Semua Bab เมื่อฉันต้องกลายเป็นสาวชาวนายุค 2499: Bab 11 - Bab 20

สายใจมองใบหน้าเคร่งเครียดของสามีก่อนเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง “พ่อมึง เป็นอะไรเหตุใดจึงทำหน้าเช่นนี้” เธอพูดไปพลางตะบันหมากในมือ            “เรื่องมันเป็นอย่างนี้แม่มึง....” บุญมีพรั่งพรูสิ่งที่สนทนากับสหายออกมารวมถึงสิ่งที่คุยกับหลานสาวในระหว่างเดินทางกลับเรือนออกมาด้วย            “พ่อมึงจะเป็นทุกข์ไปใย สิ่งใดย่อมเป็นของเรามันก็ไม่หนีไปไหนหรอก อีกอย่างลองเชื่อในตัวชะอมมันดู ข้าว่าตั้งแต่หลานฟื้นขึ้นมานับวันบ้านเราก็มีแต่เรื่องดี ๆ”            “เป็นข้าเองกลัวว่าหลานจะผิดหวังก็เลยคิดมาก เอาละ ข้าไม่คิดแล้วดีกว่าว่าแต่ทำไมบ้านช่องเงียบแบบนี้ล่ะ”            “พวกเขาก็ไปต้มเกลือกันนะสิ ส่วนเด็ก ๆ ตั้งแต่ชะอมกับมะขามกลับมาพร้อมพ่อมึง ทั้งสามคนก็ชวนกันไปเก็บมะม่วงเพื่อเอาไว้ทำมะม่วงกวนเพิ่มวันพรุ่ง”     &nbs

แม้ว่าจะใกล้วันเปิดเรียนชะอมก็หาได้อยู่เฉย ถึงงานในครอบครัวจะมีจนล้นมือแล้วก็ตาม            “ปู่จ๋า ช่วยดูสิ่งนี้หน่อยว่าเราพอจะสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ไหม” เด็กหญิงพูดพลางยื่นกระดาษที่เธอวาดรูปกังหันวิดน้ำออกไป            ชายวัยห้าสิบมองสิ่งที่อยู่ในกระดาษอย่างตั้งใจ “ชะอม สิ่งนี้คืออะไร” “กังหันวิดน้ำจ้ะ การทำงานของมันเป็นแบบนี้...... หากว่าสามารถสร้างขึ้นมาได้ย่อมเกิดประโยชน์มหาศาล”            บุญมีฟังสิ่งที่หลานสาวอธิบายอย่างตั้งใจด้วยความทึ่ง “ที่แห่งนั้นสอนเอ็งมาเหรอ”            ชะอมยิ้มแหย “ใช่จ้ะ ปู่คิดว่ายังไงจ๊ะ เราสามารถสร้างมันขึ้นมาได้ไหม” เด็กหญิงนำนิ้วไขว้กันด้านหลังในขณะพูด            “ปู่คิดว่าได้นะ เรื่องนี้เอาไว้ให้เป็นหน้าที่ของปู่เอง” หลังพูดจบชายวัยห้าส

เช้าวันต่อมาไข้ของสองพี่น้องเริ่มลดอีกทั้งฝนที่ตกลงมาก็หยุดลงด้วยคงเหลือทิ้งไว้แค่สภาพความเสียหายของต้นไม้กิ่งไม้ล้มระเนระนาดตามรายทาง            บุญมีพาลูกชายทั้งสองคนมายังเรือนหลังเดิมที่อยู่มาหลายสิบปีเมื่อเห็นสภาพความเสียหายของตัวเรือนเอียงไปด้านหนึ่งจะล้มมิล้มแหล่ชายวัยห้าสิบก็อดใจหายไม่ได้            “เห็นทีว่าคงต้องรื้อและสร้างใหม่ตามที่ชะอมว่าแล้วละ” ผู้พูดถอนหายใจ            “พ่อเสียดายเหรอ” ทองก้อนสัพยอกคนเป็นพ่อ            “จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิดเรือนหลังนี้สร้างมาตั้งแต่ข้ากับแม่เอ็งตกลงร่วมหอกันแม้ว่าจะซ่อมแซมไปหลายหนแต่ก็ยังไม่เคยคิดรื้อทิ้ง” บุญมีเอ่ยอย่างรำลึกถึงหนหลัง            “มันพังแล้วพ่อ หากไม่รื้อสร้างใหม่เกิดวันดีคืนดีเรือนมันล้มขึ้นมาพ่อกับทุกคนจะเ

เหตุการณ์ของเด็กชายผู้หนีโรงเรียนได้กลายมาเป็นเรื่องเตือนใจให้กับใครหลายคนโดยเฉพาะเด็ก ๆ            แม้ว่าเรื่องของเขาจะเป็นเรื่องเศร้าแต่เพราะเรื่องนี้จึงทำให้ไม่มีเด็กคนไหนกล้าโดดเรียนอีกรวมถึงไม่กล้าลงเล่นน้ำด้วย            หลายวันผ่านไปเรื่องราวของเด็กคนนี้ก็เริ่มเงียบหายเพราะชาวบ้านนั้นได้มีเรื่องใหม่เข้ามาแทนที่            “พี่สะใภ้ เรื่องคนบ้านเหนือถูกหวยจากการไปขอต้นกล้วยประหลาดจริงหรือเท็จ” นางกาบเปิดประเด็นในระหว่างนั่งซักผ้าอยู่ข้างกัน            “ข้าจะรู้ได้ยังไง วัน ๆ ทำแต่งาน ไม่ใช่ว่าก่อนที่เอ็งจะมาที่นี่ไปสืบมาแล้วหรอกเหรอ” สายใจขยี้ผ้าในมือถามอย่างรู้ทัน            “พี่นี่รู้ทันฉันทุกเรื่องเชียว” นางกาบยิ้มในหน้า      &

ย่างเข้าเดือนสิบสองหลังจากเสร็จสิ้นการเก็บเกี่ยว บุญมีจึงได้จ้างช่างมาปลูกเรือนตามความเชื่อตั้งแต่ครั้งอดีตว่าการปลูกเรือนในเดือนนี้จะช่วยส่งเสริมเรื่องบริวารและข้าวของตามต้องการ            ซึ่งที่ดินรอบ ๆ บ้านนั้นในระหว่างรอการปลูกเรือน ชะอมได้ชวนคนในครอบครัวให้มาช่วยกันยกร่องแปลงผักเตรียมเอาไว้ก่อนหน้าแล้วนับตั้งแต่หมดฤดูฝนซึ่งตอนนี้สิ่งที่พวกเขาเริ่มลงแรงไปกำลังให้ผลผลิตอย่างงดงามทีเดียว            “ชะอม ผักของเรือนเรางาม ๆ ทั้งนั้นเลยนะลูก อย่างนี้ย่าว่าต้องมีคนแข่งกันซื้ออย่างแน่นอน” สายใจว่าพลางกำผักบุ้งเป็นมัดด้วยเชือกกล้วย            “หากเป็นอย่างที่ย่าว่าก็ดีนะสิจ๊ะ พวกเราจะได้มีเงินมากขึ้น” ชะอมพูดขึ้นบ้างโดยไม่ละมือจากงานที่ทำ            ในระหว่างที่ย่ากับคนเป็นพี่กำลังสนทนากัน เด็กชายตัวเล็กผู้อาสามาทำงานด้วย ส่งเสียงเรียกพ