Semua Bab จอมนางข้ามภพ: Bab 191 - Bab 200

“ขอบคุณท่านแม่ที่เข้าใจข้าเจ้าค่ะ”ม่อฉ่ายอี้ก้มหน้าเล็กน้อยยกยิ้มอ่อนหวานพยายามตีสีหน้าเศร้าสร้อยซ่อนแววตาเจ้าเล่ห์เอาไว้ภายใน เมื่อกลับถึงจวนสองสาวใช้คนสนิทก็ปรากฏกายขึ้น ในห้องของนางมีสตรีอีกคนที่รูปร่างและใบหน้าคล้ายคลึงม่อฉ่ายอี้ราวเป็นคนคนเดียวกัน“เก่งมากหลินอ้าย เช่นนั้นข้าฝากเจ้าดูแลนางด้วย”หลินอ้ายขมวดคิ้วเรียวเมื่อได้ยินรับสั่งขององค์หญิง องค์หญิงคงมิคิดให้นางรั้งรออยู่ที่เมืองหนิงอันแล้วตนเองเดินทางไปยังชายแดนเหนือคนเดียวกระมัง แม้องค์หญิงของพวกนางจะเป็นผู้มีพลังปราณสายพละกำลัง และเพิ่งจะเลื่อนระดับจากขั้นสามมาขั้นสี่ ทั่วทั้งหนิงอันหาคู่ต่อสู้ได้ยากยิ่ง หากแต่นั่นมิได้หมายความว่าองค์หญิงจะปลอดภัยหากเดินทางเพียงลำพัง“หากข้างกายข้าไม่มีนางกำนัลคนสนิทผู้คนอาจสงสัยเอาได้”ม่อฉ่ายอี้มองไปยังม่อฉ่ายอี้ตัวปลอม สตรีนางนั้นเพียงยืนสงบนิ่ง หากแต่แววตาฉายความกังวลชัดเจน“เช่นนั้นให้หลินหลานเดินทางไปกับพระองค์ด้วยนะเพคะ”แม้องค์หญิงม่อฉ่ายอี้จะมีนางกำนัลคนสนิทสองคนคือ หลินอ้ายและหลินหลาน หากแต่หลินหลานนั้นมักถูกส่งไปทำงานข้างนอกเสมอ ข้างกายขององค์หญิงม่อฉ่ายอี้จึงมักปรากฏเพียงหลินอ

ในที่สุดเขาก็พบว่าที่พื้นใต้โต๊ะเขียนหนังสือของเจ้าเมืองนั้นมีบางอย่างผิดปกติเสียงสะท้อนที่ก้องดังออกมาบ่งบอกว่าเบื้องล่างเป็นโพรงหาใช่พื้นที่ทึบเช่นบริเวณอื่น หย่งชุนควานมือไปโดยรอบเพื่อหาจุดที่เป็นกลไกในการเปิด ใช้เวลาอยู่อีกประมาณครึ่งชั่วยามก็ยังไร้หนทาง หรือเขาควรเอาระเบิดที่ใช้สำหรับระเบิดเขามาระเบิดจวนเจ้าเมืองชั่วนี่ดี ขณะที่เขากำลังจะถอดใจร่างกายที่เริ่มอ่อนล้าเพราะทำงานติดต่อกันมาถึงหลายชั่วยามเผลอพิงไปที่โต๊ะหนังสือทำให้โต๊ะหนังสือตัวขนาดกลางเคลื่อนไปทางซ้ายราวสองก้าว ฉับพลันเบื้องล่างโต๊ะหนังสือปรากฏกลไกบางอย่างเด้งขึ้นมา เมื่อเขาลองดึงขึ้นมาปรากฏว่าพื้นเบื้องหน้าสามารถเปิดออกได้ในลักษณะคล้ายประตูขนาดประมาณหนึ่งช่วงตัวคน เขาลองมองเพ่งฝ่าความมืดลงไปด้านในปรากฏเป็นบันไดระยะยาวไม่ทราบระยะทาง ในส่วนลึกหยุ่งชุนอยากลงไปสำรวจเบื้องล่างเสียในตอนนี้หากแต่เพราะก่อนหน้านี้เขาใช้เวลาในการค้นหาค่อนข้างยาวนาน หากเขาบุ่มบ่ามลงไปยังเบื้องล่างในระยะเวลาที่เหลือน้อยเต็มทีเช่นนี้ เขาอาจกลับขึ้นมาไม่ทันก่อนฟ้าสางและนั่นอาจทำให้เขาถูกจับได้ เพื่อความไม่ประมาทเขาจึงเคลื่อนตัวกลับมาที่เดิมปิดประ

