LOGINShare
บทที่ 7
Latest chapter
ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน บทที่ 9
ฉันถอนการลงทุนทั้งหมดออกจากร้านอาหารมิชลินแห่งนั้น รองประธานพร้อมทีมงานหลักพากันลาออกยกทีม แล้วตามฉันไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกันไม่ถึงครึ่งปี ร้านอาหารแห่งใหม่ของฉันก็อาศัยบริการที่ดีกว่าและอาหารที่มีคุณภาพเหนือกว่า สร้างชื่อและยืนหยัดในวงการได้อย่างรวดเร็ว กลายเป็นมาตรฐานใหม่ของวงการส่วนร้านของไป๋เฉิงหย่วน พอสูญเสียทั้งทีมงานหลักและเงินทุนสนับสนุน อีกทั้งยังได้รับผลกระทบด้านลบจากคดีของเจิ้งอิงอิง ไม่นานก็บริหารต่อไม่ไหว และต้องปิดกิจการลงได้ยินมาว่า ไป๋เฉิงหย่วนเอาเงินหนึ่งล้านที่ฉันให้ไป ลองทำธุรกิจเล็ก ๆ ดู แต่สุดท้ายก็ขาดทุนย่อยยับ หมดตัวทุกครั้งเขาเคยชินกับการใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายมาตลอด จึงไม่เข้าใจเลยว่าการใช้ชีวิตอย่างประหยัดและวางแผนค่าใช้จ่ายนั้นต้องทำอย่างไรไม่นานนัก เขาก็ใช้เงินเก่ากินไปวัน ๆ จนหมดสิ้น แม้แต่ค่าเช่าบ้านก็ยังจ่ายไม่ไหวต่อมาอีก ฉันก็ได้ยินข่าวของเขาจากหลินม่านบอกว่าเพื่อปากท้อง เขาไปทำงานเป็นพนักงานบริการในบาร์ ต้องฝืนยิ้มทุกวัน คอยยกเครื่องดื่มเสิร์ฟให้กับคนที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยามมาก่อนครั้งหนึ่ง เขายังถูก “เพื่อน” เก่าคนหนึ่งจำได้เข้า และถูกดูหมิ่นเ
ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน บทที่ 8
เหตุการณ์หลังจากนั้น ดำเนินไปอย่างราบรื่นกว่าที่ฉันคาดไว้คดีของเจิ้งอิงอิง มีหลักฐานแน่นหนา ชัดเจนภาพจากกล้องวงจรปิดของร้านอาหาร รายงานการตรวจบาดแผลบนร่างกายของฉัน บันทึกการโอนเงินห้าล้านบาท รวมถึงคำให้การชี้ตัวของยามทั้งสองคน ทำให้เธอไม่มีทางปฏิเสธได้เลยเธอถูกตัดสินจำคุกสามปีได้ยินมาว่าในศาล เธอยังร้องไห้ตะโกนเรียกชื่อไป๋เฉิงหย่วนอยู่ตลอด บอกว่าเขาจะช่วยพาเธอออกมาให้ได้น่าเสียดายว่า ในตอนนั้นไป๋เฉิงหย่วนเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้วหลังจากถูกฉันไล่ออกจากวิลล่า เขาก็ไม่เหลือทรัพย์สินอะไรติดตัวเลยบรรดาเพื่อนที่เคยรุมล้อมอยู่รอบตัวเขา หายไปจนไม่เหลือเงาในพริบตาเขาไปหาพ่อ แต่พ่อเองก็มีปมค้างคาใจกับเขาจากเรื่องในอดีตอยู่แล้ว อีกทั้งยังเกรงอิทธิพลและความแข็งกร้าวของฉัน จึงปฏิเสธไม่ยอมให้เขาเข้าพบโดยตรงเขาอยากกลับไปที่บริษัท แต่กลับถูกยามกันไว้ตรงโถงทางเข้า สภาพเหมือนหมาจรจัดที่ไร้ที่พึ่งในที่สุดเขาก็ได้ลิ้มรสความรู้สึกของการร่วงจากจุดสูงสุด ลงสู่ก้นบึ้งของโคลนตมต่อมา เขาไม่รู้ไปหาหมายเลขโทรศัพท์ของหลินม่านมาจากไหน โทรหาเธอรัว ๆ อย่างคนเสียสติ อ้อนวอนให้หลินม่านช่วยนัด
ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน บทที่ 7
ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาผู้ช่วย แล้วกดเปิดลำโพง“คุณไป๋ครับ” เสียงของผู้ช่วยดังขึ้นอย่างนอบน้อม“แจ้งฝ่ายกฎหมายและฝ่ายรักษาความปลอดภัยด้วย”เสียงของฉันไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย“ข้อหนึ่ง เรียกคืนทรัพย์สินทั้งหมดที่อยู่ในชื่อของไป๋เฉิงหย่วน ไม่ว่าจะเป็นอสังหาริมทรัพย์ รถยนต์ รวมถึงบัตรดำเลขท้าย 8888 ใบนั้น ให้ระงับการใช้งานทันที และเช้าวันพรุ่งนี้ดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์ให้เรียบร้อย”“ข้อสอง ในนามของคณะกรรมการบริษัทไป๋ซื่อ กรุ๊ป ให้เพิกถอนหุ้นทั้งหมดที่เคยมอบให้ไป๋เฉิงหย่วน และถอดชื่อเขาออกจากทุกโครงการของกรุ๊ป”“ข้อสาม แจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัยของวิลล่าหลังนี้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คุณไป๋เฉิงหย่วนไม่ใช่เจ้าของที่นี่อีกต่อไป ขอให้เขาออกจากสถานที่แห่งนี้ภายในสิบนาที”“สิ่งเดียวที่เขาสามารถนำออกไปได้ มีเพียงเสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ตอนนี้เท่านั้น”“เข้าใจไหม?”“รับทราบครับ คุณไป๋ ผมจะไปดำเนินการทันที” เสียงของผู้ช่วยตอบกลับอย่างฉับไวเด็ดขาดฉันวางสาย แล้วเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าตลอดทั้งกระบวนการ ฉันไม่แม้แต่จะเหลียวมองไป๋เฉิงหย่วนอีกสักครั้งเขาราวกับถูกดูดพลังทั้งหมดออกไป
ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน บทที่ 6
ฉันใช้แรงไปไม่น้อย ใบหน้าของไป๋เฉิงหย่วนสะบัดไปด้านข้างทันที รอยนิ้วมือทั้งห้าปรากฏชัดขึ้นอย่างรวดเร็วเขาถูกตบจนมึนงง และทุกคนก็อึ้งไปตามกันเขากุมแก้มตัวเอง มองฉันด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ไฟโกรธในดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นความอับอายขายหน้า“พี่… พี่ตบผมเหรอ?”“ฉันตบเพื่อให้นายรู้สึกตัว”เสียงของฉันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งฉันกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องรับแขก เหล่าคนดูเหตุการณ์เหล่านั้น ก่อนจะหันสายตากลับมาจับจ้องที่ใบหน้าของไป๋เฉิงหย่วนอีกครั้ง“พวกนายทุกคนคิดว่า เขาคือเจ้าของที่นี่ เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลไป๋ ใช่ไหม?”ไม่มีใครกล้าเปล่งเสียงออกมาฉันหัวเราะเบา ๆ แต่รอยยิ้มกลับไม่ถึงดวงตา“ไป๋เฉิงหย่วน นายเองก็คิดแบบนั้นมาตลอดใช่ไหม?”“นายคิดมาตลอดใช่ไหมว่า นายเกิดมาก็สมควรได้ครอบครองทุกอย่างอยู่แล้ว? ทั้งวิลล่าหลังนี้ รถหรูที่จอดอยู่ข้างนอก หุ้นในบริษัท รวมถึงบัตรดำวงเงินไม่จำกัดที่ฉันให้นาย?”เขาไม่พูดอะไร แต่แววตาไม่ยอมรับนั้นก็อธิบายทุกอย่างได้ชัดเจน“นายเคยคิดบ้างไหม ว่าทำไม?”“ทำไมทั้งที่พ่อรักนายมากกว่า แต่กลับยกหุ้นของบริษัทถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ให้ฉัน?”“ทำไมพี่สาวอย่างฉันต้องทำตั
ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน บทที่ 5
