All Chapters of สุดท้ายไม่เคยรัก: Chapter 51 - Chapter 60

#บริษัทของอัคนี ณ ห้องประชุม โทรศัพท์มือถือของอัคนีสั่นไม่หยุด ทีแรกก็ว่าจะปล่อยผ่าน รอให้เสร็จสิ้นการประชุมซะก่อนแล้วค่อยรับสาย แต่ก็มีสายโทรเข้ามาไม่หยุดเลย จนเขาต้องหยิบโทรศัพท์ออกมาดูว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา สายเรียกเข้า >>> ริน“ฮัลโหลริน มีอะไรหรือเปล่า” อัคนีรีบกดรับสายทันที โดยที่ไม่ได้สนใจรอบข้างเลย การประชุมหยุดชะงักไปชั่วคราว เพราะเขากำลังนั่งคุยโทรศัพท์ ( พ่อครับ ฮืออ พ่อช่วยแม่ด้วย แม่เป็นอะไรก็ไม่รู้ แม่ปลุกไม่ตื่น นาวิกเรียกแล้วแต่แม่ไม่ตื่นครับ ฮืออ พ่อครับ )เสียงปลายสายคือลูกชายที่กำลังร้องห่มร้องไห้พูดจาแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เสียงทั้งสั่นทั้งสะอื้นเหมือนคนที่กลัวมากจริงๆ “นาวิกอยู่ตรงนั้นก่อนนะลูก เดี๋ยวพ่อรีบไปตอนนี้เลยครับ!” อัคนีลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ตอนนี้การประชุมมันไม่สำคัญเท่ากับชีวิตของลูกเมียแล้วล่ะ “เอาไว้ค่อยกลับมาต่อนะ เลิกประชุมเท่านี้ก่อน ผมมีธุระด่วนต้องรีบไป” อัคนีพูดทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้องประชุม แล้วรีบขับรถไปที่บ้านของรินรดาทันที พอมาถึงเขาก็เห็นนาวิกกำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ ผู้เป็นแม่ ที่นอนสลบไม่ได้สติอยู่ข้างล่าง เขารีบเข้าไป

ช่วงค่ำๆ ณ บ้านริมทะเล อัคนียังไม่ได้พาสองแม่ลูกกลับ เพราะอยากให้ทั้งสองได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศของตะวันลับขอบฟ้าที่ริมทะเลกันอย่างอิ่มใจก่อน บรรยากาศตรงนี้ดีมาก ยิ่งตอนที่ฟ้าใกล้จะมืด ตะวันเริ่มลับขอบฟ้าลงไป เป็นบรรยากาศที่สวยมากจริงๆ “หนาวหรือเปล่า ตรงนี้ลมมันแรงนะ” เสียงอัคนีดังขึ้นจากทางด้านหลัง “ไม่เป็นไร เย็นสบายดี แล้วลูกล่ะ?”“เล่นอยู่ทางโน้น มีคนคอยดูแลอยู่ไม่ต้องห่วง” “แล้วมาทำไมตรงนี้ล่ะคุณน่ะ”“ก็คนที่ฉันรักอยู่ตรงนี้ ฉันก็อยากอยู่ตรงนี้ไง”“ฉันไม่หลงกลความปากหวานหรอกนะ” “หึหึ ก็ไม่ได้ให้หลงกลสักหน่อย แค่ให้รับรู้แค่นั้น” “......” “เอาเสื้อไปคลุมหน่อย เดี๋ยวไม่สบายเอา ตรงนี้ลมมันแรงมากเลย” อัคนีพูดพร้อมกับยื่นเสื้อของตัวเองให้กับคนตรงหน้า แต่เธอกลับทำเมินไม่สนใจ สุดท้ายเขาก็เลยต้องคลุมให้เธอเอง “ฉันไม่ได้หนาว”“ให้ใส่คลุมเอาไว้ ลมมันแรง” อัคนีพูดเบาๆ ข้างหู“ขอบคุณค่ะ”อัคนียืนมองหญิงสาวที่เขารักอยู่อย่างนั้น ก่อนที่จะขยับเข้าหาเธอเรื่อยๆ โดยไม่ให้เธอรู้ตัว และใกล้พอที่จะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ “ฉันรู้นะ” “แค่อยากเข้ามาใกล้ๆ ไม่ได้จะทำอะไร” ฟึ่บ ~ รินรดาหันกลับ

