงมาคือนางตั้งใจจะไปโฆษณาร้านผ้าที่กำลังจะเปิ

บทที่ 77 ยิ้มรับความสำเร็จ กำหนดการสำคัญดำเนินมาถึง วันนี้แปลกกว่าทุกวันที่ผ่านมาซินหยานที่เคยขี้เกียจตื่นหรือลุกจากที่นอนนั้นตื่นก่อนที่ซือเจียจะเข้ามาปลุกและจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่ต้องรอให้ใครเข้ามาช่วยเหลือ อาภรณ์ชุดใหม่ทั้งหมดหกชุดถูกซินหยานนำมาวางพาดบนเตียง โจทย์ในวันนี้ค่อนข้างที่จะทำให้เลือกยากและหนักใจ ซินหยานในฐานะเจ้าของร้านตัวจริงจะต้องแต่งตัวให้สมฐานะกับที่เป็นเจ้าของร้านผ้า แต่ในอีกด้านนางไม่สามารถเปิดตัวได้ว่านางคือเจ้าของร้านที่แท้จริง การแต่งตัวจะทำให้เกินงามไม่ได้ นิ้วเรียวลูบผ่านเสื้อผ้าเนื้อดีไปแล้วสามตัวและไปหยุดที่ตัวที่สี่ การออกแบบของมันไม่ได้ซับซ้อนหรืออลังการจนเกินงาม และจุดเด่นของมันคือมีการประดับด้วยไข่มุกที่บริเวณปลายแขนเสื้อเมื่อรวมกับการปักลายจนกลายเป็นหมู่มวลบุปผาน้อยใหญ่ “คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” ซือเจียที่พึ่งเข้ามาก็ต้องประหลาดใจเมื่อคุณหนูของนางตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ และดูเหมือนว่านางกำลังจะเริ่มแต่งตัวแล้ว “อืม ช่วยหยิบกล่องเครื่องประดับให้ข้าหน่อย” ซินหยานชี้ไปที่กล่องเครื

บทที่ 79 ตามหลอกหลอน ใต้เงาร่มไม้ใหญ่ที่พาดผ่านผ้าม่านผืนบาง ร่างบางนอนอยู่บนเตียงไม้ที่แสนคุ้นเคย หยาดเหงื่อเกาะพราวบนใบหน้านวลกระสับกระส่ายไปมา ช่วงเวลาที่กำลังอยู่กึ่งกลางระหว่างความฝันและความเป็นจริง พรึ่บ ! “ท่านปู่ ! ” ซินหยานลุกพรวดขึ้นอยู่ในท่านั่ง ร่างเล็กหอบหายใจถี่แรง ความรู้สึกหวาดผวาจากฝันร้ายยังคงไม่จางหายไป ซินหยานยกมือขึ้นมากุมหน้าอกตัวเองเพื่อต้องการให้หัวใจที่เต้นระรัวสงบลงสักที ฝันร้ายยังคงฉายชัดในหัว สิ่งที่เกิดขึ้นในความฝันคือสิ่งที่ซินหยานเคยประสบมาแล้วในชาติก่อน ตั้งแต่ท่านปู่เริ่มป่วยไปจนถึงตอนที่ท่านปู่จากไป ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหมือนหัวใจมันปวดหนึบอย่างห้ามไม่ได้ ตึก ! ตึก ! ตึก ! เสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเร่งฝีเท้ามาทางนี้ ซินหยานหันไปมองไม่นานก็พบว่าเป็นซือเจียที่วิ่งมาด้วยความเร่งรีบ แม้แต่เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้ใส่ให้ดี “เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะคุณหนู เจ็บตรงไหนหรือไม่” ซือเจียพุ่งตัวไปหาเจ้านายด้วยความเป็นห่วง ก่อนหน้านี้ซือเจียยังไม่ตื่น