ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 9

“คุณผู้หญิงคะ อย่าเสียเวลาของทุกคนเลย ชำระเงินเถอะค่ะ”น้ำเสียงของเธอทั้งหนักแน่นทั้งเชือดเฉือน ราวกับตัดสินฉันไปแล้วว่าเป็นผู้หญิงหน้าเงิน ชอบอวดรวย และตั้งใจมากินฟรีไม่ยอมจ่ายรอบข้างเริ่มมีสายตาหลายคู่หันมามองอย่างอยากรู้อยากเห็นฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องน่าเบื่อแบบนี้ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาน้องชายของฉันทันทีแต่ปลายสายกลับมีเพียงเสียงสายไม่ว่างอันเย็นชา ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต่อให้โทรซ้ำก็ยังเป็นเหมือนเดิมวันทำงานแท้ ๆ ไอ้หมอนี่กำลังไปทำอะไรอยู่กันนะ?ฉันวางโทรศัพท์ลง เงยหน้าสบตาผู้หญิงที่ยืนคุกคามไม่หยุดตรงหน้า แล้วพูดเน้นชัดทีละคำอีกครั้งว่า“ฉันขอย้ำอีกครั้งนะ ฉันชื่อไป๋ซืออี้ เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของคุณไป๋เฉิงหย่วน เจ้าของร้านของพวกคุณ”“ตอนนี้โทรหาเขาไม่ติด คุณสามารถไปตรวจสอบบัตรของเขาได้ บัตรนั้นผูกไว้กับรูปและข้อมูลของฉันอยู่แล้ว”ฉันคิดว่านี่น่าจะเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ตรงไปตรงมาและได้ผลที่สุดแล้วแต่พอผู้จัดการหญิงคนนั้นได้ยินชื่อของฉัน แทนที่จะไปตรวจสอบ เธอกลับหัวเราะเสียงแหลมแสบหูออกมาอย่างกะทันหันเธอหัวเราะจนตัวสั่น เรียกสายตาจากผู้คนรอบ

หลินม่านเร็วมากอย่างน่าตกใจไม่นานนัก ประตูห้องเก็บของก็ถูกคนผลักเปิดเข้ามาจากด้านนอกอย่างแรงหลินม่านพาบอดี้การ์ดสองคนเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบพอเธอเห็นคราบเลือดที่มุมปากของฉัน เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายยุ่งเหยิง และสภาพน่าสมเพชที่ฉันขดตัวอยู่กับพื้น เธอก็ตกใจจนสะดุ้งสุดตัวเธอรีบก้าวเข้าไปพยุงฉันขึ้นมาฉันส่ายหน้าเป็นสัญญาณให้เธออย่าเพิ่งพูด ก่อนจะรับบัตรเอทีเอ็มที่มีรหัสติดอยู่จากมือเธอ แล้วโยนให้ผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงคนนั้นรับบัตรไปแล้วก็ไม่ได้ตามตอแยต่อ เพียงโบกมือพร้อมพูดว่า“ถ้าบัตรที่ให้ฉันเป็นบัตรปลอม ฉันมีวิธีตามหาตัวเธอได้แน่ ไสหัวไปซะ”ฉันทนฝืนความเจ็บปวดแสบสาหัสไปทั่วร่าง ภายใต้การพยุงของหลินม่าน ค่อย ๆ เดินกะเผลกออกจากสถานที่ที่ทำให้ฉันคลื่นไส้แห่งนี้พอไปถึงหน้าประตู ฉันก็ขอบคุณหลินม่านว่า “ขอบใจนะม่านม่าน เดี๋ยวพอฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จะรีบคืนให้เธอเลย”เธอมองฉันอย่างเป็นห่วง “เงินแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก แต่เธอนี่สิ ไปทำอะไรมาถึงเป็นแบบนี้ได้?”ฉันหัวเราะเบา ๆ “น้องชายฉันได้แฟนดีจริง ๆ ถึงเวลาที่ฉันต้องไปสะสางบัญชีกับเขาแล้ว”ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเปิดหาเบอร์โ

