All Chapters of รักสุดร้ายท้ายสุดรัก: Chapter 101 - Chapter 110

ด้านเชอเนมร่างบางในชุดยูนิฟอร์มของโรงแรม ชะเง้อคอมองทาง นี้จะ 4 ทุ่มแล้ว แต่ก็ไม่มีท่าทีของคนที่บอกจะมารับ นั้นจะมาสักที ฉันเลิกงานตั้งแต่ 3 ทุ่มนี้ 4 ทุ่มแล้ว ทั้งโทรทั้งไลน์แต่พี่มอสกับไม่รับสายฉันLine Chername อีก 10 นาทีไม่มาไม่รอแล้วนะคะ ฝนจะกำลังจะตกฉันไลน์หาพี่มอสจากนั้นก็เก็บสมาร์ตโฟนลงกระเป๋า ร่างบางที่กำลังจะขึ้นแท็กซี่นั้น ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับร่างบางอันคุ้นตาที่เดินเข้ามาภายในโรงแรม“เชอเนม นั้นเธอใช่ไหม” น้ำเสียงที่ไม่น่าฟังเอ่ยกับคนตัวเล็ก ร่างบางในชุดเดรสสีแดงคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีเข้มสาวเท้าเข้ามาหาเธอ พิชชี่สำรวจเชอเนมด้วยสายตาดูถูก“เธอฝึกงานที่นี่เหรอ อ๋อ...คงใช่สินะ ฉันจะถามทำไม” พิชชี่มือกอดอกเอ่ยกับเธอ แต่นั้นเชอเนมไม่คิดจะโต้ตอบวันนี้ฉันเหนื่อยมาทั้งวัน ได้แต่ปล่อยให้คนไม่สำคัญอยากคิดอะไรก็คิด แล้วแต่เลย“อย่างว่าแหละ เพราะตำแหน่ง เด็กฝึกงานของท่านรองประธานอย่างมอส ก็เป็นของฉันไปแล้ว ยังไงตำแหน่งพนักงานต้อนรับก็เหมาะกับเธอดีนะ ชุดก็สวยดีนิ” คำพูดของพิชชี่ ทำเอาเชอเนมถึงกับชะงัก“หมายความว่าไง”“หึ... นี้ไม่รู้หรือแกล้งโง่ ว่าฉันฝึกงานที่บริษัทของมอส ในตำแหน่

สัปดาห์ต่อมาด้านเชอเนมหลังจากที่ทะเลาะกับพี่มอสวันนั้น นี้ก็ผ่านมา 1 สัปดาห์จะได้แล้ว เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าโกรธ ไม่พอใจฉัน ฉันรู้ได้ไงนะเหรอเพราะวันนี้ฉันมาเรียน และเรามีเรียนห้องติดกัน เขากับไม่แม้แต่จะมองหน้าฉัน“ยัยเนม พี่มอส” พี่มอสที่เดินผ่านหน้าพวกฉัน ทำเอายัยนับดาวถึงกับสะกิดฉัน“แกเห็นเขามองหน้าฉันไหมละ” ฉันถาม“ทะเลาะกันอีกแล้ว” วาววาถาม“อืม” ตั้งแต่คบกันมา รอบนี้หนักสุดนะ หนักถึงขั้นเขาไม่ยอมกลับเพนท์เฮ้าส์เจ้าของบ้านไม่อยู่ แล้วคนนอกอย่างฉันใครมันจะกล้าอยู่ต่อ ถึงเขาจะไม่ได้เอ่ยปากไล่ แต่ก็ละอายใจที่จะอยู่ต่อ สองวันก่อนฉันจึงมาหาหอพักแต่ฉันเข้าอยู่ได้วันที่ 15 เพราะนี้พึ่งจะวันที่ 11 เชอเนมที่มอสไม่มองหน้าเธอนั้น ร่างบางถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยอมรับว่าไม่โกรธที่เขาทำแบบนั้น เพราะยังรักและคิดถึงเขามาก“เชี่ยมอส น้องเชอเนม ไม่ทักเมียมึงหน่อยเหรอ” รามที่หันไปสบตากับเชอเนม ถึงกับถาม เพราะมอสและเชอเนมทั้งสองมีท่าทีเมินเฉยแบบนี้ใส่กันมาหลายวันแล้ว ส่วนไอ้ตัวดีก็เล่นเมาทุกวัน ปากมันบอกรู้สึกผิดแต่กับเสือกหลบหน้าเมียแต่นั้นมอสกับไม่สนใจคำพูดของราม ร่างสูงกับเดินหายเข้าห้องเ

