เมื่อฉันต้องกลายเป็นสาวชาวนายุค 2499 のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

“เจ้าก้อน เจ้าคำเอ็งสองคนพาชะอมไปที่บ้านครูฉวีก่อนได้เลยเอาไว้แม่เสร็จจากตรงนี้จะตามไปช่วยอีกแรง” สายใจว่าพลางตักขนมใส่ถ้วยให้ลูกค้า            “จ้ะแม่ ชะอมลูกเตรียมของครบหรือยังมีอะไรตรงไหนบ้างบอกพ่อกับลุงมาเลย” ทองก้อนรับคำก่อนหันไปถามกับลูกสาว            “หนูจัดเตรียมเอาไว้หมดแล้วจ้ะอยู่ตรงนั้น”            สองทองพี่น้องพยักหน้ารับก่อนที่จะเดินไปยกหม้อแกงที่วางอยู่ออกไปใส่เกวียน            “มะขาม หนูตามพ่อไปเฝ้าแกง” ทองก้อนส่งเสียงเรียกบุตรชายที่กำลังรับค่าตอบแทนจากบรรดาลูกค้ามากหน้าหลายตา            “ได้เลยจ้ะพ่อ คุณปู่ คุณย่า คุณตา คุณยาย ลุง ป้า น้า อาทุกท่านวันพรุ่งนี้หนูจะมาเล่าตอนต่อไปให้ฟังนะจ๊ะตอนนี้หนูขอไปทำภารกิจสำคัญก่อน” คนตัวเล็กยกมือกระพุ่มไหว้รอบทิศ

ตั้งแต่เสร็จสิ้นการทดสอบไปวันนั้นทั้งชะอมและโมกก็ยังคงไปโรงเรียนเดิมของตนตามปกติ จนกระทั่งสองอาทิตย์ต่อมาทองก้อนผู้นำผักไปส่งที่ร้านทุกเช้าได้นำซองเอกสารมาให้เด็กทั้งสองคน            “ครูฉวีบอกว่าให้หนูนำจดหมายที่อยู่ในนี้ไปให้ครูของหนู”            “จ้ะพ่อ วันพรุ่งนี้หนูจะรีบเอาไปส่งให้ครูเลยว่าแต่ครูฉวีได้บอกอะไรมาอีกไหมจ๊ะ” ชะอมถามขึ้น            ทองก้อนแย้มยิ้มก่อนจะพูดขึ้นด้วยความดีใจ “ครูบอกว่าหนูทั้งสองคนทำข้อสอบได้ดีมากดังนั้นครูฉวีจึงได้ทำตามที่พูดไว้”            “อาหมายถึงว่าหนูกับน้องได้เรียนข้ามชั้นไปอยู่ป.ห้าหรือจ๊ะ” โมกถามขึ้นอย่างตื่นเต้น            “ใช่แล้วละ ทั้งสองคนเก่งมาก” ทองก้อนกล่าวชมอีกครั้ง         

เวลาผ่านไปไม่นานเด็กสามคนก็เดินกลับมาจากโรงเรียนพร้อมกัน เด็กชายหญิงพากันเดินเข้าไปยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ภายในร้าน            “ชะอม หลานนั่งอยู่ก่อนส่วนพ่อพร้อมกับโมกไปนั่งทบทวนบทเรียนกันก่อนนะลูก” พจน์เอ่ยปากบอกหลังเด็ก ๆ พากันไหว้พวกเขา            “ครับ/ค่ะ” ชะอมจึงนั่งลงข้างย่าพลางมองไปทางชายแปลกหน้าด้วยความสังหรณ์ใจว่าที่ตนต้องนั่งอยู่ตรงนี้เห็นทีว่าคงมีเรื่องข้องเกี่ยวกับคนผู้นี้เป็นแน่            “ท่านชายคะ คนนี้แหละคือหลานสาวของฉันที่ได้บอกกับท่านเอาไว้” สายใจแนะนำเด็กหญิงต่อคนตรงหน้า            “หนูน้อย ลุงขอเอ่ยเข้าเรื่องเลยนะคือว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้....” วิสุทธิ์ไม่คิดปรามาสเด็กหญิงเพราะเขารู้สึกว่าเด็กคนนี้ไม่คล้ายเด็กทั่วไปทั้งจากท่าทางและกิริยาที่เจ้าตัวแสดงออก        &

“พวกหนูไปอาบน้ำกันเถอะตัวมอมเชียว” ชบาบอกเมื่อเห็นสภาพลูกหลานไม่เว้นแม้แต่พร้อมผู้ที่หล่อนคิดว่าเป็นเด็กเรียบร้อย            “จ้ะ” เด็กทั้งสี่รับคำ            ในตอนนี้บ้านสวนแห่งนี้ได้มีห้องน้ำตามที่ชะอมต้องการอยู่ถึงสองห้องโดยแบ่งเป็นห้องอาบน้ำกับห้องสุขาที่ยังเป็นส้วมหลุมแต่ชะอมคิดว่าอย่างน้อยก็ยังดีกว่าการไปปลดทุกข์ในป่า            “พี่พร้อมพวกเรามาอาบที่โอ่งกันเถอะ” มะขามกล่าวชวน            “อาบยังไงล่ะ” เด็กชายผู้อาบน้ำในห้องหับมิดชิดมาตลอดถามอย่างสงสัย “ก็แบบนี้ยังไงล่ะจ๊ะ” มะขามนำผ้าขาวม้ามานุ่งก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าออก พร้อมรู้สึกตกใจ            “ไม่ต้องอายพี่พร้อมพวกเราเป็นผู้ชาย” โมกพูดขึ้นหลังจากเจ้าตัวก็ทำเหมือนน้องชาย      &n

หลังจากที่กลับเข้าตัวอำเภอตั้งแต่วันนั้น ชะอมก็หาได้อยู่เฉยในยามที่เจ้าตัวมีเวลาว่างเธอก็มักจะนำสมุดกับดินสอมาจดรายการอาหารที่คิดว่าสามารถทำได้อย่างไม่ยุ่งยาก            “เอาเป็นเมนูย่างก็แล้วกันน่าจะทำง่ายขายคล่อง แค่เสียบไม้ย่าง ส่วนข้าวเหนียวก็ห่อใบตอง” เด็กหญิงพึมพำ            “ชะอม หลานกำลังทำอะไรอยู่เหรอป่านนี้ถึงยังไม่นอนอีกวันพรุ่งนี้หนูต้องไปโรงเรียนนะ”            “หนูกำลังจะเข้านอนเดี๋ยวนี้แล้วจ้ะ ย่าจ๋าย่าว่าส้มตำกินกับไก่ย่าง หมูย่างจะเป็นยังไง”            “จะเป็นยังไงได้ล่ะก็อร่อยนะสิ ว่าแต่หนูถามไปทำไม” คำพูดของหญิงวัยห้าสิบทำให้ชะอมหัวเราะคิกคัก            “หนูจะนำไปสอนชาวบ้านยังไงล่ะจ๊ะ อีกไม่นานรับรองว่าทั้งส้มตำและเมนูย่างพวกนี้จะแพร่หลายจนเรามองไปทางไหนก็