All Chapters of จอมนางข้ามภพ: Chapter 181 - Chapter 190

เยว่เอ๋อร์หายใจหอบแรงดวงตาหวานจ้องมองดวงตาคมที่โน้มใบหน้ามาใกล้ชิด มือหนาปัดเส้นผมยาวของนางออกจากใบหน้างามอย่างนุ่มนวล พร้อมกับก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเนียนแผ่วเบา แม้ท่าทางของเขาจะอ่อนโยนเพียงใด แต่เยว่เอ๋อร์รับรู้ได้ว่าหยวนหรงหย่งหมิงนั้นยังต้องการนางอยู่ เห็นทีเขาคงจะมิปล่อยนางไปง่ายๆ อย่างแน่นอนให้ตายเถอะ เขาช่าง... อดทนอะไรได้นานขนาดนี้ ทั้งที่ตามหลักการแล้วเขาควรจะสิ้นฤทธิ์ไปตั้งนานแล้ว“ทรงรังแกหม่อมฉัน”“ข้ากำลังทำให้เจ้ามีความสุขต่างหาก”รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของเขาช่างตัดกับน้ำเสียงและท่าทางที่อ่อนโยนนัก มิเจอกันเพียงปีเดียวเขากลายเป็นคนเจ้าเล่ห์กลับกลอกเล่นลิ้นเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หรือว่าที่จริงแล้วเขาเป็นคนเช่นนี้มาตั้งแต่แรกแต่นางมิได้สังเกตกัน หยวนหรงหย่งหมิงมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยความเขินอาย นางช่างน่ารักและน่ากินเหลือเกิน ร่างกายช่วงล่างของเขาขยับช้าๆ อีกครั้งหยวนหรงหย่งหมิงต้องใช้พลังปราณในการควบคุมบทรักมิน้อยเลยทีเดียว เห็นทีหลังจากที่เขากินนางจนอิ่มชิงลี่คงต้องเปลืองพลังในการช่วยฟื้นฟูพลังปราณให้เขามิน้อยเยว่เอ๋อร์ขบริมฝีปากล่างแน่น ดวงตาหวานหลับสนิทเมื่อ

“ข้ารักเจ้า”หยวนหรงหย่งหมิงเอ่ยพร้อมทั้งกระชับอ้อมกอดของตนแน่นขึ้นกว่าเดิม แม้เป็นถ้อยคำที่เคยฟังมาแล้ว แต่เมื่อได้ยินหัวใจของเยว่เอ๋อร์ก็ยังคงตื้นตันยินดี และรู้สึกว่ามิเคยเพียงพอที่จะฟังงานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายด้วยเยว่เอ๋อร์นั้นนับถือเฉินมี่ถงเป็นอา ในวันนี้ราชองครักษ์คนสนิทจึงกลายเป็นญาติฝ่ายเจ้าสาว ส่วนทางหยวนหรงหย่งหมิงนั้นได้สหายสนิทอย่างฮ่องเต้เหมยเสวี่ยนเทียนที่แม้อายุจะมิต่างกันมากแต่ด้วยศักดิ์ที่สูงส่งจึงได้รับเกียรติเป็นญาติฝ่ายเจ้าบ่าว โดยหยวนหร่งหย่งหมิงไม่ลืมที่จะส่งสาส์นด่วนไปแจ้งแก่พี่ชายของตน เพื่อมิให้เกิดปัญหาในภายภาคหน้าหลังแต่งงานหยวนหรงหย่งหมิงและเยว่เอ๋อร์ก็ใช้ชีวิตที่วังมรกต หนึ่งเดือนให้หลังสหายสนิททั้งสองต่างกลับแคว้นของตนด้วยแรงขับไล่ของสหายเจ้าของบ้านทุกเช้าเย็น เช่นเดียวกับวิหคเพลิงชิงชิงและปีศาจผีเสื้อเจ้ากันหวี่น์ที่กลับไปบำเพ็ญเพียรเพิ่มตบะที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของวิหคเพลิงหยวนหรงหย่งหมิงยังคงดำรงตำแหน่งแม่ทัพพยัคฆ์ขาวแห่งหนิงอัน ดังนั้นในทุกเดือนเขาจึงต้องเดินทางเข้าวังหลวงเพื่อฟังข้อราชการ แม้จะดูเงียบเหงาเวลาที่หยวนหรงหย่งหมิงไม่อยู่ แต่

“เข้ามา”หลินอ้ายและหลินหลานเดินเข้ามาในห้องทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียกขององค์หญิงม่อฉ่ายอี้ ใบหน้าของสองนางกำนัลนิ่งเฉยมิแสดงความรู้สึกอะไร ทั้งที่หากเป็นคนอื่นคงอายจนตัวแดง แต่นางกำนัลทั้งสองกลับตรงเข้าไปจัดการองค์หญิงของตน พริบตาก็อยู่ในสภาพที่มิต่างจากตอนมาหรือพวกนางจะเคยชินกับเรื่องเช่นนี้เสียแล้วหลิวหนิงเฉินเหยียดหางตามองไปที่สตรีเบื้องหน้า หากแต่ก็พบเพียงรอยยิ้มยั่วยวนอย่างที่นางเคยทำประจำ ไม่มีท่าทางเอียงอายอย่างที่สตรีอื่นควรเป็น ทั้งที่พึ่งผ่านเรื่อง... คิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ใบหน้าคมของหลิวหนิงเฉินก็ร้อนผ่าวจนแดงก่ำไปหมดม่อฉ่ายอี้ยกยิ้มกว้างมากกว่าเดิมเมื่อสังเกตเห็นท่าทางของบุรุษตรงหน้า มิต้องบอกก็รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ หากไม่ติดว่าเขามีผิวสีคร้ามแดดเป็นทุนเดิม นางมั่นใจว่าตอนนี้เขาคงแดงไปทั้งตัวอย่างแน่นอนหลิวฮูหยิน หรือต้วนอวี้หลินเป็นสตรีวัยย่างสี่สิบปี หากแต่กลับมีใบหน้าอ่อนวัยราวสตรีอายุย่างเข้าสามสิบ ม่อฉ่ายอี้ย่อกายเคารพอย่างอ่อนน้อม แม้นางจะมีศักดิ์เป็นองค์หญิงแห่งเมืองเหลียนแต่ก็เป็นลูกสะใภ้สกุลหลิว การทำความเคารพแม่สามีจึงเป็นสิ่งที่ควรกระทำ“เดิม