ด้านเชอเนมหลังจากที่พี่มอสยอมตามใจฉันหนึ่งวัน เนื่องจากวันก่อนเป็นวันเกิดของฉัน วันนี้ย้อนหลังหนึ่งวันจะเป็นไรไป หลังจากที่เราทานข้าวที่ร้านอาหารเสร็จแล้วนั้น ก่อนที่เขาจะพาฉันขับรถไปเที่ยวต่อ พี่มอสสุดหล่อสายเปย์ของฉันพามาเลือกของขวัญชิ้นโปรดปรายที่ฉันอยากได้มานาน นั้นคือกล้องฟลูเฟรมรุ่นลิมิเต็ดรุ่นเดียวกับของพี่รามที่ฉันอยากได้ พี่มอสยอมควักกระเป๋าซื้อให้ฉันน่ารักที่สุดเลยแฟนฉัน@สวนสาธารณะด้านเชอเนม พอพี่มอสเดินลงจากรถเท่านั้นแหละ จากที่หล่อเท่ห์มีเสน่ห์อยู่แล้วพอเขาถือกล้องถ่ายภาพให้ฉันแบบนี้ ยิ่งเสริมทัพดูเท่ห์มีเสน่ห์ไปอีกแบบ เล่นเอาสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาถึงกับเหลี่ยวหลัง ให้ตายสิทำไมสาวๆ พวกนั้นมองแฟนฉันด้วยสายตาแทะโลมราวกับจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว นี้ขนาดฉันอยู่ด้วยนะ“คนบ้า แค่มาปิคนิดที่สวนสาธารณะ จำเป็นต้องแต่งตัวหล่อแบบนี้ไหม” เชอเนมเอ่ยขณะที่ร่างสูงย่อตัวถ่ายภาพให้กับเธออย่างคล่องแคล่วพี่มอสหล่อไปพอนะค่ะ เล่นกล้องเก่งราวกับช่างภาพมืออาชีพ นี้สินะเสน่ห์ของแฟนสุดหล่อของฉันร่างบางในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขาสั้นสวมด้วยรองเท้าผ้าใบธรรมดาตามสไตล์ของเชอเนม เดินมาถึงจุดถ่ายรูปในสวนดอ

เชอเนมที่ถูกรันลนากระชากตัวมาในสวนสาธารณะของโรงแรมนั้น เชอเนมร่างบางตกใจเธอยังอยู่ในอาการช็อกเรื่องงานหมั้นของมอส ไหนจะเรื่องของเจนจิรา ภายในหัวฉันตอนนี้มันจุกและปวดแน่นไปหมด น้ำตาที่ไม่คิดจะไหล กับไหลอาบแก้มเต็มใบหน้า“ร้องไห้ออกมาเถอะ พี่รู้ว่าเราเสียใจ” มือเรียวของรันลนาที่โอบเข้ากอดน้องสาวหลังจากที่รันลนาพาเชอเนมออกมาสงบสติอารมณ์ในสวนของโรงแรมก็เป็นอย่างที่เห็นไหนจะเรื่องพี่เจนเรื่องคุณมอสที่จะหมั้นกับหลานสาวมาดามจิน เชอเนมที่เสียใจร่างบางร้องไห้ปานจะขาดใจตาย มันไม่ใช่แค่เธอแต่ภาพที่มอสและเลโอนิกซ์ที่เห็นสองพี่น้องนั่งปลอบใจกัน มันเป็นภาพที่บีบหัวใจและสะเทือนใจเขาเหลือเกิน“ร้องออกมาให้พอ พี่อยู่ตรงนี้ ไม่มีใครทำอะไรเธอได้ เชอเนมเธอต้องรักตัวเองให้มากๆ เข้มแข็งอย่างที่พี่เจนยอมเสียสละเพื่อพวกเรา” รันลนาได้แต่ปลอบน้องสาว“พี่รัน พี่มอสกับคุณเลโอนิกซ์”“เขาเป็นคนของตระกูล ครูซเซอร์” เชอเนมที่รันลนาเอ่ยมาเช่นนั่นใบหน้าสวยถึงกับซีดเผือกลง ทำไม ทำไมฉันไม่เคยเอะใจเรื่องนี้“พี่รันกำลังสงสัยคนในตระกูลนี้ใช่ไหมคะ” รันลนาพยักหน้าเป็นคำตอบ“พี่พูดอะไรกับเธอตอนนี้ไม่ได้ พี่ออกมานานแล้วเจ้าส

หลายชั่วโมงต่อมาด้านมอสหลังจากที่วันนี้ผมเลิกคลาสบ่ายตั้งแต่บ่ายสาม หลังจากออกจากมหาลัย ผมก็มานั่งดื่มที่ผับพรีนเมียไอ้เชี่ยคิณตั้งแต่ร้านยังไม่เปิด นี้ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว ร่างสูงในชุดนักศึกษาที่นั่งกระดกแก้วดื่มกับวาคิม“สัสโทรตามกูตั้งแต่ผับยังไม่เปิด โทรตามกูมาเพื่อ” วาคิมที่มาถึงร้านตอนหกโมง สภาพที่เห็นมอสที่นั่งซบหน้าลงกับโต๊ะ“จะว่าไปมันก็หนักเหมือนกันนะ” วาคิมหันมาเอ่ยกับราม“กูแม่งไม่เข้าใจ คนตระกูลครูซเซอร์ นี้จะหัวโบราณไปไหน นี้มันสมัยไหนแล้ว ยังจะจับเด็กหมั้น ดีนะกูไม่เกิดในตระกูลแบบนี้ ม๊ากูคนหัวสมัยใหม่” รามหันไปเอ่ยกับโรม ถ้ามารดาเขาทำแบบมารดาของมอส รามอกแตกตาย คงทำใจไม่ได้เมาหัวราน้ำไม่ต่างอะไรจากมอส ที่เพื่อนเมาหนักแบบนี้คงรู้สึกผิดกับเชอเนม เพราะมอสนั้นรักและคนที่มอสแคร์ความรู้สึกมากที่สุดคือเชอเนม รามได้แต่คิด“มึงจะเมาหนักแบบนี้ทุกวันไม่ได้นะโว้ย” โรมเอ่ยอย่างเตือนสติเพื่อน“พวกมึงไม่ใช่กูจะไปรู้อะไร” มอสละใบหน้าขึ้นมาจากโต๊ะ ถึงร้านยังไม่เปิด แต่พวกผมก็สามารถมานั่งเมาได้ทว่าขณะที่มอสนั่งกระดกแก้วเมาหนักอยู่นั้น เสียงสมาร์ตโฟนของเขากับดังไม่หยุด เป็นเสียงเรีย