All Chapters of เมื่อฉันต้องกลายเป็นสาวชาวนายุค 2499: Chapter 31 - Chapter 40

“แม่ค้าน้อย วันพรุ่งร้านนี้จะขายอาหารอีกหรือไม่” ชายร่างท้วมวัยกลางคนผู้หนึ่งถามขึ้นในขณะเดินมาจ่ายเงิน            “ขายจ้ะ เฉพาะวันที่โรงเรียนหยุดทางร้านจะมีรายการของหวานกับของทานเล่นด้วย อย่างวันนี้ช่วงบ่ายจะมีกล้วยทอดกับมันฝรั่งทอดจ้ะ หากคุณลุงสนใจหรือทุกท่านอยากลิ้มลองของอร่อยก็แวะมาอุดหนุนได้นะจ๊ะ” ชะอมพูดพร้อมกับส่งเงินทอนให้ลูกค้าตรงหน้า            “ไม่ต้องทอนหรอกฉันให้ ตอนบ่ายฉันจะแวะมาอยากรู้ว่ากล้วยทอดกับมันฝรั่งที่ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร”            “ขอบพระคุณค่ะคุณลุง หนูรับรองว่าคุณลุงจะติดใจในรสชาติอย่างแน่นอน” ในเมื่อคนผู้นี้เต็มใจให้เด็กหญิงจึงรับไว้พร้อมกับยกมือไหว้ อีกทั้งยังกล่าวชวนเชิญด้วยความมั่นใจอีกคำรบ            “ดีดี ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อน”           

กลิ่นหอมของเห็ดหูหนูขาวตุ๋นลอยอบอวลมาตามลมทำให้ผู้ที่กำลังยืนรอมันฝรั่งกับกล้วยทอดพากันอยากลิ้มลอง            “แม่ค้า ยังมีขนมหวานชนิดอื่นขายอีกเหรอ” ชายวัยกลางคนผู้ที่ไม่รับเงินทอนจากชะอมเมื่อเช้าเอ่ยถามในระหว่างยืนเข้าแถวรอ            “ใช่จ้ะ แต่ว่ายังไม่ได้ทำขายวันนี้หรอกนะ หลานของฉันบอกว่าอยากทำให้พวกเราในครอบครัวชิมดูก่อนหากว่าอร่อยก็จะทำขาย” สายใจตอบตามที่ตนได้ยิน            “กลิ่นหอมขนาดนี้มีหรือจะไม่อร่อย น่าเสียดายที่ยังไม่ขายหากว่าขายเมื่อไหร่ฉันย่อมไม่พลาดแน่”            “ใช่ ๆ พวกเราเองก็ด้วย”            “ขอบใจทุกคนมากนะจ๊ะ” สายใจยิ้มแย้มในขณะตอบ            ภายในเรือนครัวด้านหลังร้าน “พี่จ๋า กลิ่นหอม

“เจ้าหนู เอ็งห่มผ้าผืนนี้ก่อนอากาศเย็นเดี๋ยวจะไม่สบาย” ผู้พูดส่งผ้าเช็ดตัวผืนหนามาทางพร้อมอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นเขายืนตัวสั่นกัดฟันดังกึก ๆ            “ขอบคุณครับ เอาไว้ผมจะซักมาคืน” พร้อมยกมือไหว้ กล่าวเสียงสั่น “ไม่ต้อง ๆ รีบกลับบ้านไปอาบน้ำอาบท่าเถอะ เอ็งกล้าหาญมากนะระวังอย่าให้เจ็บป่วย” ชายวัยกลางคนกล่าวชม            “ครับ” ทั้งสี่พี่น้องกำลังจะเตรียมตัวจากไป            “ฉันจะไปกับพวกเธอด้วย” หญิงวัยกลางคนผู้เป็นครูเอ่ยพลางช่วยเด็กทั้งสี่ถือสิ่งของมากมาย            “ขอบคุณค่ะ/ครับ”            พร้อมห่อตัวกระชับผ้าเช็ดตัวเอาไว้แน่นยามลมพัดมา เด็กชายก็ยิ่งโอบกอดตัวเองแน่นขึ้นด้วยความหนาว            “อดทนหน่อยนะ

วันเวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงวันศุกร์หลังจากโรงเรียนเลิกทองก้อนก็รีบไปรับทั้งลูกและหลานจากนั้นเขาก็พาเด็กทั้งสองมายังร้านตัวอำเภอ            “หนูอย่าลืมถามกับครูฉวีนะว่าทางโรงเรียนจะรับลูกกับโมกเข้าโรงเรียนได้ไหม” ทองก้อนพูดขึ้นในระหว่างทาง            “จ้ะพ่อ หากว่าครูไม่มาที่ร้านหนูจะให้ปู่พาไปที่โรงเรียน”            ภายในตลาดของตัวอำเภอในเวลานี้ค่อนข้างเงียบเหงาเนื่องจากร้านรวงพากันปิดดังนั้นบรรยากาศจึงค่อนข้างวังเวง            “ร้านค้าที่นี่พอบ่ายก็เงียบมากถึงว่าคนที่อาศัยอยู่แถวนี้จึงได้มาที่ร้านของเรา หนูรู้ไหมว่ามะขามได้กลายเป็นขวัญใจของร้านไปแล้วอีกทั้งยังได้รับขนมรวมถึงผลไม้อยู่บ่อยครั้งด้วยนะ ที่น้องฝากพ่อเอาไปให้ลูกทั้งสองนั่นแหละ” ทองก้อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มกว้างยามเมื่อนึกถึงลูกชายคนเล็ก      &n

“ชะอมเอ๋ย ปู่ก็ไม่ได้อยากพูดอะไรมากนะลูกเพียงแต่หนอนหน้าตาน่าเกลียดพวกนี้หนูจะเอามาทำอะไรอย่างนั้นเหรอ” มิ่งถามขึ้นยามเมื่อมองเห็นเจ้าหนอนตัวเล็กสีขาวที่เด็กหญิงเรียกว่ารถด่วน            “เอามาทำอาหารจ้ะ มันทำได้หลายอย่างทีเดียวไม่ว่าจะทั้งต้ม ทอด หรือเอามาผัด รวมถึงน้ำพริกด้วย”            “หา!!” ทั้งย่า แม่รวมถึงป้าต่างพากันร้องเสียงหลง            “หลาน ปู่ว่าบ้านเราตอนนี้ก็ไม่ได้อดอยากยากจนถึงขนาดต้องกินหนอนนะลูก ปู่ว่าหนูอย่าทำเลย” บุญมีแย้งเสียงอ่อน            “ปู่จ๋า ลองให้หนูทำดูก่อนเถอะนะจ๊ะ หากว่าใครกินแล้วเกิดไม่ชอบหนูจะไม่ไปเก็บพวกมันมาทำอีก”            “เฮ้อ! ก็ได้แต่หนูลองทำแต่น้อยก่อนดีหรือเปล่าหากไม่อย่างนั้นปู่คิดว่าจะเสียดายเครื่องปรุง” บุญมีพูดแบ่งรับแบ่งสู