All Chapters of สุดท้ายไม่เคยรัก: Chapter 41 - Chapter 50

#เวลาผ่านไปอีกเป็นเดือน ณ บ้านหลังเล็กๆ ของรินรดา ขณะที่เธอกำลังวุ่นอยู่กับการแปลเอกสารงานบริษัทที่เธอรับทำเป็นฟรีแลนซ์ตั้งแต่ช่วงที่ท้อง เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา และโชว์เบอร์ว่าเป็นคุณครูที่ปรึกษาของลูกชายที่อยู่โรงเรียน Rrr..“สวัสดีค่ะคุณครู” ( สวัสดีค่ะ คุณแม่คะ น้องนาวิกเกิดอุบัติเหตุค่ะ ) “......” ประโยคหลังจากนั้นเธอแทบจะไม่ได้ยินอะไรเลยทุกอย่างมันตื้อไปหมด แค่คำว่าลูกชายของเธอเกิดอุบัติเหตุ มันก็ทำเอาทุกอย่างหยุดชะงักกลางอากาศไปหมดแล้ว เพราะเธอรู้ดีว่าแค่อุบัติเหตุเล็กๆ สำหรับลูกชายของเธอ มันก็คือเรื่องใหญ่แล้ว ( คุณแม่คะคุณแม่ ยังฟังอยู่ไหมคะ ) “ฟังอยู่ค่ะ ตอนนี้นาวิกเป็นยังไงบ้างคะ?”( ทางโรงเรียนได้พาส่งโรงพยาบาลแล้วค่ะ เพราะน้องเลือดไหลไม่หยุดเลย )“ได้ๆ ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย”รินรดาทิ้งงานทุกอย่างลงตรงหน้า ไม่สนใจแล้วว่างานที่เธอทำอยู่มันจะเร่งรีบแค่ไหน ตอนนี้เธอเป็นห่วงลูกชายของเธอมากๆ เขากำลังตกอยู่ในอันตราย เธอรีบขับรถไปที่โรงพยาบาลทันที เธอยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน มือทั้งสองข้างสั่นจนควบคุมไม่ได้ ในใจก็เอาแต่คิดพร้อมกับภาพในหัวที่ลูกชายเกิดอุบัติเหตุแ

ณ โรงพยาบาล นาวิกตื่นมาได้เห็นคุณลุงที่อยากเจอมาตลอดก็ดีใจมาก และเพราะแบบนั้นรินรดาก็เลยต้องยอมปล่อยให้อัคนีเข้าใกล้ลูกของเธอต่อ ไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป หมดคำจะพูดแล้วจริงๆ นะ แต่ก็นะเวลานี้เธอไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรมากนักหรอก ตราบใดที่ลูกชายยังต้องเผชิญกับเรื่องแบบนี้ต่อ เธอไม่สามารถวางใจได้เลย “โอ๊ย!!” เสียงร้องของรินรดาเรียกร้องความสนใจจากอัคนีและลูกชายที่กำลังนั่งคุยกันคิกคัก เธอถูกมีดบาดมือขณะที่กำลังปอกแอปเปิ้ลให้กับนาวิก เพราะมัวแต่เหม่อก็เลยไม่ทันได้ระวัง “ริน!” “แม่ครับ แม่เป็นอะไร?” “มีดบาดครับ เดี๋ยวแม่ไปล้างเลือดก่อนนะ” รินรดารีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะเปิดน้ำล้างเลือดที่นิ้วของตัวเอง ที่มันไหลออกมาค่อนข้างเยอะพอสมควร ถึงแผลจะไม่ได้ลึกมากก็ตาม “เจ็บมากหรือเปล่า ไปให้หมอดูแผลหน่อยไหม” อัคนีเดินตามมา “ฉันไม่เป็นไร ก็แค่มีดบาด ไม่ถึงตายหรอก” “แน่ใจนะ” “......” รินรดาไม่ได้ตอบกลับอะไร กระทั่งเลือดหยุดไหลเธอจึงเดินออกมา เตรียมที่จะไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อให้เสร็จ แต่ตอนนั้นอัคนีจัดการให้เรียบร้อยหมดแล้ว “นั่งพักเถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” เขาบอก “นาวิกครับ เป็นยังไงบ้าง

