All Chapters of จอมนางข้ามภพ: Chapter 151 - Chapter 160

“หรือนางมีพลังสองสาย”เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นโดยรอบ เยว่เอ๋อร์ชายตามองไปที่องค์ฮ่องเต้แห่งลี้ ชายผู้ไร้คุณธรรมผู้นี้มิสมควรเป็นฮ่องเต้แม้แต่น้อย ก่อนที่ดวงตาหวานจะจ้องมองที่บุรุษอีกสามคนเบื้องหน้า ทั้งสามมีพลังปราณสายพละกำลังขั้นห้า หากแต่แล้วอย่างไร ร่างบางดึงพลังปราณจากหยกขาวออกมาจนถึงระดับห้าปราการสีส้มขยายวงกว้างออกมาจนถึงเยว่เอ๋อร์ หากแต่ทันทีที่ถูกกระบี่จากชายอีกสามคนฟาดลงมาปราการก็สลายในทันที เยว่เอ๋อร์ร่ายคาถาจู่โจมโต้กลับในทันที หากแต่คราวนี้นางมิได้ใช้พลังปราณขั้นสามอีกแล้ว“อ๊ะ! นางมีพลังปราณขั้นห้า”“เป็นไปได้อย่างไร”มือบางร่ายคาถาจู่โจมรวดเร็วร่างบางสะบัดชายผ้าสีส้มที่อาบไล้ไปด้วยแสงสีน้ำเงินพุ่งเข้าโจมตีทั้งรวดเร็วและรุนแรง บุรุษทั้งสามแม้คิดจะตอบโต้ก็มิสามารถแม้แต่จะยกกระบี่ ดวงตาหวานจดจ้องที่พวกเขาราวนางพยัคฆ์จ้องเหยื่อก็มิปาน หยวนหรงหย่งหมิงยกยิ้มมุมปากดูเหมือนคนพวกนั้นจะทำนางโมโหเสียแล้ว ร่างบางบนเวทีพลิ้วไหวราวกำลังร่ายรำ หากแต่ทุกการจู่โจมล้วนแม่นยำบุรุษทั้งสามทำได้เพียงตั้งรับและถอยร่นไม่เป็นท่า ไม่ถึงหนึ่งเค่อบนเวทีประลองก็สงบนิ่ง“สำนักศึกษาหลวงหนิงอันเป็นฝ

หยวนหรงหย่งหมิงยังคงนั่งนิ่ง จิ้งจอกเฒ่าเบื้องหน้ายกยิ้มอย่างพอใจ เขามั่นใจว่าจะสามารถโน้มน้าวคนผู้นี้มาเป็นพวกได้ไม่ยาก“เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าจะช่วยเจ้าแก้แค้นพี่ชายของเจ้า”“พระองค์ทรงหมายความว่าอย่างไร”ฮ่องเต้เมืองลี้ยกยิ้มพอใจ เมื่อทุกอย่างกำลังเดินไปตามแผนของเขา สายตาอ่อนโยนมีเมตตาถูกดึงมาใช้ตบตาผู้คนอีกครั้ง“มาร่วมมือกับข้าแล้วสังหารพี่ชายของเจ้าเสีย”แน่นอนหากเป็นหยวนหรงหย่งหมิงทุกอย่างจะง่ายดาย เขามิต้องเสียทหารนับแสนนายเพื่อออกรบหรือใช้กลยุทธ์ใดให้ยุ่งยาก และถ้าหยวนหรงหย่งหมิงทำสำเร็จเขาก็แค่ประกาศกับชาวเมืองหนิงอันว่าหยวนหรงหย่งหมิงก่อกบฏสังหารพี่ชายของตนเพื่อหวังช่วงชิงบัลลังก์ จากนั้นเขาก็เพียงสนับสนุนคนของเขาขึ้นเป็นใหญ่ เท่านี้เมืองหนิงอันก็ตกมาอยู่ในกำมือของเขาแล้ว“หม่อมฉันจะเชื่อพระองค์ได้อย่างไร”“เอาอย่างนี้ เพื่อพิสูจน์ว่าข้าบริสุทธิ์ใจ ข้าจะคืนว่าที่ชายาให้แก่เจ้าดีหรือไม่”“เป็นพระมหากรุณายิ่งนัก”ฮ่องเต้เมืองลี้ยกยิ้มพึงพอใจเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่ตนวางไว้ ช่างง่ายดายอะไรเช่นนี้... เป็นเพราะสวรรค์ยืนข้างเขาแท้ๆ สามวันต่อมาขันทีส่วนพระองค์ของฮ่องเต้เ

หึ... คิดจะต่อกรกับเขารอไปอีกสิบปีเถิด ฮ่ะๆๆๆ....เสียงหัวเราะก้องดังทั่วตำหนักกลาง ทุกสายตาจดจ้องไปที่องค์ฮ่องเต้ บางทีพวกเขาอาจกดดันจิ้งจอกเฒ่านี่มากเกินไปจนเสียสติไปแล้วกระมัง“หย่งหมิงหลานรัก มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าควรรู้”หยวนหรงหย่งหมิงหันไปสบสายตาเจ้าเล่ห์ของคนเบื้องหน้า บางอย่างกำลังเตือนว่าจิ้งจอกตัวนี้ยังไม่สิ้นฤทธิ์เสียทีเดียว“ว่าที่ชายาของเจ้า นางได้รับพิษสลายวิญญาณ”หยวนหรงหย่งหมิงหันมาจ้องมองร่างบางในอ้อมแขนของตนในทันที แววตาทั้งโกรธเคืองและห่วงใยปะปนกันออกมาจนแยกมิออก พิษสลายวิญญาณเป็นยอดพิษที่ร้ายกาจและรักษายากไม่แพ้พิษบัวเหมันต์ มันเป็นพิษที่สืบทอดกันมาแต่ในเชื้อพระวงศ์ของราชสกุลเหมยเท่านั้น “ข้าจะฆ่าเจ้าเสียเดี๋ยวนี้ หากเจ้าไม่มอบยาถอนพิษมา”“ฮ่าๆๆๆ... หย่งหมิงหลานรัก เจ้าลืมข้อตกลงของเราแล้วหรือไร”หยวนหรงหย่งหมิงจดจ้องจิ้งจอกเฒ่าตรงหน้าอย่างแค้นใจ สุดท้ายเขาก็ยังประมาทคนผู้นี้มากเกินไปอยู่ดี“ขอเพียงเจ้ายินดีทำตามข้อตกลงเดิม และสังหารหลานทรยศผู้นี้ให้ข้า ข้าย่อมมอบยาถอนพิษให้ว่าที่ชายาเจ้า”หยวนหรงหย่งหมิงหันไปสบตาเหมยเสวี่ยนเทียน เขาส่ายศีรษะเป็นคำตอบแม้เขาจะเป็นหนึ่