สีเลือดบนใบหน้าของเจิ้งอิงอิงซีดวาบหายไปในพริบตาเธอกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก คว้าแขนของไป๋เฉิงหย่วนเอาไว้แน่น ราวกับคว้าเอาฟางเส้นสุดท้ายที่เป็นความหวังในการรอดชีวิต“เฉิงหย่วน! ช่วยฉันด้วย! ฉันไม่อยากไปสถานีตำรวจ!”“เฉิงหย่วน รีบบอกพวกเขาสิ! มันเป็นความเข้าใจผิด! ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด!”สีหน้าของไป๋เฉิงหย่วนย่ำแย่ถึงขีดสุดต่อหน้าเพื่อน ๆ ของเขาทุกคน แฟนสาวของเขากำลังจะถูกตำรวจพาตัวไปมันทำให้เขาอับอายยิ่งกว่าการถูกตบหน้าตรง ๆ เสียอีกเขาหันศีรษะกลับมาทันที แทบจะกัดฟันพูดกับฉันว่า “พี่สาว พี่จำเป็นต้องทำเรื่องให้มันถึงขั้นนี้เลยเหรอ?”ฉันมองเขาอย่างเย็นชา โดยไม่พูดอะไรสักคำเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันตัวกลับไป เปลี่ยนเป็นสีหน้ายิ้มแย้ม เดินเข้าไปหาตำรวจ“คุณตำรวจครับ เป็นความเข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิดครับ”“นี่พี่สาวของผม นี่แฟนของผม พวกเธอมีปัญหากันนิดหน่อย ผมได้ตักเตือนอิงอิงไปแล้วครับ”ขณะพูด เขาก็พยายามใช้ร่างกายบังเจิ้งอิงอิงเอาไว้“คุณดูสิ นี่ก็ดึกมากแล้ว ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร เรื่องในครอบครัว พวกเราจัดการกันเองก็พอครับ”จากนั้นเขาก็หันกลับมาหาฉันอีกคร
ไปกินข้าวร้านน้อง แต่โดนรีดสองล้านห้าแสน บทที่ 4
อากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง เหลือเพียงเสียงส้นสูงของฉันกระทบพื้นดังแหลมใส กึก กึกฉันก้าวไปทีละก้าว มุ่งหน้าไปยังคู่ชายหญิงที่กำลังกอดกันอยู่กลางห้องนั่งเล่นสีหน้าของไป๋เฉิงหย่วนเรียกได้ว่าสะดุดตาอย่างถึงที่สุดเขานิ่งอึ้งไปก่อน จากนั้นก็เกิดความหวาดกลัวที่กลั้นไม่อยู่ ใบหน้าซีดเผือดลงในพริบตาเขาปล่อยเจิ้งอิงอิงในอ้อมแขนโดยสัญชาตญาณ เหมือนกำลังจะลุกขึ้นยืนแต่พอสายตาไปสบเข้ากับใบหน้าของเจิ้งอิงอิงที่อาบไปด้วยน้ำตา ดวงตาก็เต็มไปด้วยความลังเลและการต่อสู้ในใจท้ายที่สุด ความหวาดกลัวนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าวจอมปลอมที่น่าขำ ราวกับพยายามทำเป็นเข้มแข็งเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม เพียงแต่จ้องมองฉันเขม็ง ราวกับคิดว่าการทำแบบนั้นจะช่วยปกปิดความตื่นตระหนกในใจของเขาได้ส่วนเจิ้งอิงอิงนั้น ในวินาทีที่มองออกว่าเป็นฉัน รูม่านตาของเธอก็หดตัวอย่างรุนแรงทันทีแต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เพราะที่นี่คืออาณาเขตของไป๋เฉิงหย่วน และยังมีเพื่อนของเขาอยู่มากมายขนาดนี้เธอกลับยิ่งได้ใจ มุดซบเข้าไปในอ้อมแขนของไป๋เฉิงหย่วนแน่นขึ้น ร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม“เฉิงหย่วน ก็คือเธอนี่แหละ… เป็นเธอที่
You may also like
แม่ใจร้าย ไม่อยากให้ฉันได้สามีดี
วันเดือนปี2.7K viewsแค้นนี้ฉันจะชำระเอง
หลันซาน4.0K viewsแค่ร่วมรักกับเพื่อนสนิทคุณมาสี่สิบปี ถึงขั้นต้องหย่าด้วยเหรอ
จินซุ่นจื่อ5.8K viewsฉันถูกน้องสามีสับเปลี่ยนรก
เซี่ยชูเหยาเหยา3.2K viewsพี่ชายหัวใจทมิฬ
นอนทั้งวัน22 viewsสิบห้าปีแห่งความรัก
เซี่ยรื่อยา4.7K viewsเมื่อฉันตาย ทุกคนจึงสำนึกผิด
บุปผาร่วงโรย11.4K views
