All Chapters of สุดท้ายไม่เคยรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงของเขาหยุดเธอที่กำลังจะเดินออกจากห้องไป ร่างบางยืนนิ่งรอฟังว่าเขาจะพูดอะไรออกมา “นอนด้วยกันสิ” “เหอะ!” รินรดาแค่นหัวเราะออกมา ก่อนจะหันกลับมามองคนบนเตียง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากของผู้ชายที่ไม่เคยคิดจะรักเธอเลย คิดว่าตัวเองหูฝาดไปด้วยซ้ำ “วันนี้ฝนคงตกจนฟ้ารั่วมั้งคะ” “ทำไม?” “ก็เป็นครั้งแรก ที่เราแต่งงานกันมาห้าปี คุณไม่เคยชวนฉันอยู่ด้วยเลยสักครั้ง มีแต่ไล่ส่งกัน” “ฉัน... ก็แค่คิดว่าเธอ คงอยากจะดูอาการ... จะได้ไม่ต้องเข้าออกห้อง” “คิดว่าฉันจะเป็นห่วงคุณขนาดนั้นเลยหรอคะ?” “.....” คำถามของรินรดาทำเอาอีกฝ่ายเงียบกริบ “เมื่อก่อนก็คงใช่ แต่ตอนนี้... มันไม่เหมือนเดิมแล้วนี่คะ คุณก็โทรตามผู้หญิงของคุณให้มาดูแลสิ ไหนๆ ก็ลากกันมาถึงนี่ละ” รินรดาพูดประชดเสียงแข็ง “เรื่องนั้น... ฉันไม่ได้ให้เอวามาที่นี่เลย” “งั้นหรอคะ แต่ผู้หญิงของคุณบอกว่า คุณจะพาเธอมาอยู่ด้วย และก็จะหย่ากับฉัน ถ้าคุณไม่เคยพูด ผู้หญิงของคุณก็คงตอแหลไปเองสินะคะ” “เวลานี้มีแค่เรา อย่าพูดถึงคนอื่นได้ไหม” “เหอะ! นอนคนเดียวไปเถอะค่ะ” รินรดาเดินออกมาจากห้องนอนของสามีด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างจะหงุดหงิด พูดถึ

ข้อความของอ้อมขวัญที่ส่งเข้ามาล่าสุดทำเอารินรดายืนนิ่ง ตัวชา ในสมองคิดประมวลผลต่างๆ นึกถึงวันเก่าๆ ที่ร่วมรักกับเขา โดยที่ไม่ได้มีการป้องกัน ถึงที่ผ่านมาเธอจะไม่ท้อง แต่ก็ไม่ได้แปลว่า เวลานี้จะท้องไม่ได้ซะเมื่อไหร่ และถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ครืด ครืด ครืด ~ โทรศัพท์ในมือสั่นครืดเพราะมีคนโทรเข้ามา ทำให้รินรดาที่กำลังยืนนิ่งตัวชาอยู่นั้นหลุดจากภวังค์ ก่อนจะก้มมองคนที่โทรเข้ามา “ฮัลโหล” ( ตกลงยังไงยัยริน ไปหาหมอไหมเดี๋ยวพาไป หรือจะซื้อที่ตรวจมาลองตรวจที่บ้านดูก็ได้นะ ) อ้อมขวัญรีบแนะนำ “ยะ ยังไม่รู้เลย คือฉัน...” รินรดาอึกอักไม่รู้จะตอบยังไง ตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ พอรู้ว่าอาการแบบนี้มันอาจจะเป็นอาการแพ้ท้อง เธอก็กลัวขึ้นมา ไม่อยากจะรู้ความจริง ถ้าเธอท้องจริงๆ ต่อจากนี้มันจะเป็นยังไงล่ะ เด็กที่กำลังจะเกิดมาเขาจะต้องเจออะไรบ้าง ( ยัยริน แกโอเคไหม ) “ไม่ ไม่โอเคเลย” รินรดาตอบตามจริง เวลานี้มันไม่โอเคเลยสักนิดเดียว เธอไม่อยากท้อง ในเวลาที่ชีวิตมันระหองระแหงแบบนี้ ( แล้วแกจะเอายังไง ) “ไม่รู้ แต่ฉันไม่อยากท้อง” รินรดาตอบเสียงสั่น ที่ไม่อยากท้องไม่ใช่เพราะเลี้ยงไม่ไ