“ท่านมาช้ากว่าที่ข้าคิด”“องค์... เจ้า!”หลิวหนิงเฉินรู้สึกโมโหจนไม่รู้จะเรียกสตรีเบื้องหน้าว่าอย่างไรดี แม้นางจะมีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงหากแต่เวลาและสถานการณ์เช่นนี้เขาไม่สามารถที่จะเรียกนางตามยศศักดิ์ของนางได้ เวลานี้เขาจึงทำได้เพียงยืนนิ่งสองมือกำหมัดแน่นเพื่อระงับโทสะในใจ“ไม่พบเจอกันเพียงไม่นาน ท่านพี่เหตุใดทำตัวห่างเหินกับข้าเช่นนี้กัน”ม่อฉ่ายอี้ละปลายนิ้ววางมือจากกู่เจิ้ง ร่างกายเย้ายวนก้าวมาหาผู้เป็นสามี ท่าทางพลิ้วไหวเช่นนี้หากเป็นผู้อื่นทำก็คงดูธรรมดา แต่พอเป็นนางกลับดูเย้ายวนชวนให้บุรุษลุ่มหลง หากแต่สำหรับหลิวหนิงเฉินเขากลับจดจ้องนางด้วยสายตาขุ่นเคือง“เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่”ม่อฉ่ายอี้วางมือบางบนอกแกร่ง ซบใบหน้างามแนบนิ่ง ก่อนแหงนหน้าส่งสายตาเย้ายวนจดจ้องใบหน้าคมที่เขียวคล้ำด้วยความโมโห“ข้าเป็นภรรยาย่อมตามท่านมาด้วยความคิดถึง”ลีซาง หย่งชุน ส่วนไฉ ทั้งสามที่เพิ่งจะทะยานลงพื้น สายตามองภาพเบื้องหน้าด้วยความตื่นตะลึง หลิวหนิงเฉินขึ้นชื่อเรื่องการวางตัวต่อสตรี เขาไม่เคยให้สตรีนางใดเข้าถึงตัว แม้แต่สตรีบรรณาการจากสงครามที่ท่านอ๋องเคยประทานให้ เขาก็ยังส่งคืน เวลานี้เมื่อเห็น

“หึ! ถือว่าหน้าตาใช้ได้ทีเดียว”สตรีรูปร่างสูงเพรียวใบหน้าจัดว่าดีแต่งกายในชุดสีส้มแสบตาเบื้องหลังมีสตรีที่วัยใกล้เคียงกันอีกสี่นาง ม่อฉ่ายอี้ยกยิ้มมุมปากยกชาที่จืดชืดบนโต๊ะขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสูงส่ง แม้นางจะแต่งกายในชุดชาวบ้านแต่ก็มิสามารถปกปิดราศรีแห่งชนชั้นสูงได้ หลินหลานขยับมายืนเบื้องหน้ากันมิให้สตรีทั้งห้าเข้าใกล้นายสาว“มิเป็นไรหรอกพี่หลิน”ม่อฉ่ายอี้ลุกจากเก้าอี้นั่งเดินมาเบื้องหน้าย่อกายให้สตรีชุดสีส้มสด หลินหลานจดจ้องดวงตาแข็งค้างสตรีเบื้องหน้าเป็นเพียงนางบำเรอของเจ้าเมืองหงกล้าดีอย่างไรรับการคำนับจากองค์หญิงผู้สูงส่งของนาง“ท่านคงเป็นพี่หญิงป้าย”ป้ายเฉาหวู่มองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาแปลกใจเล็กน้อย ก่อนเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างผู้เหนือกว่า ม่อฉ่ายอี้ยกยิ้มหวานเย้ายวน คนที่ทะนงว่าตนเองเหนือกว่าผู้อื่นเช่นนี้แหละที่หลอกได้ง่ายที่สุด“ก่อนเข้ามาที่นี่ข้าได้ยินว่าเรือนรัญจวนใจแบ่งเป็นปีกซ้ายขวา ปีกซ้ายปกครองโดยพี่หญิงป้ายเฉาหวู่ ส่วนปีกขวาปกครองโดยพี่หญิงหยงซิงซิง”“หึ! นางงูพิษ”ม่อฉ่ายอี้ยกยิ้มกว้างมากกว่าเดิม นอกจากทะนงในตนเองแล้วยังมีความริษยาล้นอก ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้สวรรค์ช่างเป็

หลิวหนิงเฉินดันร่างบางถอยหลังก่อนทิ้งตัวลงบนเตียงกว้าง เส้นผมยาวสยายลงบนเตียงดุจแพรไหม ดวงตาคมจดจ้องดวงตาเย้ายวนเบื้องหน้า มือหนาค่อยๆ สัมผัสแก้มเนียนละเอียดแผ่วเบา ม่อฉ่ายอี้ยกยิ้มเย้ายวนแม้ตลอดเวลาที่ผ่านมานางจะเป็นฝ่ายรุกเข้าหาเขา และครั้งนี้นางเองก็เป็นฝ่ายเชิญชวน หากแต่เบื้องลึกกลับรู้สึกหวาดกลัวมิน้อย มือบางที่วางบนอกแกร่งจึงสั่นเทาอย่างแท้จริงหลิวหนิงเฉินสังเกตเห็นท่าทางหวาดหวั่นที่นางพยายามซุกซ่อนเอาไว้แล้ว เอื้อมไปกุมมือบางมาจุมพิตอ่อนโยน“ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย จะเปลี่ยนใจหรือไม่”ม่อฉ่ายอี้ดวงตาเบิกกว้าง ส่ายหน้าไปมาปฏิเสธรัวเร็ว หากครั้งนี้นางปฏิเสธนางคงไม่สามารถหาเหตุผลใกล้ชิดเขาได้อีกแน่นอนหลิวหนิงเฉินยกยิ้มอ่อนโยนโน้มกายลงเข้าหาร่างบาง กลิ่นกายสาวที่เขาคุ้นเคยเมื่อสัมผัสแนบชิดกลับดึงดูดจนยากจะห้ามใจ มือหนาเลื่อนไปตามกายสาว เสื้อผ้าที่เจ้าเมืองหงให้นางสวมใส่ในคืนนี้นั้นบางเบาและเย้ายวนเป็นพิเศษ เพียงเขาดึงเบาๆ เสื้อตัวนอกก็หลุดออกจากตัวนาง ร่างกายขาวเนียนบนชุดตัวในที่เผยให้เห็นทุกสัดส่วน กระตุ้นร่างกายเขาให้เติบโตสมชายในทันทีม่อฉ่ายอี้หายใจติดขัดลมหายใจขาดห้วงเมื่อม