Lahat ng Kabanata ng รักสุดร้ายท้ายสุดรัก: Kabanata 101 - Kabanata 110

เช้าวันต่อมา ด้านมอสร่างสูงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากับไร้เงาของเชอเนม ร่างบางของคนตัวเล็กที่ตนนอนกอดมาตลอดทั้งคืน ร่างสูงเหลือบมองนาฬิกาอีก 10 นาทีจะเป็นเวลา 10 โมง“ให้ตายสิ นี้เขานอนหรือซ้อมตายกัน” เมื่อคืนจำได้ว่าจัดเด็กดื้อไปหลายยก เช้านี้คิดว่าเชอเนมจะตื่นไปเรียนไม่ไหว แต่ผิดคาด“อึดโคตร สมแล้วที่เป็นแฟนเขา” เพียงแค่คิด ใบหน้าอันหล่อเหลากระตุกยิ้มที่มุมปากออกมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อคืนเชอเนมน่ารักป้อนเขาอิ่มเอมทั้งหัวใจ เช้านี้ตื่นมากระปรี้กระเปร่ากว่าวันไหนๆ จะว่าผมกินจุกมากก็ได้ เมื่อคืนจัดหนัก เช้านี้ถึงกับขาอ่อน แต่คนที่อึดกว่าผมเห็นทีจะเป็นเด็กดื้อนี้แหละ ไม่ว่าผมจะจัดหนักแค่ไหนเชอเนมก็ไม่เคยขัด ห่างนาน 3 เดือน เมื่อคืนทำเอาซะผมจุกเลย ทว่าขณะที่ร่างสูงอันเปลือยเปล่าลุกจากเตียงนอนเพื่อไล่ อาการปวดเหมื่อยเอวที่ใช้งานหนักไปนั้น สายตาของผมกับสะดุดเข้ากับธนบัตรสีแดง สีเทา สีเขียว สีม่วงที่วางซ้อนกันเป็นปึกๆหนา ที่วางเคียงคู่กับสมาร์ตโฟนของเขา มอสที่เห็นเช่นนั้น มือหนากับหยิบขึ้นมาคลี่ออกมีจำนวนหลายร้อยใบที่รวมๆ วางซ้อนกันมา“หึ...นี้อย่าบอกนะว่าเธอใช้หนี้ผม” มอสที่เห็นเช่นนั้นใบหน้าอัน

ด้านมอสถึงสองหนุ่มเพื่อนสนิทจะห้ามแต่นั้นใช่ว่า คนใจร้อนจะคิดฟัง โห้...ดูยัยเด็กดื้อของเขา ออกลีลาอวดสเต็ป น่าจับฟัดเสียจริงๆ เต้นท่าไรของเธอ มอสที่เห็นเชอเนมส่ายสะโพกสนุกสุดเหวี่ยงไม่สนใจใครนั้น ร่างสูงได้แต่กัดฟันกรอด มอสที่ถูกเชอเนมหลอกถึงกับโมโหเลือดขึ้นหน้า บอกเขาว่าอยู่ร้านชาบู เจออีกทีสะบัดตูดในผับ ไม่สนหัวผัวเลย“ให้มันได้แบบนี้สิ” มือหนาหยิบแก้วบรั่นดีขึ้นมากระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมดแก้ว!! อึก อึก !! ขณะสายตาจับจ้องไปยังคนตัวเล็ก ที่ออกสเต็ปอย่างสนุก เขาจะไม่อะไรเลยถ้าเธอเต้นกันอยู่นั่นมีแต่ผู้หญิง แต่ไอ้ห่าเสื้อลายที่เต้นคู่กับเชอเนมนั้นดิ เห็นแล้วขัดลูกตา ของขึ้นชิบหายกู“อ่า...ยัยเด็กดื้อนั้น ยังๆไม่รู้ตัวเอง กล้าปล่อยให้ไอ้เชี่ยนั้น เกาะเอวได้ไง” มอสที่นั่งกระดกบรั่นดีหน้าแดงๆ อยู่นั้น ยิ่งเห็นยิ่งเดือดจัด ผมยิ่งเป็นคนมีความอดทนต่ำอยู่ แล้วแบบนี้ผมจะทนนั่งมองให้คนอื่นเต๊าะเมียตัวเองได้ยังไงด้านเชอเนมในจังหวะที่ชายหนุ่มเต้นขยับเข้ามาใกล้นั้น เชอเนมกับไม่รู้ตัวว่ามีคนนั้นลวนลามตน“เชี่ย...เอ้ย สัส” มอสสบถเสียงออกมาด้วยอารมณ์ที่เดือดจัด นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองคนตัวเล็กจากชั้นส