หลายวันต่อมา ณ บ้านริมทะเลหลังใหม่ หลังจากที่ย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ได้ไม่นาน ก็เริ่มที่จะลงตัวบ้างแล้วล่ะ คงเป็นเพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ย้ายบ้านด้วยมั้ง ฉันก็เลยปรับตัวได้เร็วปรับตัวได้ทัน และอีกอย่างคุณอัคนีเขาก็เตรียมพร้อมเอาไว้ให้ฉันกับลูกหมดแล้วด้วย วันนี้เรามีปาร์ตี้เล็กๆ ที่ไม่ได้ชวนใครมานอกจากคนสนิท คุณอัคนีเขาไม่ได้มีคนสนิทที่ไหนหรอก ส่วนเพื่อนของเขาก็ไม่ได้รู้จักกับฉันเป็นการส่วนตัว ก็เลยไม่ได้ชวนมา มีแต่อ้อมขวัญกับคุณจอมทัพที่เพิ่งจะมีความสัมพันธ์อะไรกันบางอย่างที่เล่าให้ฉันฟังไม่ได้ “เดี๋ยวฉันย่างหมูให้นะ เธอจะได้นั่งกิน” “ขอบคุณค่ะ” ฉันหันไปขอบคุณเขาแล้วยิ้มตอบ เมื่อก่อนน่ะไม่มีอย่างนี้หรอกนะ ไอ้ประเภทที่ว่าจะมาจัดงานปาร์ตี้ แล้วย่างหมูย่างบาร์บีคิวให้กินเนี่ย “เดี๋ยวผมไปช่วยคุณอัคนีดีกว่า สาวๆ จะได้นั่งคุยกัน” หลังจากนั้นสองหนุ่มเขาก็ออกไปยืนปิ้งหมูย่างบาร์บีคิวด้วยกันแล้วก็พูดคุยกันไปด้วย คุณจอมทัพเคยแอบชอบฉันอยู่ก็จริง แต่นั่นมันก็เมื่อก่อน นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว หัวใจของเรามันก็ไม่คงที่หรอก และดูเหมือนว่าเพื่อนสาวของฉันกำลังมีความสัมพันธ์ลับๆ บางอย่างกับอดีตเจ้านายขอ

ยามค่ำคืนปกคลุมบ้านริมทะเลอย่างรวดเร็วทันทีที่ตะวันลับขอบฟ้าลงไป รินรดายืนอยู่หน้าระเบียงบ้านชั้นสอง มองดูคลื่นทะเล มองดูสายน้ำที่กว้างออกไปไม่มีสิ้นสุด ลมเย็นๆ พัดมากระทบใบหน้า ชวนให้นึกถึงเรื่องราวเก่าๆ “ริน มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ อากาศเย็นนะ เดี๋ยวไม่สบาย” อัคนีเดินตามออกมา เขายืนซ้อนอยู่ที่ด้านหลังของภรรยา ก่อนจะจูบลงที่หัวไหล่บางอย่างแผ่วเบา “ลูกล่ะคะ?”“หลับไปแล้วครับ” “.....” เธอไม่ได้ตอบกลับอะไร และปล่อยให้อัคนีทำตามใจตัวเองอยู่อย่างนั้นโดยที่เธอไม่ได้ขัดขืน “เมื่อไหร่จะยอมมีลูกให้ฉันสักทีล่ะ”“ก็มีแล้วนั่นไง”“หมายถึงลูกอีกคน” “......” เขาขอร้องเรื่องนี้มาได้สักพักใหญ่ๆแล้ว ทุกๆ อย่างก็ลงตัวหมดแล้ว เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่ยอมตกลงเรื่องนี้กับเขาสักที “หรือว่าเธอยังกลัวอะไรอีก”“ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย” เธอตอบเขา แต่ก็คิดในใจขึ้นมาทันทีว่า หรือเธออาจจะกลัวจริงๆ กันนะ แต่ไม่ได้กลัวว่าเขาจะทิ้งหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก แต่เป็นเพราะครั้งหนึ่งเธอเคยเกือบสูญเสียลูกมาแล้ว “พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนกันนะ ฉันจะทำพินัยกรรมให้กับลูกด้วย” “พินัยกรรม?”“ฉันจะยกทั้งหมดให้เธอกั

#ตกบ่ายวันหนึ่ง บ้านพักริมทะเล ฉันมานั่งเล่นอยู่ที่เดิม ตรงชิงช้าใต้ต้นไม้ที่ตัวเองชอบมานั่งอยู่บ่อยๆ ฉันไม่ได้เศร้า ไม่ได้เสียใจ ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรเลย แค่รู้สึกว่าทุกครั้งที่ได้มานั่งที่นี่ ฉันจะรู้สึกสงบ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลย ฉันนั่งมองแหวนที่อยู่บนนิ้วของตัวเอง พร้อมกับคิดถึงเรื่องราวต่างๆ นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะคิดถึงเรื่องราวพวกนั้น เพราะตอนนี้ฉันเริ่มต้นใหม่แล้ว ฉันก็ควรจะลืมอดีตที่ผ่านมาให้หมดได้แล้ว เริ่มต้นใหม่ มีรักครั้งใหม่ กับคนรักคนเดิม...#ในบ้านริมทะเล “กลับมาแล้วหรอ?” ฉันเอ่ยทักถามลูกชาย เพราะเห็นแต่หลังไวๆ รีบวิ่งขึ้นข้างบนไป “ครับแม่ นาวิกเปลี่ยนเสื้อก่อนนะครับเดี๋ยวลงไป” “ครับ” พอละสายตาจากลูกชายฉันก็เห็นคุณอัคนีเดินเข้ามาพอดี พร้อมกับถือของมาเยอะแยะเลยด้วย “ซื้ออะไรมาเยอะแยะล่ะคุณ?”“ลูกอยากกินน่ะ ซื้อมาให้เธอด้วยนะ”“พากันใช้เงินฟุ่มเฟือยจริงๆ สองพ่อลูกคู่นี้” มันอดไม่บ่นไม่ได้จริงๆ พอได้เห็นการกระทำที่สนับสนุนกันอย่างนี้แล้ว ทุกวันหลังเลิกเรียนคุณอัคนีจะเป็นคนไปรับ บางครั้งหมอกก็จะเป็นคนไปรับแทนถ้าเกิดว่าเขาไม่ว่าง หรือติดประชุม ส่วนฉั