สีเลือดบนใบหน้าของเจิ้งอิงอิงซีดวาบหายไปในพริบตาเธอกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก คว้าแขนของไป๋เฉิงหย่วนเอาไว้แน่น ราวกับคว้าเอาฟางเส้นสุดท้ายที่เป็นความหวังในการรอดชีวิต“เฉิงหย่วน! ช่วยฉันด้วย! ฉันไม่อยากไปสถานีตำรวจ!”“เฉิงหย่วน รีบบอกพวกเขาสิ! มันเป็นความเข้าใจผิด! ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด!”สีหน้าของไป๋เฉิงหย่วนย่ำแย่ถึงขีดสุดต่อหน้าเพื่อน ๆ ของเขาทุกคน แฟนสาวของเขากำลังจะถูกตำรวจพาตัวไปมันทำให้เขาอับอายยิ่งกว่าการถูกตบหน้าตรง ๆ เสียอีกเขาหันศีรษะกลับมาทันที แทบจะกัดฟันพูดกับฉันว่า “พี่สาว พี่จำเป็นต้องทำเรื่องให้มันถึงขั้นนี้เลยเหรอ?”ฉันมองเขาอย่างเย็นชา โดยไม่พูดอะไรสักคำเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันตัวกลับไป เปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้ม เดินเข้าไปหาตำรวจ“คุณตำรวจครับ เป็นความเข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิดครับ”“นี่พี่สาวของผม นี่แฟนของผม พวกเธอมีปัญหากันนิดหน่อย ผมได้ตักเตือนอิงอิงไปแล้วครับ”ขณะพูด เขาก็พยายามใช้ร่างกายบังเจิ้งอิงอิงเอาไว้“คุณดูสิ นี่ก็ดึกมากแล้ว ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร เรื่องในครอบครัว พวกเราจัดการกันเองก็พอครับ”จากนั้นเขาก็หันกลับมาหาฉันอีกคร

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาผู้ช่วย แล้วกดเปิดลำโพง“คุณไป๋ครับ” เสียงของผู้ช่วยดังขึ้นอย่างนอบน้อม“แจ้งฝ่ายกฎหมายและฝ่ายรักษาความปลอดภัยด้วย”เสียงของฉันไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย“ข้อหนึ่ง เรียกคืนทรัพย์สินทั้งหมดที่อยู่ในชื่อของไป๋เฉิงหย่วน ไม่ว่าจะเป็นอสังหาริมทรัพย์ รถยนต์ รวมถึงบัตรดำเลขท้าย 8888 ใบนั้น ให้ระงับการใช้งานทันที และเช้าวันพรุ่งนี้ดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์ให้เรียบร้อย”“ข้อสอง ในนามของคณะกรรมการบริษัทไป๋ซื่อ กรุ๊ป ให้เพิกถอนหุ้นทั้งหมดที่เคยมอบให้ไป๋เฉิงหย่วน และถอดชื่อเขาออกจากทุกโครงการของกรุ๊ป”“ข้อสาม แจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัยของวิลล่าหลังนี้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณไป๋เฉิงหย่วนไม่ใช่เจ้าของที่นี่อีกต่อไป ขอให้เขาออกจากสถานที่แห่งนี้ภายในสิบนาที”“สิ่งเดียวที่เขาสามารถนำออกไปได้ มีเพียงเสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ตอนนี้เท่านั้น”“เข้าใจไหม?”“รับทราบครับ คุณไป๋ ผมจะไปดำเนินการทันที” เสียงของผู้ช่วยตอบกลับอย่างฉับไวเด็ดขาดฉันวางสาย แล้วเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าตลอดทั้งกระบวนการ ฉันไม่แม้แต่จะเหลียวมองไป๋เฉิงหย่วนอีกสักครั้งเขาราวกับถูกดูดพลังทั้งหมดออกไป

ฉันถอนการลงทุนทั้งหมดออกจากร้านอาหารมิชลินแห่งนั้น รองประธานพร้อมทีมงานหลักพากันลาออกยกทีม แล้วตามฉันไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกันไม่ถึงครึ่งปี ร้านอาหารแห่งใหม่ของฉันก็อาศัยบริการที่ดีกว่าและอาหารที่มีคุณภาพเหนือกว่า สร้างชื่อและยืนหยัดในวงการได้อย่างรวดเร็ว กลายเป็นมาตรฐานใหม่ของวงการส่วนร้านของไป๋เฉิงหย่วน พอสูญเสียทั้งทีมงานหลักและเงินทุนสนับสนุน อีกทั้งยังได้รับผลกระทบด้านลบจากคดีของเจิ้งอิงอิง ไม่นานก็บริหารต่อไม่ไหว และต้องปิดกิจการลงได้ยินมาว่า ไป๋เฉิงหย่วนเอาเงินหนึ่งล้านที่ฉันให้ไป ลองทำธุรกิจเล็ก ๆ ดู แต่สุดท้ายก็ขาดทุนย่อยยับ หมดตัวทุกครั้งเขาเคยชินกับการใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายมาตลอด จึงไม่เข้าใจเลยว่าการใช้ชีวิตอย่างประหยัดและวางแผนค่าใช้จ่ายนั้นต้องทำอย่างไรไม่นานนัก เขาก็ใช้เงินเก่ากินไปวัน ๆ จนหมดสิ้น แม้แต่ค่าเช่าบ้านก็ยังจ่ายไม่ไหวต่อมาอีก ฉันก็ได้ยินข่าวของเขาจากหลินม่านบอกว่าเพื่อปากท้อง เขาไปทำงานเป็นพนักงานบริการในบาร์ ต้องฝืนยิ้มทุกวัน คอยยกเครื่องดื่มเสิร์ฟให้กับคนที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยามมาก่อนครั้งหนึ่ง เขายังถูก “เพื่อน” เก่าคนหนึ่งจำได้เข้า และถูกดูหมิ่นเ