ด้านมอสหลังจากที่พาเด็กดื้อมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์แล้วนั้น ร่่างสูงอุ้มคนตัวเล็กวางลงบนเตียงอย่างเบามือ“หลับสินะ” เสียงทุ่มเอ่ยกับคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้คนเมานั้นหลับไปแล้ว30 นาทีต่อมาด้านมอสร่่างสูงที่นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวออกจากห้องน้ำ ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับเชอเนมที่นอนมองเขาตาแบ๋ว นัยนาสวยเปล่งประกายหวานเยิ้ม ให้ตายสิ นี้เธอ“ตื่นแล้วเหรอ” เขาเอ่ยพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยสีหน้าสงสัย“ตื่นได้ไงละค่ะ เพราะไม่ได้หลับ” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงใส ให้ตายสิ เขาพึ่งจะตามเมียทัน“แกล้งหลับ”“ไม่ได้แกล้งนะค่ะ” สายตาดวงเล็กเหลือบมองหน้าอกซิกแพ็คเขาตาพริบๆ ร่างสูงเดินมานั่งบนเตียงนอน“นี้แหละคับ เขาเรียกว่าแกล้งหลับ” เชี่ย...เชอเนมเล่นผมแล้วคับ นอกจากจะแกล้งหลับแล้ว คนตัวเล็กไม่มีท่าทีมึนเมาอย่างที่บอกเขา“ป่าวนะ” เธอเอ่ยอย่างแก้ตัว พร้อมกับเอาหน้าสวยๆ ซุกๆ ที่หน้าอกของเขาอย่างออดอ้อน มือเรียวสะกิดเข้าตำแหน่งนมชมพู“เชอเนม รู้ใช่ไหมว่าตัวเองนะผิด ที่แอบพี่เที่ยว” เสียงเข้มเอ่ยกับคนตัวเล็ก มอสตีหน้าขึม คนตัวเล็กละใบหน้าสวยขึ้นมาสบตาเขา เชี่ย...ไม่เลย ไม่เมาสักนิด!! จุ๊บ !! มอสที่ทนสบตาผู้หญิงเจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัด

3 เดือนต่อมา ด้านมอสหลังจากวันนี้ร่างสูงในชุดนักศึกษาแต่งตัวลงมาจากห้อง ทว่าเดินมาถึงห้องรับแขก สายตาสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดา ทั้งที่วันนี้เป็นวันพุธ เชอเนมเธอไม่ไปเรียนงั้นเหรอ“ทำไม ไม่แต่งตัววันนี้ไม่ไปเรียนเหรอ” เสียงเข้มเอ่ย ขณะที่เชอเนมวุ่นว่ายกับการทำความสะอาดบ้าน“วันนี้ไม่มีเรียนค่ะ ฉันมีเรียนอีกที สัปดาห์หน้า” นั้นยิ่งทำเอาใบหน้าหล่อเหลาของมอสขมวดคิ้วไปอีก ปกติเชอเนมเธอมีเรียนแทบจะทุกวัน เขารู้ได้ไงนะเหรอ เพราะก่อนหน้านี้เธอเข้ามหาลัยพร้อมกับเขาแทบจะทุกวัน แต่พักหลังๆ มานี้คุณชลธร ไปดูงานที่สาขาญี่ปุ่น ทำให้เขาเข้าบริษัท และมหาลัยสลับกัน อย่างเช่นเมื่อคืนที่เขากลับมานอนที่เพนท์เฮ้าส์ ช่วงนี้อาจจะห่างกันหน่อย เพราะเพนท์เฮ้าส์ของเขาและบริษัทนั้นอยู่กันคนละทาง ห่างถึง 50 กิโล การจราจรบนท้องถนนค่อนข้างหนาแน่น จะให้กลับทุกวันก็คงไม่ไหว เขาจึงค้างคอนโดที่ซื้อไว้แถวบริษัท ส่วนเชอเนม บางวันเธอยังมีไปทำงานพาร์ทไทม์ที่โรงแรม ห้ามไม่ได้เพราะเธอดื้อรั้นที่จะทำ ซึ่งให้เธอไปค้างที่คอนโดผมก็ไกลไม่ไหว เพราะอยู่กันคนละทาง“วันนี้ทำงานไหมครับ” เขาถาม“ทำค่ะ วันนี้ฉั

ด้านเชอเนมร่างบางในชุดยูนิฟอร์มของโรงแรม ชะเง้อคอมองทาง นี้จะ 4 ทุ่มแล้ว แต่ก็ไม่มีท่าทีของคนที่บอกจะมารับ นั้นจะมาสักที ฉันเลิกงานตั้งแต่ 3 ทุ่มนี้ 4 ทุ่มแล้ว ทั้งโทรทั้งไลน์แต่พี่มอสกับไม่รับสายฉันLine Chername อีก 10 นาทีไม่มาไม่รอแล้วนะคะ ฝนจะกำลังจะตกฉันไลน์หาพี่มอสจากนั้นก็เก็บสมาร์ตโฟนลงกระเป๋า ร่างบางที่กำลังจะขึ้นแท็กซี่นั้น ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางอันคุ้นตาที่เดินเข้ามาภายในโรงแรม“เชอเนม นั้นเธอใช่ไหม” น้ำเสียงที่ไม่น่าฟังเอ่ยกับคนตัวเล็ก ร่างบางในชุดเดรสสีแดงคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีเข้มสาวเท้าเข้ามาหาเธอ พิชชี่สำรวจเชอเนมด้วยสายตาดูถูก“เธอฝึกงานที่นี่เหรอ อ๋อ...คงใช่สินะ ฉันจะถามทำไม” พิชชี่มือกอดอกเอ่ยกับเธอ แต่นั้นเชอเนมไม่คิดจะโต้ตอบวันนี้ฉันเหนื่อยมาทั้งวัน ได้แต่ปล่อยให้คนไม่สำคัญอยากคิดอะไรก็คิด แล้วแต่เลย“อย่างว่าแหละ เพราะตำแหน่ง เด็กฝึกงานของท่านรองประธานอย่างมอส ก็เป็นของฉันไปแล้ว ยังไงตำแหน่งพนักงานต้อนรับก็เหมาะกับเธอดีนะ ชุดก็สวยดีนิ” คำพูดของพิชชี่ ทำเอาเชอเนมถึงกับชะงัก“หมายความว่าไง”“หึ... นี้ไม่รู้หรือแกล้งโง่ ว่าฉันฝึกงานที่บริษัทของมอส ในตำแหน่