All Chapters of สุดท้ายไม่เคยรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อการแต่งงานมันไม่ได้เริ่มต้นด้วย ‘ความรัก’ และแปรเปลี่ยนเป็นความ ‘เกลียดชัง’ เขาต้องการใบหย่าจากเธอตลอดระยะเวลาห้าปีของการแต่งงาน ทำทุกอย่างสารพัดเพื่อให้เธอเป็นฝ่ายเซ็นใบหย่า แต่เธอกลับไม่ยอมให้ในสิ่งที่เขาต้องการ!เพราะมันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ได้ทำตัวแย่เลยสักนิด ที่ผ่านมาเธอคือภรรยาที่อยู่ในกรงทองและอยู่ในกรอบของสามีมาโดยตลอด และก็ไม่รู้ด้วยว่าสาเหตุอะไร ที่ทำให้เขาต้องรังเกียจเธอขนาดนี้ เพราะถูกบังคับให้แต่งงานอย่างนั้นเหรอ “เซ็นเอกสารหย่าซะ ไม่อย่างนั้นสมองของเธอได้กระจุยแน่” “.....” ปลายกระบอกปืนสีดำมันวาวกดจ่อลงไปตรงกลางหน้าผากของหญิงสาว เธอกำลังตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว หัวใจดวงน้อยๆ เต้นระรัวจนแทบจะควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ เขากำลังขู่ให้เธอยอมเซ็นเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า ซึ่งเป็นเอกสารการหย่าร้างของเธอและเขา “หย่ากับฉันซะรินรดา ถ้าเธอไม่อยากตาย” เขามีทางเลือกให้เธอแค่สองทาง เซ็นใบหย่า หรือตายเพราะลูกตะกั่วจากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้าผากตอนนี้ ปลายนิ้วสอดเข้าไปในไกปืนพร้อมที่จะเหนี่ยวกระสุนออกไปทุกเมื่อ นี่มันไม่ใช่ทางเลือกแล้ว แต่นี่คือการบังคับใ

กลางดึกคืนหนึ่ง รินรดาแต่งตัวสวยเฉ่ง ทาปากสีสดพร้อมกับชุดเดรสสุดเซ็กซี่ที่เพิ่งจะซื้อมา เธอเดินออกมาจากห้องนอนอย่างมั่นใจ และบอกกับตัวเองว่า เธอจะไม่อ่อนแอไม่ยอมเขาอีกแล้ว ต่อจากนี้ เขาทำอะไรเธอก็จะทำบ้าง แฟร์ๆ กันไงล่ะ “คุณรินรดาจะไปไหนครับ?” บอดี้การ์ดเอ่ยถามภรรยาของเจ้านาย ก่อนจะรีบกรอกตาไปมองที่อื่น เพราะชุดเดรสของเธอค่อนข้างจะเว้าลึกไปหน่อย “ออกไปเที่ยวน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ตามเจ้านายของคุณไปหรอก สบายใจได้” “เที่ยวที่ไหนครับ?” “นี่ฉันต้องรายงานคุณด้วยหรือไง?” รินรดาถามกลับเสียงสูง พลางทำสีหน้าเอือมระอาใส่ลูกน้องของสามี “ขอโทษครับ แต่เป็นคำสั่งของคุณอัคนีครับ ผมต้องทำตาม” “นอกจากจะสั่งให้ฉันไม่ให้ตามไปแล้ว ยังจะสั่งไม่ให้ฉันเที่ยวอีกหรือไง?” รินรดาถามกลับ เธอรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย ในขณะที่เธอถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน แต่เขากลับออกไปได้ทุกที่ โดยเฉพาะการออกไปหาผู้หญิงคนอื่น “ที่ผมถาม ผมจะได้ตอบคุณอัคนีถูก ว่าคุณรินรดาหายไปไหนครับ” “ร้อยวันพันปีเขาไม่เคยคิดจะถามฉันเลย เขาคงไม่สนใจด้วยซ้ำ ช่างเถอะ ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน!” พูดจบรินรดาก็เดินออกไปท

เวลาต่อมา หลังจากวันนั้นรินรดาที่เคยเรียบร้อยแสนดี ก็กลายมาเป็นอีกคนที่ เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย เธอแข็งขึ้น ดวงตานิ่งและเด็ดเดี่ยว คำพูดทุกประโยคของเธอมันช่างเด็ดขาดฉะฉาน และที่สำคัญเธอไม่ยอมอ่อนแอให้ใครรังแกอีกแล้ว เพราะทุกคนที่นี่ไม่เคยเคารพเธอ ไม่เคยเห็นว่าเธอคือส่วนหนึ่งของที่นี่ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเห็นหัวใครเหมือนกัน กลางดึกคืนหนึ่ง... รินรดากลับมาจากสถานบันเทิงด้วยอาการที่เมาหนัก ร่างบอบบางเดินโซเซเข้ามาในบ้าน ก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงออกแล้วโยนไปไว้ตรงมุมบ้านอย่างลวกๆ “ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วริน!” เสียงทุ้มใหญ่ตวาดดังขึ้นมา เธอหันมองไปยังต้นเสียง ก็เห็นสามียืนหน้าเข้มคิ้วขมวดอยู่ “อึก... อะไรอีก จะมาหาเรื่องกันอีกทำไม?” “เห็นสภาพของตัวเองบ้างไหม ถ้าเธอโดนลากเข้าป่าไปข่มขืน ฉันว่ามันก็ไม่แปลกเลยนะ” “อือ... แล้วยังไง?” “ช่วยทำตัวให้สมกับเป็นภรรยาของฉันหน่อย” อัคนีข่มเสียงพูดหนักแน่น ก่อนจะดึงแขนของภรรยาจนร่างของเธอนั้นลอยลิ่วไปกระทบกับแผงอกแกร่งอย่างแรง “ภรรยา? ภรรยาหรอ!? กล้าพูดแบบนี้ด้วยหรือไง?” รินรดาพูดอย่างขบขัน แต่มันก็น่าตลกจริงๆ นั่นแหละ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยมอง

#หลายวันผ่านไป หลังจากที่เราทะเลาะกันแบบไม่ลงเอยวันนั้น ฉันก็แทบจะไม่ได้เจอหน้าเขาอีกเลย แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก อยู่บ้านเดียวกันฉันแทบจะไม่เห็นหน้าเขาเลยด้วยซ้ำที่ผ่านมา แต่ก็ช่างเถอะ มันไม่ใช่เวลาที่จะต้องมาคิดแล้ว ตอนนี้ฉันมีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำมากกว่า ฉันเดินลงมาหลังจากที่เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย พร้อมกับมือถือซองเอกสารลงมาด้วย “นั่นเธอจะไปไหน?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ฉันเหลือบตาไปมองเขาเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบอะไร “......”“ฉันถามเธอไม่ได้ยินหรือไง!?” คุณอัคนีเดินตามออกมา เขาขึ้นเสียงใส่ฉันขณะที่ฉันกำลังยืนใส่รองเท้าส้นสูงอยู่ “ไปธุระค่ะ มีเรื่องต้องทำ” ฉันตอบกลับพร้อมกับถอนหายใจแรง “ธุระอะไร?”“ฉันไม่จำเป็นต้องรายงานคุณ” “แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะต้องรู้ ในฐานะที่เป็นผัวของเธอ” “ฉันไม่บอก” ต่อให้เขาจะใช้อำนาจ ใช้สิทธิ์ความเป็นอะไรก็แล้วแต่ที่เขาอยากจะอ้าง ฉันก็ไม่มีวันยอมให้เขาได้ใจอีกแล้ว ต่อจากนี้เขาจะต้องรู้ว่า ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอคนเดิมแล้ว “คุณหนูจะไปไหนครับ?” “ฉันจะออกไปข้างนอก ขึ้นรถเดี๋ยวบอกว่าจะไปไหน” “เชิญครับคุณหนู” “ขอบใจ” ฉันเข้าไปนั่งในรถจากนั้นคนขับรถส

ร้านอาหารหรู...  “คุณจะเริ่มงานเมื่อไหร่ครับ?” เจ้านายของรินรดาเอ่ยถามขึ้น ขณะที่เธอกำลังก้มมองเมนูอาหารที่จะสั่ง เธอเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไป  “คงพรุ่งนี้มั้งคะ”  “เร็วดีนะครับ ผมคิดว่าคุณจะเริ่มงานอาทิตย์หน้าซะอีก”  “ฉันไม่ใช่พวกสมัครงานแล้ว ไม่พร้อมทำงานสักหน่อย”  &ldqu