ต้วนอวี้หลินให้คนพารัชทายาทหยวนหรงหย่งซื่อและองค์หญิงม่อฉ่ายอี้ไปนั่งที่ศาลากลางสวน ท่ามกล่างบุปผาสวยงามที่กำลังเบ่งบาน สองชายหญิงสูงศักด์นั่งจิบชาสนทนาช่างเป็นภาพที่งดงามเหลือบรรยาย“นางเป็นบุตรีของอาจารย์ม่าน อาจารย์ของข้า”รัชทายาทหยวนหรงหย่งซื่อเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับ ทำให้ดูอบอุ่นชวนหลงใหล แต่มิใช่กับองค์หญิงม่อฉ่ายอี้ ใบหน้าเย้ายวนงดงามยกยิ้มมุมปากเอ่ยเสียงนิ่งเรียบ“หม่อมฉันมิค่อยถูกชะตากับนางนัก หากบิดานางยังอยู่ที่ตำหนักพระองค์ หม่อมฉันคงต้องหลีกเลี่ยงตำหนักบูรพา”รัชทายาทหยวนหรงหย่งซื่อยกยิ้มกว้าง นางประกาศชัดเจนขนาดนี้แล้วเขาจะกระทำสิ่งใดได้กัน หากต้องเลือกระหว่างนางกับตระกูลม่าน มิต้องเสียเวลาแม้ชั่วลมหายใจเข้าออก เขาก็ตัดสินใจได้ในทันที“ความจริงข้าก็ไม่ค่อยชอบวิธีการสอนของอาจารย์ม่านสักเท่าไรนัก คงเป็นการดีหากได้อาจารย์คนอื่นมาให้คำแนะนำ”ม่อฉ่ายอี้ยกยิ้มพึงพอใจ รอยยิ้มที่บุรุษใดเห็นเป็นต้องหลงใหลในความเย้ายวน แต่สำหรับเขารัชทายาทหยวนหรงหย่งซื่อเขามิได้หลงใหลในความเย้ายวนภายนอกของนาง แต่เขาหลงใหลความซื่อตรงของนาง“ฉ่ายอี้ หากเจ้าจะรู้จักซ่อนสีหน้

“กระหม่อมเชื่อในสิ่งที่กระหม่อมเห็น”มือบางหยุดชะงักในทันทีก่อนที่จะค่อยๆ เหยียดกายตรง เดินอ้อมมาด้านหน้าแล้วทิ้งตัวลงบนตักเขาอย่างถือวิสาสะ แขนเรียวสองข้างคล้องคอเขาไว้แน่น ดวงตาหวานเย้ายวนสบตาคมเบื้องหน้า“เช่นนี้เห็นชัดหรือไม่”หลิวหนิงเฉินอยากฆ่าสตรีตรงหน้านี่นัก เหตุใดนางจึงหน้าด้านไร้ความเป็นกุลสตรีเช่นนี้กัน“องค์หญิงได้โปรดระวังกิริยา….”“ที่นี่จวนสกุลหลิวมิใช่ตำหนักจันทร์กระจ่างที่พระองค์จะทรงทำอะไรกับใครก็ได้”เป็นม่อฉ่ายอี้ที่เอ่ยต่อประโยคของเขา น้ำเสียงหวานเย้ายวนแฝงความกวนอารมณ์ไว้ในทันที ใบหน้าคมคร้ามแดดขมวดคิ้วเข้ม ม่อฉ่ายอี้ถอนหายใจยาวจดจ้องเขาด้วยความเบื่อหน่าย“ข้ารู้ว่าในสายตาท่านข้าดูไม่ดีนัก แต่ข้าอยากให้ท่านมองข้าด้วยสายตาของท่าน ด้วยหัวใจของท่านมิใช่ของผู้อื่น”คำพูดของม่อฉ่ายอี้สร้างความประหลาดใจให้หลิวหนิงเฉินมิน้อยมองข้าด้วยสายตาของท่าน ด้วยหัวใจของท่านมิใช่ของผู้อื่นคำพูดของนางติดตรึงในความคิดของเขา แม้นางจะจากไปแล้วก็ตาม สำหรับเขาม่อฉ่ายอี้ก็เหมือนสตรีในวังทั่วไป แม้นางจะมีใบหน้าและร่างกายที่งดงาม หากแต่จิตใจกลับต่ำช้าเสียยิ่งกว่าขอทาน หลายครั้งที่เขาได้พ