บททั้งหมดของ เมื่อฉันต้องกลายเป็นสาวชาวนายุค 2499: บทที่ 1 - บทที่ 10

“ปู่ กลับบ้านเร็ว ชะอมแย่แล้ว” เสียงตะโกนดังลั่นทั่วทั้งท้องนาที่ผู้คนกำลังช่วยกันลงแขกเกี่ยวข้าวได้ทำให้ผู้คนมากมายพากันหยุดงานในมือของตนลง พร้อมกันนั้นพวกเขาต่างก็พากันมองมาทางเด็กชายรูปร่างผอมสูงอย่างพร้อมเพรียง            “น้องเป็นอะไรโมก” น้ำเสียงตกใจของผู้พูดทำให้เจ้าของชื่อซึ่งกำลังก้มตัวหายใจหอบละล่ำละลั่กตอบอย่างรวดเร็ว            “น้องเป็นลม” สามคำสั้น ๆ ทำให้ชายหนุ่มคนนั้นออกตัววิ่งหน้าตั้งกลับบ้านทันที            “ไอ้ก้อน รอพ่อด้วย” ชายผู้มีอายุห้าสิบตะโกนเรียกบุตรชายเสียงดังแต่ทว่าดูเหมือนเสียงของเขาจะส่งไปไม่ถึงผู้ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาวิ่ง            “เจ้าโมก น้องเป็นลมได้ยังไงเกิดอะไรขึ้น” คนเป็นพ่อถามลูกชายอย่างวิตก “ไม่รู้ครับ” เด็กชายโมกส่ายศีรษะไปมาเนื่องจากเจ้าตัวเองก็ยังไม่ทราบถึงที่มาที่ไปอย่างชัดแจ้ง&nbs

“ย่าไม่เคยเห็นวิธีอย่างนี้มาก่อนเลย มันดักปลาได้จริงเหรอ” ผู้สูงวัยกว่าถามอย่างใคร่รู้สายตาของเธอไม่ละไปจากสิ่งที่เด็กชายหญิงกระทำ            “หนูคิดว่าได้จ้ะ เอาละเราทิ้งไว้อย่างนี้สักพักแล้วค่อยกลับมาดูกัน ย่ากาบมาทำอะไรหรือจ๊ะ”            “ย่าก็ว่าจะมาหาเก็บหอยเก็บผักนั่นแหละ ว่าแต่หลานหายป่วยดีแล้วอย่างนั้นเหรอถึงได้ออกมาตากแดดตากลม” หญิงสูงวัยกว่าไถ่ถามด้วยความเมตตา            “หายดีแล้วจ้ะ อีกอย่างหนูยังแข็งแรงมากด้วยหากย่ากาบไม่เชื่อลองดูกล้ามแขนของหนูสิ” เด็กหญิงรูปร่างผอมบางยกแขนของตนพร้อมทำท่าเบ่งกล้าม            “หลานทำท่าทางอะไรตลกเสียจริง” นางกาบพูดเจือเสียงหัวเราะพร้อมกับวางมือลงบนหัวเล็ก ๆ ของคนเป็นหลาน            ชะอมฉีกยิ้มกว้างจนตาปิด การได้มาใช้ชีวิตเ

“กินได้สิจ๊ะ” คำตอบของหลานสาวทำให้ทองคำซึ่งกำลังกินข้าวถึงกับสำลัก “แค่ก ๆ ดินมันกินได้จริงเหรอชะอม”            “หนูไม่ได้ให้นำดินมากินจ้ะ แต่จะนำมาต้มทำเป็นเกลือต่างหาก แต่ทั้งนี้หนูจะต้องไปดูสภาพดินก่อนว่ามันเป็นอย่างที่หนูต้องการหรือเปล่า”            “ต้มเกลือ แม้แต่เรื่องนี้เอ็งก็รู้อย่างนั้นเหรอเท่าที่ลุงเคยได้ยินมาเกลือเขาทำกันเฉพาะคนในครอบครัวไม่ถ่ายทอดให้คนอื่น” ทองคำละล่ำละลักถามอย่างตกใจเช่นเดียวกับคนในครอบครัว            “ชะอม เอ็งไปยังที่แห่งนั้นมาเหรอ” ทุกสายตาที่นั่งล้อมวงกินข้าวได้ย้ายสายตามาทางนางกาบพร้อมกัน            “เอ็งพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” สายใจถามน้องสามีด้วยใบหน้าเคลือบแคลง            “ก็ฉันเคยได้ยินมาว่าคนที่...แล้วได้กลับมา มักจะพบเห็นในสิ่งที

ภายในเย็นวันเดียวกันยังไม่ทันแสงอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า จักรยานคันใหญ่สองคันก็หยุดลงยังโค่นต้นมะม่วงห่างจากแคร่ที่คนบ้านของบุญมีนั่งอยู่ไม่ไกล            ผู้อายุน้อยกว่าทั้งสองครอบครัวต่างยกมือไหว้ทักทายกัน ชะอมก็กล่าวทักทายตามพี่กับน้องของตนอย่างเนียน ๆ เพราะเธอไม่รู้ว่าใครเป็นใครนั่นเอง            “พวกพี่กินข้าวกินปลากันมาหรือยัง” บุญมีถามขึ้น เนื่องจากพวกเขาเพิ่งจะกินมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยก่อนหน้า            “เรียบร้อยแล้ว ว่าแต่เราจะไปจับจิ้งหรีดกันที่ไหน” มิ่ง ถามพลางนั่งลงข้างเกลอรุ่นน้อง “รอให้มืดกว่านี้อีกสักหน่อย ฉันจะพาไปทุ่งนาห่างจากเรือนไม่ไกลหรอก ให้พวกเด็ก ๆ มันไปเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือกับชะอมเถอะ”            “พวกเอ็งได้ยินแล้วนะ รีบไปเรียนรู้จากหลานซะ” มิ่งบอกลูกชายทั้งสองคน ส่วนหลานชายคนเล็กนั้นได้เดินไปหาโมกผู้เป็นเพื่