#กรุงเทพมหานคร เมืองที่แสนจะวุ่นวาย ที่ที่ฉันไม่อยากจะกลับมาเหยียบอีกเลย แต่สุดท้ายก็ต้องมาเพราะลูก ฉันเลือกบ้านพักเล็กๆ และอยู่ใกล้กับโรงพยาบาลมาก เพราะจะได้ไม่ต้องเดินทางไกลค่าเช่าก็ไม่แพง เสร็จสิ้นการรักษาแล้วเราสองแม่ลูกคงได้กลับไปใช้ชีวิตกันเหมือนเดิม “เล็กไปหน่อยแฮะ” คนที่บ่นไม่ใช่ฉันหรอก แต่เป็นคุณอัคนี ที่จู่ๆ ก็บ่นมันขึ้นมา ทั้งที่เขาไม่ได้เป็นคนพักที่นี่เลย ฉันต่างหากและฉันก็ไม่บ่นด้วยซ้ำ สำหรับฉันมันไม่ได้เล็กเลย กะทัดรัดน่าอยู่จะตายไป “แม่ครับ นี่บ้านใหม่ของเราหรอ?” ลูกชายถาม “ครับ แต่เป็นบ้านพักนะ ไม่ใช่บ้านที่เราจะอยู่เลย”“อ่าห๊ะๆ” “มันเล็กไปนะ เธอกับลูกจะอยู่ยังไง ไปพักที่บ้านของฉันดีกว่า” ขวับ ! ฉันหันมองเขาตาขวางชนิดที่ว่าโกรธมาก ฉันรู้ว่าที่เขาพูดแบบนี้เพราะต้องการให้ลูกได้ยิน และนาวิกจะได้ออดอ้อนฉันให้พาไปอยู่ที่บ้านของเขา นี่มันคือแผน! ทำไมฉันจะมองไม่ออก “ถ้าจะพูดมาก ก็กลับไป รำคาญ!” ฉันพูดกับเขาแบบข่มเสียง เพราะเดี๋ยวนาวิกที่กำลังเดินสำรวจบ้านใหม่อยู่จะได้ยิน ว่าฉันด่าคุณลุงของเขา “ขอโทษ แต่ไม่กลับ ขอเข้าไปดูบ้านหน่อยนะ” “???” เขาบอกแล้วก็ถือกระเป๋าของ

เสียงนั้นเหมือนหยุดทุกอย่าง รินรดาหันหลังกลับไปมองด้วยความตกใจ เธอเห็นลูกชายสุดที่รักของเธอยืนมองอยู่ ด้านหลังคือลูกน้องคนสนิทของอัคนี ที่กำลังทำสีหน้าเหมือนกับว่า เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะให้มันเป็นแบบนี้ “นะ นาวิก...” “แม่ครับ คืออะไรครับ” “มะ แม่...” รินรดาไม่รู้จะพูดยังไงต่อเหมือนกัน เพราะดูจากสีหน้าของลูกชายตอนนี้ เขาเหมือนจะได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว “คุณลุงครับ มันคืออะไร?” ในเมื่อผู้เป็นแม่ไม่ยอมตอบ นาวิกก็หันไปถามอีกฝ่ายทันที และเขาก็มั่นใจว่าคุณลุงที่เขารักจะไม่มีวันโกหก “ริน... เอายังไงดี” อัคนีแอบกระซิบถามเสียงเบา เขาเองอยากจะบอกเรื่องทั้งหมดใจจะขาดแล้ว แต่ก็ไม่กล้า เพราะกลัวรินรดาจะไม่พอใจ ที่เขาล้ำเส้นเธอมากเกินไป “แม่ครับ คุณลุงคือพ่อของนาวิกจริงๆ หรอครับ” เด็กน้อยเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าผู้เป็นแม่ มือเล็กๆ จับที่แขนของผู้เป็นแม่พร้อมกับเขย่าเล็กน้อย แววตานั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้ และเพราะแบบนั้นเองจึงทำให้รินรดาใจอ่อนขึ้นมา“แม่...” “นาวิกครับ ลุงว่า...” “ใช่ครับ” รินรดาพูดแทรกขึ้นมา ขณะที่อัคนีกำลังจะทำอะไรสักอย่างเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ตอนนี้เธอไม่อยากจะโกหกอีกต่อไ

หลังจากที่ความจริงถูกเปิด นาวิกก็ไม่ได้โกรธอะไร แค่มีความไม่เข้าใจตามประสาเด็ก และด้วยนิสัยของนาวิก ลูกชายที่ฉันเลี้ยงมาเองกับมือ ฉันรู้ดีว่าเขาอยากรู้อะไรกับฉันและคุณอัคนีเราก็ยังไม่ได้มีความสานสัมพันธ์หรือกระชับความสัมพันธ์ไปมากกว่านั้น แต่ยอมรับจริงๆ ว่ากำแพงในหัวใจของฉัน มันต่ำลงมากแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นจะเปิดใจรับเขาเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง เพราะฉันยังกลัว ฉันเคยเจ็บกับเขามามาก และเผชิญเรื่องวุ่นวายมาก็ไม่น้อย ฉันไม่อยากกลับไปเจอเรื่องแบบนั้นอีก ถ้าครั้งนี้จะต้องเปิดใจจริงๆ ฉันขอเปิดใจตอนที่ทุกอย่างมันเรียบง่าย สงบ ได้อยู่แบบไม่ต้องวุ่นวายกับใคร กับอ้อมขวัญหลังจากที่รู้ว่าหลานชายมารักษาตัวที่นี่ ก็แวะมาหาบ่อยขึ้นเพราะอยู่ใกล้ๆ กัน และก็ได้รู้เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในครอบครัวของฉันด้วย เพราะอ้อมขวัญคือคนเดียวที่ฉันกล้าที่จะระบายเรื่องต่างๆ ให้ฟังได้ คือคนเดียวที่ฉันไว้ใจตั้งแต่ตอนนั้นถึงตอนนี้ สักวันฉันคงกลับมาไว้ใจเขาได้อีกครั้ง สักวันฉันอาจจะกลับมารักเขาได้อย่างเต็มใจได้อีกครั้ง มันก็คงจะมีสักวันแหละ... ......... เสียงรถของอัคนีขับเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของรินรดา ยังไม่ทันท