All Chapters of เมื่อฉันต้องกลายเป็นสาวชาวนายุค 2499: Chapter 21 - Chapter 30

สายตาของชายหนุ่มทั้งสามย้ายมามองทางเด็กชายตัวเล็กทันที “ขนาดเด็กยังคิดแบบนี้แล้วโจรอย่างพวกมันจะไม่คิดได้ยังไง” ทองก้อนยกมือกุมขมับ            “พี่ว่าเอ็งสองคนกลับไปบอกเรื่องนี้กับอาผู้ใหญ่ก่อนเถอะ เอาไว้ช่วงบ่ายพี่จะเข้าไปด้วยตัวเอง” นายอำเภอหนุ่มเอ่ยรวบรัดตัดความ            “ตกลง” พี่น้องสองทองพากันลุกขึ้นยืน ทองก้อนเองก็ไม่ลืมกระเตงเจ้ามะขามลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเข้าเอว            ทองคำคนเป็นพี่รีบบังคับควายสองตัวประจำเรือนด้วยความเร็วหลังจากน้องกับหลานชายนั่งลงภายในเกวียนเรียบร้อย            “ลุงจ๋า เบาได้เบาจ้า ท้องของหนูป่วนไปหมดแล้ว” เด็กชายวัยหกขวบเอ่ยเสียงดังโดยหารู้ไม่ว่าใจของลุงกับพ่อนั้นอยากจะให้ถึงหมู่บ้านมากขนาดไหน            “เอ็งอดทนเอาหน่อยลูก เรื่องบางอย่างเ

บรรยากาศยามเย็นหลังจากฟ้าเริ่มมืดชาวบ้านต่างพากันถือตะเกียงบ้างจุดคบไต้บ้าง เดินจับลูกจูงหลานมุ่งหน้าไปทางวัดโดยหารู้ไม่ว่าในตอนนี้พวกเขาทั้งหมดได้ตกอยู่ภายใต้สายตาของคนกลุ่มหนึ่งซึ่งจ้องพวกเขาอย่างประสงค์ร้าย            ก่อนที่สองในสามกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางควายของมัน “ลูกพี่ ฉันเห็นชาวบ้านพวกนั้นพากันไปวัดหมดแล้ว พวกเราจะบุกเลยไหม” ท่าทางของมันเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น            “รอให้ฟ้ามืดกว่านี้อีกสักหน่อยก่อนค่อยบุก” น้ำเสียงของคนพูดเต็มไปด้วยไอสังหารอย่างรุนแรงอย่างปิดไม่มิด            ด้วยเพราะมันเป็นโจรร้ายที่เข่นฆ่าเจ้าทรัพย์อย่างโหดร้ายทารุณจึงทำให้ร่างกายของมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความชั่ว            “แล้วพวกเราจะปล้นเฉย ๆ หรือว่าจะสังหารด้วยดี” หนึ่งในลูกน้องผู้มีรอยบากตั้งแต่แก้มจนถึงปลายคางเอ่ยอย่างกระหายเสียงร้องแห่งควา

หลังจากคนกลุ่มใหญ่จากหมู่บ้านอื่นแยกย้ายกันกลับเรือนของตน มิ่งจึงไม่อดทนอดกลั้นอีกต่อไป เจ้าตัวจึงได้เอ่ยถามในสิ่งที่กังขาทันที            “เจ้ามี เรื่องที่ชะอมเสนอแผนการปลุกผีเพื่อปราบโจรนี่จริงหรือเท็จ” บุญมีสะดุ้งมองซ้ายแลขวารวมถึงกลุ่มของฐาปนาด้วย            “จริงครับ ผมเองก็อยู่ด้วยตอนหลานสาวเสนอเรื่องนี้ขึ้น ซึ่งผมเองก็ไม่คาดว่าแผนนี้จะได้ผลดีจนจับโจรได้ยกกลุ่ม”            “เอ็งเล่าให้ข้าฟังได้ไหมแล้วหุ่นพวกนั้นล่ะยังอยู่หรือไม่ข้าอยากเห็นเป็นบุญตาสักครั้ง” ดวงตาของมิ่งเปล่งประกายถามด้วยความอยากรู้            “จริง แต่หุ่นไม่อยู่แล้วชะอมบอกว่าให้เผาทิ้ง ข้าก็เลยให้สัปเหร่อจัดการไปแล้วละ” บุญมีตอบตามตรง            “บ๊ะ! ช่างน่าเสียดาย แต่จะว่าไปหลานสาวเอ็งนี่ช่างฉลาดคิ

“พ่อคะ ใช่ร้านค้าหลังนี้ไหม” ชะอมถามขึ้นหลังจากพวกเขาทุกคนมายืนอยู่หน้าประตูไม้บานหนึ่งที่กำลังปิดสนิทอีกทั้งยังเป็นหลังริมสุด            “ใช่แล้วลูก เดี๋ยวพ่อจะไปตามเจ้าของมาให้นะ” ทองก้อนบอกก่อนจะเดินเลยร้านค้าหลังนี้ไป            “พวกเธอจะมาซื้อร้านค้าหลังนี้อย่างนั้นเหรอ” หญิงวัยกลางคนผู้ขายของชำร้านข้างกันเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร            “ใช่แล้วจ้ะพี่สาว พี่พอจะรู้ไหมแต่ก่อนร้านค้าแห่งนี้เคยขายอะไรมาก่อนและมีประวัติที่ไม่ดีหรือไม่” สายใจเข้าไปพูดกับหญิงรุ่นพี่ด้วยความอยากรู้            “ประวัติไม่ดีอะไรไม่มีหรอก ร้านค้าแห่งนี้เคยเป็นร้านขายยาจีนมาก่อนเจ้าของเขากำลังจะย้ายไปอยู่กับลูกในเมืองหลวงเห็นว่าลูกได้เป็นหมออยู่ที่นั่น ว่าแต่น้องสาวจะขายอะไรอย่างนั้นเหรอ” หลังจากตอบคำถามของสายใจเรียบร้อย หญิงวัยกลางคนผู้นี้จึงได้ย้อนถามออกมา

“ฉันว่าคุณพี่ไปรักษาตัวในโรงพยาบาลประจำเมืองหลวงดีไหมคะ หมอที่นั่นเก่ง ๆ เยอะทีเดียวเรื่องงานทางนี้ไม่ต้องห่วงหรอกฉันดูแลได้” การที่พุดจีบพูดแบบนี้เป็นเพราะหลานชายยังคงต้องไปเรียนหนังสือ            “ฉันรู้เพียงแต่...เอาเถอะรออีกสักหน่อยก็แล้วกันหรือไม่อีกไม่กี่วันโรงเรียนของเจ้าพร้อมหยุดฉันค่อยไปก็ได้ไหน ๆ ก็กินยาหม้อมาตั้งนานลองรักษาดูอีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไร” พจน์นิ่งไปสักพักก่อนถอนหายใจพูดในสิ่งที่ตนคิด            “เฮ้อ! ฉันละอ่อนใจกับคุณพี่เสียจริง” คนเป็นเมียบ่นพลางลุกขึ้นช่วยประคองสามีเดินเข้าไปภายในห้องนอน            เช้าวันต่อมา วันนี้ครอบครัวของชะอมตั้งใจจะเปิดร้านขายผักของตนที่ร้านค้าแห่งใหม่ดังนั้นสองพี่น้องทองจึงแยกกันคนละทาง ทองก้อนกับมะขามยืนบอกลูกค้าที่เป็นขาประจำ            ส่วนทองคำนั้นมาช่วยแม่กับเมียจัดร้านผักโดยได้น