“อะไรนะ แก้ท้องจริงๆ เหรอริน!” อ้อมขวัญร้องอุทานออกมาเสียงดังเมื่อได้รู้คำตอบจากปากของรินรดาเองกับหู “อื้ม... คุณหมอมาตรวจให้เมื่ออาทิตย์ก่อนน่ะ” “แล้วนี่เขารู้เรื่องแล้วหรือยัง?” “.....” เธอส่ายหน้าไปมา แต่ไม่ใช่เพราะเขาไม่สนใจหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะเธอต่างหากที่ไม่ยอมบอกกับเขาว่าเธอกำลังท้อง “แกจะเอายังไงต่อล่ะริน ตอนนี้ฝากท้องแล้วหรือยัง?” “ยังหรอก ว่าจะหาหมอที่อยู่ไกลๆ หน่อย จะได้ไม่มีใครสงสัย” เธออยากไปฝากท้องที่โรงพยาบาลที่ไกลกว่านี้หน่อย จะได้พ้นหูพ้นตาของเขาไปบ้าง แถวนี้ถิ่นของเขาทั้งนั้น แถมหูตาไวอย่างกับอะไรดี แค่เธอหายใจผิดจังหวะก็มีคนรายงานแล้ว “เอาใจช่วยนะริน ผ่านมันไปให้ได้” อ้อมขวัญบีบมือให้กำลังใจ “ไหน ๆ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ฉันกะว่าจะเลี้ยงลูกคนเดียว อีกไม่นาน... สัญญาก็จบลงแล้ว แต่ถึงเวลานั้นท้องก็ยังไม่ออกให้เห็นหรอก” รินรดาพูด เพราะแบบนี้แหละเธอถึงไม่อยากท้อง ไม่อยากมีลูกกับเขา สัญญาที่ทำไว้กับคุณปู่ของเขาอีกไม่เท่าไหร่มันก็จะจบลงแล้ว ถึงเวลานั้นเธอและเขาก็จะเป็นแค่คนแปลกหน้าต่อกันเท่านั้น “มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะริน” “ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับทีนะ มี

#หลายวันต่อมา ...คฤหาสน์ตระกูลอัสนี ปึก! ซองเอกสารปึกหนาถูกโยนลงตรงหน้าของรินรดาอย่างแรง เธอมองด้วยความงงและไม่เข้าใจ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น “อะไรของคุณ?” คนตัวเล็กเอ่ยถาม “ก็เอกสารไง ดูสิว่าเธอทำอะไรลงไป แล้วมันเสียหายแค่ไหน!” “เอกสารอะไร เกี่ยวอะไรกับฉัน” ถึงจะถามอย่างนั้นแต่รินรดาก็รีบหยิบซองเอกสารมาเปิดดูในทันที ด้านในมันคือเอกสารสำหรับอนุมัติโครงการซื้อของต่างๆ ซึ่งมันก็ไม่ได้น่าตกใจอะไรจนกระทั่งเธอได้เห็นลายมือชื่อของตัวเองที่เซ็นอนุมัติลงไป แต่เธอไม่ได้ทำ! แล้วมันจะมีชื่อของเธอเซ็นอนุมัติกำกับอยู่ท้ายเอกสารได้ยังไงกัน “ทำอะไรไม่เคยปรึกษากัน เธอรู้บ้างไหมว่ามันเสียหายแค่ไหน!?” อัคนีพูดใส่อารมณ์อย่างหงุดหงิด “......” ถึงเวลานี้รินรดาก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทั้งๆ ที่บริษัทของเขาร้อยวันพันปีเธอไม่เคยเข้าไปเลย จู่ๆ มันจะมีเอกสารแบบนี้โผล่มาได้ยังไง “เวลานี้ยกเลิกโครงการบ้าบอนี่ไปแล้วก็จริง แต่เธอรู้ไหมว่ามันเสียหายแค่ไหน แล้วลูกค้าที่ไว้ใจบริษัทเราก็ดันไม่พอใจมากที่เราทำแบบนี้ บางคนคิดที่จะถอนโครงการออกไปเลยด้วยซ้ำ!” “ฉันไม่เคยเข้าบริษัทเลยนะ และเอกสาร

#ผ่านไปเกือบเดือน บริษัทTK “คุณรินจะลาออกจริงๆ หรอครับ เสียดายจังเลยนะครับ ผมชอบการทำงานของคุณนะ” “ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ฉันเป็นพวกโลเลแบบนี้” รินรดากล่าวขอโทษอย่างจริงใจ แต่ที่เธอลาออกไม่ใช่เพราะว่าเธอได้งานที่ดีกว่า แต่เป็นเพราะอีกไม่นานเธอก็จะคลอดลูกแล้ว อีกไม่นานก็จะครบกำหนดสัญญา และเวลานั้นเธอและสามีก็จะทางใครทางมัน “แต่ผมก็เคารพการตัดสินใจของคุณนะครับ” “ขอบคุณนะคะที่เข้าใจ” “แล้วคุณรินจะไปอยู่ไหนต่อครับ?” “หลังจากลาออก ฉันคงหยุดทำงานไปสักพักนึงเลย แต่คิดว่าก็คงจะหาอะไรเล็กๆ น้อยๆ ทำไปด้วยพลางๆ” “ทำไมเหรอครับ?” “ฉันแค่อยากให้เวลากับตัวเองน่ะค่ะ” “เอาใจช่วยนะครับ” “ขอบคุณค่ะ” ตอนนี้ทุกๆ อย่างมันราบรื่นไปหมดเลย ไม่มีอะไรเป็นปัญหาเลยสักนิดเดียว กับอัคนีก็ไม่ได้วุ่นวายอะไรกันอีก ต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างทำงาน เขาไม่ได้สนใจเธอก็ไม่ได้คิดอะไร “แล้วคุณรินจะไปอยู่ที่ไหนครับ?” “ขอโทษนะคะ ฉันยังไม่พร้อมจะบอกใคร” “คะ ครับ ผมขอโทษครับที่ก้าวก่าย” “เอาไว้ทุกอย่างมันโอเคกว่านี้ ฉันจะบอกนะคะ” “ครับ” ช่วงเวลานี้รินรดาต้องจัดการหลายๆ อย่าง ตัวของเธอก็เลยค่อนข้างจะวุ