“ข้ารอท่านมานานเหลือเกิน ในที่สุดก็ได้พบท่านเสียที”อ่า... เยว่เอ๋อร์แม้จะซาบซึ้งในความภักดีของทาสสาวผู้นี้หากแต่เวลานี้สิ่งที่สำคัญคือเรื่อง พิษสะกดปราณ เบื้องหน้านี้ นางจำเป็นต้องออกไปข้างนอกเพื่อหาอาหารสำหรับทุกคน เยว่เอ๋อร์ตั้งจิตแล้วลูบแหวนอีกครั้งพลันร่างบางก็ปรากฏอีกครั้งหนึ่ง“ผีหลอก!”หม่าซูซินกระโดดไปนั่งบนตักหลิวหนิงเจี้ยนที่เวลานี้ก็เบิกตากว้างอย่างตกใจมิแพ้กัน“พวกเจ้าช่วยทำลายอาหารนี่ แล้วห้ามดื่มกินอะไรทั้งสิ้น รอข้ากลับมา”กล่าวจบนางก็จางหายไปอีกครั้ง รอบนี้หม่าซูซินถึงกับสลบไปในทันที สองพี่น้องสกุลต้าแม้จะตกใจกับเหตุการณ์เบื้องหน้า แต่ก็อดยิ้มกว้างกับท่าทางของหม่าซูซินมิได้เยว่เอ๋อร์ทะยานออกมาจากบ้านพักโดยที่มิมีใครเห็นนาง ใช้เวลาไม่นานก็มาปรากฏตัวที่โรงเตี๊ยมเก่าๆ หลังหนึ่ง อย่างน้อยที่นี่ก็ไร้ผู้คนที่อาจจะรู้จักนาง “วิหคไร้ขนมิอาจโผบิน”เยว่เอ๋อร์หันไปที่โต๊ะด้านข้างในทันที นี่มันรหัสลับระหว่างวิหคขาวและหยวนหรงหย่งหมิงมิใช่หรือไร เยว่เอ๋อร์ที่เวลานี้ยังใช้แหวนม่านลวงตาอำพรางตนเดินไปนั่งที่ด้านข้างชิงหรง“ยามโฉ่ว (เท่ากับเวลา 01.00 น. จนถึง 02.59 น.) ไปพบพยัคฆ์ขาวตา

เช้าวันถัดมาที่บ้านพักที่คุมขังเยว่เอ๋อร์และสหาย อาหารบนโต๊ะถูกจัดมาเช่นทุกครั้งหม่าซูซินรับหน้าที่นำอาหารเหล่านั้นไปทำลายบางส่วน ให้เหมือนว่าพวกเขาได้กินมันเข้าไป เยว่เอ๋อร์มองไปที่ต้าเว่ยซินนางมีสีหน้ากังวลกว่าทุกวัน“แม่นางต้ามีสิ่งใดเกิดขึ้นหรือ”“ข้าไม่แน่ใจ แต่วันนี้คนของรัชทายาทบอกให้ข้านำยานี้ใส่ในน้ำชาของเจ้า” ต้าเว่ยซินส่งห่อยาขนาดเล็กให้เยว่เอ๋อร์เยว่เอ๋อร์แกะห่อยานั้นออก ผงสีน้ำตาลภายในส่งกลิ่นตัวยาออกมา เยว่เอ๋อร์ขมวดคิ้วเรียวสวย“เล่นแรงมิเบา”เยว่เอ๋อร์หันไปส่งยิ้มอ่อนโยนให้ต้าเว่ยซิน ก่อนกุมมือบางของนาง“ขอบใจเจ้ามากนะ เว่ยซิน”คำเรียกขานที่เปลี่ยนไปทำให้ต้าเว่ยซินน้ำตาคลอ ตัวนางนั้นทำผิดต่อเยว่เอ๋อร์มิน้อย แต่นางก็ไม่เคยโกรธเคืองเลยสักครั้ง นับจากนี้นางสาบานว่าจะมิคิดร้ายกับสหายผู้นี้อีก“เยว่เอ๋อร์”“องค์หญิงเหมยปี้เหยาเสด็จ”เสียงจากด้านนอกตะโกนนำมาก่อนที่สตรีใบหน้าอ่อนหวานนัยน์ตาแฝงไปด้วยความเมตตาเช่นผู้เป็นบิดาจะปรากฏตัว“ถวายพระพรองค์หญิง”เพียะ!ทุกสายตาเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเยว่เอ๋อร์เป็นรอยแดงห้านิ้วด้วยน้ำมือขององค์หญิงเหมยปี้เหยา“มันจะมากไปแล้วนะ”