All Chapters of สุดท้ายไม่เคยรัก: Chapter 11 - Chapter 20

#บริษัทTK ขณะที่ฉันกำลังนั่งทำงานอยู่เงียบๆ ประตูห้องทำงานของเจ้านายก็เปิดออกมา ตามด้วยตัวเขาที่ดูเหมือนกำลังจะออกไปไหน “ใกล้จะเที่ยงแล้ว เราไปหาอะไรกินกันเถอะครับ” เขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานพร้อมกับก้มมองนาฬิกาไปด้วย “แต่ฉันยังทำงานค้างไม่เสร็จเลยค่ะ คุณจอมทัพไปเถอะค่ะ” ว่าแล้วฉันก็ทำเป็นงานยุ่งมือพันกันไปหมด “งานผมไม่ได้เร่งขนาดนั้นนะครับพักกินข้าวก่อนก็ได้ แล้วค่อยกลับมาทำใหม่” “เดี๋ยวฉันสั่งข้าวจากร้านอาหารตามสั่งข้างล่างขึ้นมานั่งกินตอนทำงานก็ได้ค่ะ” เงยหน้าขึ้นมองคุณจอมทัพแล้วยิ้มจางๆ “นี่คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมพักนี้เอาแต่ปฏิเสธผม” “เปล่านี่คะฉันไม่ได้เป็นอะไรเลย จริงๆ นะคะ” “ผมไม่ใช่คนโง่นะครับที่จะดูไม่ออก” “.....” ก็นั่นแหละฉันไม่รู้จะตอบยังไง แต่เราสองคนมีความสัมพันธ์กันก็แค่เจ้านายกับพนักงานเท่านั้นเอง ฉันไม่อยากให้อะไรมันเกินเลยไปมากกว่านั้น “ตกลงคุณไม่ไปใช่ไหมครับ?” “ค่ะ” “ถ้าอย่างนั้นคุณสั่งอาหารร้านอาหารตามสั่งมาให้ผมด้วยก็แล้วกันครับ” “......” ฉันไม่ทันที่จะได้ตอบรับอะไร คุณจอมทัพก็หันหลังแล้วเดินกลับเข้าห้องทำงานไปก่อนแล้ว ท่าทางขอ

#ตกเย็นวันต่อมา ก๊อกๆๆ ~ “เข้ามา” ลูกน้องของอัคนีเปิดประตูแล้วเดินเข้ามา ก่อนที่จะยื่นแล็บท็อปให้กับผู้เป็นเจ้านาย ที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารตรงหน้าอยู่ “หลักฐานกล้องวงจรปิด ที่คุณอัคนีให้ไปหามาครับ” “เรื่องที่สั่งให้ทำเรียบร้อยแล้วหรือยัง?” อัคนีพูดพร้อมกับคว้าแล็บท็อปไปดู “ผมสั่งคนของเราปิดข่าวแล้วครับ ถ้ามีข่าวหลุดออกไป เราจะฟ้องห้างและก็ฟ้องคนปล่อยข่าวด้วย ตอนนี้ก็เลยไม่มีใครกล้าครับ” “ดี” “ผมว่าตอนนี้เราต้องทำอะไรกันสักอย่างนะครับ คนกำลังเข้าใจผิด เรื่องคุณอัคนีกับคุณเอวา” “เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน” อัคนีตอบ เขาเปิดคลิปวีดีโอดูอย่างตั้งใจ เพราะเขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเรื่องมันเป็นมายังไง จนกระทั่งได้เห็นจริงๆ ว่า เด็กผู้ชายเป็นคนวิ่งและล้มลงไปชนกับโต๊ะเอง รินรดาไม่ได้ทำร้าย ไม่ได้ผลักอย่างที่เด็กกล่าวอ้าง หลักฐานจากกล้องวงจรปิดมันชัดเจน เธอไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย กลับกัน เธอช่วยเด็กคนนั้นด้วยซ้ำไป “บ้าฉิบ!” มาเฟียหนุ่มสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อดูคลิปจนจบ จากนั้นก็ยื่นแล็บท็อปคืนให้กับลูกน้องของตนเอง “คุณรินเธอพูดถูกนะครับ

