All Chapters of สุดท้ายไม่เคยรัก: Chapter 31 - Chapter 40

และแล้วเวลาก็ผ่านล่วงเลยมาถึงวันที่รินรดารอคอยมากที่สุด วันเปิดพินัยกรรม ทนายประจำตระกูลและใครอีกหลายๆ คนต่างร่วมมาเป็นสักขีพยานในการเปิดพินัยกรรมในวันนี้ด้วย ซึ่งรินรดากับสามีเองก็นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน “วันนี้กระผมได้นัดทุกท่านมา เพื่อเปิดอ่านพินัยกรรมของเจ้าสัวตามกำหนดวาระที่ได้เขียนเอาไว้ ซึ่งปัจจุบันนี้ท่านเจ้าสัวได้ถึงแก่กรรมไปก่อนแล้ว โดยพินัยกรรมฉบับนี้ถูกดูแลเป็นอย่างดีภายใต้สำนักงานกฎหมายของกระผม นายxxx ผู้ดูแลพินัยกรรมฉบับนี้ ขอเปิดอ่านพินัยกรรมต่อหน้าทายาทของท่านเจ้าสัวครับ” ทนายความได้กล่าวขึ้น ซึ่งทายาทดังกล่าวมีอัคนีที่เป็นหลานชายโดยสายเลือด และบุตรบุญธรรมของท่านเจ้าสัวอีกสองคน รวมถึงรินรดาด้วยที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามานั่งฟัง “ข้าพเจ้า นายอัสนี ศิริอำนาจ ขอแต่งตั้งให้นายอัคนี ศิริอำนาจ หลานชายโดยสายเลือดของข้าพเจ้า เป็นผู้ดูแลมรดกทั้งหมดต่อจากข้าพเจ้า อันได้แก่ คฤหาสน์ตระกูลอัสนี บ้านและที่ดินบนเนินเขา ตึกเปล่าย่านใจกลางเมือง รีสอร์ทริมทะเลส่วนตัว และสวนองุ่นที่ดินเกษตรกรรมในจังหวัดxxxอีก 500 ไร่ เงินสดในบัญชีของข้าพเจ้าทุกบัญชี และอสังหาริมทรัพย์ รวมถึงหุ้น

#ผ่านไปได้ปีกว่าๆ รินรดาคลอดลูกชายเรียบร้อยแล้ว และตั้งชื่อให้ว่า นาวิก เพราะอยากให้เขาเข้มแข็งดั่งทหารกล้า และอยากให้เขาเป็นคนคอยปกป้องคนที่อ่อนแอด้วย นาวิกเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายก็จริง แต่ตอนที่รินรดาเคยตกเลือดและเกือบแท้งครั้งนั้น มันส่งผลให้ลูกชายของเธอประสบปัญหาโรคประจำตัวเกี่ยวกับเลือด เธอจึงพยายามเลี้ยงลูกอย่างอ่อนโยนและประคบประหงมเป็นอย่างดี ... ติ๊ง ~ อ้อมขวัญ : ทำอะไรอยู่ริน รินรดา : กำลังทำงานน่ะ นาวิกเพิ่งจะหลับไป อ้อมขวัญ : เสียดายจัง ว่าจะคุยกับหลานสักหน่อย รินรดา : คิดถึงก็มาหา ออมขวัญ : ไปอยู่แล้วล่ะ อาทิตย์นี้เคลียร์งานเสร็จหมดแล้วด้วย รินรดา : จะรอนะ ขอนั่งทำงานก่อนนะ เดี๋ยวลูกค้าทวง อ้อมขวัญ : โอเคจ้ะ ..... ตอนแรกที่คิดเอาไว้เธอจะเปิดร้านทำขนมแล้วส่งขายอีกทีตามร้านเบเกอรี่ แต่พอคิดไปคิดมามันค่อนข้างจะวุ่นวาย และมันก็ไม่ค่อยเหมาะเลยกับผู้หญิงท้องอย่างเธอ ที่จะต้องทำอะไรวุ่นวายแบบนี้คนเดียว จึงเลือกงานที่มันไม่ต้องวุ่นวาย และทำเงียบๆ อยู่กับลูกได้ตลอดทั้งวัน รินรดารับงานแปลเอกสารให้กับบริษัทต่างๆ รายได้ก็ถือว่าดีเลยแหละ เพราะตั้งแต่เธอท้องจนกระทั

...ทางด้านของอัคนี วันนี้เขามาที่ต่างจังหวัดมาดูงานกับตาของตัวเองโดยเฉพาะเลย เพราะได้ข่าวมาว่ามันค่อนข้างมีปัญหากับการซื้อที่ดิน มีบางครอบครัวที่ยังยืนหยัดอยู่ในผืนที่ดินตรงนั้น ไม่ว่านายหน้าจะเสนอราคาสูงเท่าไหร่ ก็ไม่ยอมย้ายออกไป เขาก็เลยต้องมาเคลียร์ด้วยตัวเอง บวกกับตรวจตรางานให้มันเรียบร้อยด้วย “เชิญครับ ถึงแล้วครับ” หมอกลงมาจากรถก่อนจะเปิดประตูให้กับผู้เป็นเจ้านาย อัคนีก้าวขาลงมาจากรถคันหรู ก่อนที่เขาจะจัดชุดสูทของตัวเองตามสเต็ปคนหล่อ จากนั้นก็เดินออกไปพร้อมกับลูกน้องที่กางร่มกันแดดให้ “ก็ใช้ได้อยู่นี่ มีปัญหาตรงไหน?” อัคนีถาม พลางมองสำรวจพื้นที่ดินว่างเปล่าที่ตอนนี้กำลังเตรียมพร้อมก่อสร้างแล้ว “ตอนนี้ยังไม่มีปัญหาหรอกครับ แต่ถ้าเริ่มก่อสร้างแล้วจะเกิดเสียงดัง ชาวบ้านที่ไม่ยอมย้ายออกไป ก็จะไปร้องเรียนกับทางการว่า เราก่อสร้างเสียงดัง” ผู้ดูแลการก่อสร้างตอบกลับ “มีวิธีแก้ปัญหายังไงบ้าง” “นายหน้าเสนอทุกวิถีทางแล้วครับ แต่ชาวบ้านก็ไม่ยอมเลย ถ้าได้เจอหน้ากันเห็นว่าบางครั้งก็เอาของปาไล่เลยครับ” “เหรอ...” “ส่วนมากเป็นชาวบ้านที่อยู่ที่นี่มาตั้งหลายปีครับ เป็นที่เก่าแก่เลย

อัคนีเดินมาตามทางพร้อมกับลูกน้องคนสนิท หวงที่จะได้พบกับเด็กน้อยที่เขาเพิ่งพบเจอเมื่อสามวันก่อนอีกครั้ง เขามารอที่สนามเด็กเล่นที่เดิมทุกวัน แต่กลับไม่เจอเด็กน้อยที่อยากเจอเลย จนได้รู้จักปากชาวบ้านว่าบ้านของเด็กน้อยอยู่ตรงไหน และรู้ว่าแกไม่ได้ออกมาเล่นบ่อยๆ “คุณอัคนีจะอยากเจอเด็กคนนั้นไปทำไมครับ”“ถามมากอยู่ได้ อยากเงินเดือนเหลือครึ่งเดียวหรือไง?” “โห่ ~ ทุกวันนี้ก็แทบจะไม่พอกินอยู่แล้ว ถ้าหักอีก ผมคงต้องไปขายตัวหาเงินมาใช้หนี้” “หึ!” อัคนีแค่นหัวเราะเบาๆ ไม่นานนักก็มาถึงบ้านไม้กึ่งๆ สองชั้น สไตล์เล็กๆ ดูมินิมอล รอบๆ บ้านเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์ อัคนียืนเกาะรอบรั้วพร้อมกับกวาดสายตามองหาเด็กน้อยที่เขาอยากจะเจอ หรือไม่ก็เจ้าของบ้านหลังนี้ สักพัก...“คุณลุงใจดี!” เสียงใสๆ ของนาวิกดังขึ้นมา ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งตุบตับมาที่หน้าบ้านด้วยความดีใจ “สวัสดีครับคุณลุง” “สวัสดีครับ วันนี้ไม่ออกไปเล่นหรอ?” “ไม่ครับไม่ไป” “แล้วอยู่กับใคร ไม่เหงาหรอ บ้านเงียบเชียว” “ไม่เหงาครับ” “ลุง ... ลุงเข้าบ้านได้หรือเปล่า?” อัคนีถามเสียงประหม่า เพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกเหมือนกันที่เขาทำอะไรแบบนี

...หลายวันผ่านไป แต่ความวุ่นวายมันก็ยังเหมือนเดิม เพราะอัคนีที่พยายามเข้ามาวุ่นวายและแทรกแซงอยู่ในชีวิตของเธอกับลูก ทั้งๆ ที่เธอก็ออกจะชัดเจนขนาดนั้น ไม่ว่าจะเป็นการไล่ หรือพูดจาถากถาง เขาก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะถอยออกไปเลย จนเธอไม่รู้แล้วว่าจะต้องทำยังไงต่อ.. เช้าวันนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ แน่นอนว่าเจ้าลูกชายของรินรดาก็ต้องอยู่บ้านอยู่แล้ว ทุกๆ เช้าแกจะออกไปเดินเล่นระหว่างที่รอผู้เป็นแม่ทำกับข้าวตอนเช้าให้กิน “นาวิกครับ” เสียงทุ้มที่แสนอบอุ่นเอ่ยเรียกเด็กน้อยที่กำลังนั่งยองอยู่เพลินๆ เอากิ่งไม้ขีดไปบนพื้นดินให้เป็นรูปภาพตามจินตนาการของตัวเอง “คุณลุง!” นาวิกรีบวางไม้ในมือแล้ววิ่งออกไปต้อนรับทันทีด้วยความดีใจ หลายวันมานี้ไม่ได้เจอคุณลุงเลย แต่ไม่ใช่เพราะเขาไม่ได้มาหาหรอก แค่มาแล้วไม่เจอมากกว่า เพราะเจ้าตัวไปโรงเรียนทุกวัน “สวัสดีครับคุณลุง” “สวัสดีครับผมตื่นเช้าจังเลยครับ แล้วเล่นอะไรอยู่?” “นั่งวาดรูปเล่นครับ” “อ๋อ... แล้วแม่ของเราล่ะไปไหน?” “แม่ทำกับข้าวอยู่ในบ้านครับ คุณลุงเข้ามาก่อนสิครับ” มือน้อยๆ ดันประตูรั้วสนิมเขรอะให้เปิดออกอย่างช้าๆ ก่อนที่จะพาค