#เช้าวันต่อมา รินรดาตื่นนอนตอนเช้าจากเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งเอาไว้ เธอลุกขึ้นทำเรื่องประจำวันของเธอจนกระทั่งเรียบร้อย และลงมาที่ด้านล่าง ทำเหมือนอย่างเช่นทุกวัน เพราะชีวิตของเธอมันก็วนลูปอยู่แบบนี้ “ริน...มานี่หน่อยสิ” เสียงของอัคนีเอ่ยเรียก “มีอะไรคะ?” เธอถาม “อ่านเอกสารนั่นสิ” “.....” รินรดามองหน้าสามีอย่างงงๆ แต่ก็ยอมหยิบซองสีน้ำตาลดังกล่าวขึ้นมาเปิดอ่านอย่างว่าง่าย **เอกสารสัญญาการหย่า** แค่จั่วหัวเอกสารมาเธอก็ไม่อยากจะอ่านข้างในต่อแล้ว เพราะมันคือใบหย่าที่เขาต้องการ ครั้งนี้คงทำสัญญาอะไรมาเพิ่มสินะ “ฉันไม่หย่า” รินรดาพูดเสียงแข็ง พร้อมกับโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะตามเดิม “อ่านก่อนสิ ข้างในมันมีสัญญาอยู่” “ฉันไม่อ่านอะไรทั้งนั้น ฉันไม่หย่า ก็ไม่จำเป็นต้องอ่าน” “สัญญาการหย่า ทันทีที่เธอเซ็นใบหย่าให้กับฉัน บ้านพร้อมที่ดินที่ภาคเหนือ และบ้านติดริมทะเล จะเป็นของเธอ รวมถึงหุ้นในบริษัท และเงินสดอีกจำนวนนึง หรือเธอต้องการอะไรมากกว่านั้น” “นี่คิดจะเอาเงินฟาดหัวกันหรอ?” เงินสด ที่ดิน บ้าน และหุ้นบริษัท มันก็เป็นจำนวนที่มากมายมหาศาลเลยเหมือนกัน มากจนชนิดที่ว่าเธอหา

ตอนดึกวันเดียวกัน แกร๊ก ~ ประตูห้องนอนถูกเปิดออกตามด้วยร่างใหญ่กำยำของอัคนีที่เดินเข้ามา รินรดาที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งหันมองด้วยความตกใจ เพราะเธอไม่เคยลืมที่จะล็อคประตูทุกครั้งที่เข้ามา แล้วเขาเข้ามาได้ยังไงกัน ? “คุณ!!” คนตัวเล็กร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตั้งท่ารับมือ ถ้าหากเขาทำเรื่องไม่ดีขึ้นมา “เข้ามาได้ยังไง?” “กุญแจ” พูดพร้อมกับชูกุญแจในมือให้กับอีกฝ่ายเห็น “ออกไปนะ เราไม่นอนห้องเดียวกัน จำไม่ได้หรือไง” “จำได้” อัคนีตอบกลับอย่างใจเย็น ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ ด้วยท่าทีและสายตาที่คาดเดาไม่ได้ว่าเขาจะทำอะไรต่อ “งั้นเข้ามาทำไม?” รินรดาถามอีกครั้ง “จะมาคุยเรื่องวันนี้” อัคนีตอบ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้ๆ รินรดาจนเธอต้องหยิบหวีด้ามแหลมบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ในมือ “หึ! ฉันไม่จับเธอปล้ำหรอก ไม่ต้องกลัว” “แล้วเข้ามาทำไม?!” “จะมาคุยกับเธอเรื่องวันนี้ ขอคุยดีๆ เธอก็คงไม่ยอมหรอก ก็เลย...ต้องเข้ามาแบบนี้” “ขอให้ฉันไม่เอาเรื่องเมียน้อยของคุณหรือไง มาหยามกันถึงถิ่น คิดว่าฉันจะปล่อยเหรอ?” “ฉันจะจัดการเอง เธออยู่เฉยๆ ก็พอ” “......” รินรด

ตกเย็น... รินรดากลับมาจากที่ทำงานตามปกติ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้กลับขึ้นไปบนห้องนอน แม่บ้านคนนึงก็เดินมาขวางเธอเอาไว้ซะก่อน “มีอะไรหรือเปล่า?” เธอถาม “คุณอัคนีอาการไม่ค่อยดีเลยค่ะ” “แล้วมาบอกฉันทำไม?” “เผื่อว่าคุณรินรดาจะเกลี้ยกล่อมให้คุณอัคนียอมไปหาหมอได้” “แต่เมื่อเช้า หมอก็มาหาแล้วนี่ อาการยังไม่ดีขึ้นอีกหรือไง” รินรดาถาม “......” แม่บ้านส่ายหน้าไปมาเบาๆ ดูท่าทางกำลังหนักใจไม่น้อยเลย “อืม เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูให้ แล้วเขากินอะไรหรือยัง?” “ไม่กินเลยค่ะ กินแต่ยาอย่างเดียว” “เตรียมข้าวต้มให้ฉันแล้วเอาขึ้นไปบนห้อง เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง” “ค่ะคุณรินรดา” รินรดาขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะเดินออกมาที่ห้องนอนของเขาที่อยู่ไม่ไกลกัน มือเล็กเอื้อมเปิดประตูอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในอย่างเงียบๆ อัคนีกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง เขาถอดเสื้อ เผยให้เห็นผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบอกของเขาหนาเตอะ ซ้ำยังมีเลือดไหลซึมออกมาด้วย ฟึ่บ ~ “อืม...เธอเองหรอ” อัคนีลืมตาตื่นขึ้นมา ทันทีที่รินรดาทิ้งตัวนั่งลงอย่างแผ่วเบาข้างๆ เขา ราวกับสัญชาตญาณที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาท