รักสุดร้ายท้ายสุดรัก のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

วันต่อมาด้านมอสหลังจากที่เขาติดต่อเชอเนมไม่ได้ มองไปทางไหนมันก็มืดมนไปหมด ร่างสูงในสภาพเมาแอ๋ ผมเผ้าหยุงเหยิงดูสภาพไม่เป็นผู้คนนั้น ทะยานรถออกจากเพนท์เฮ้าส์สุดหรูและมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของพี่ชายอย่างเลโอนิกซ์ เพราะเขาแน่ใจยังไงคนที่รู้เรื่องดีที่สุดคนไม่พ้นรันลนาพี่สาวของเชอเนม@คฤหาสน์ของเจ้าสัวเสียงรถลัมโบกินี่ที่ทะยานเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ ทำเอามามาดามริชชาและมาดามจินที่เห็นสภาพเมาแอ๋ของมอสถึงกับอึ้ง“ว้าย...ตามอส ทำไมเราเมาแอ๋แบบนี้ลูก” มาดามริชชาที่เห็นสภาพลูกชายถึงกับมือกุมขมับ“เฮียเลโออยู่ไหน” แต่นั้นมอสกับไม่สนใจสิ่งที่มารดาถาม“มอสคะ” หยี่พิชชี่เองที่อยู่ที่นี่ด้วยถึงกับเอามือยกขึ้นมาปิดจมูก นี้มอสนอนอาบเหล้ามาหรือไง“ตาเลโอก็อยู่ที่เพนท์เฮ้าส์สิลูก” มาดามริชชาเอ่ยกับบุตรชาย“ตามอส ลูกนี้อย่าบอกนะว่าเราจะขับรถไปในสภาพแบบนี้ ไม่ได้นะลูก” มาดามริชชาเอ่ยห้าม แต่นั้นใช่ว่ามอสที่ยังไม่สร่างเมาจะคิดสนใจ ร่างสูงทะยานรถออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยไม่คิดสนใจคำห้ามของมารดาด้านมอสเมื่อมาถึงที่หมาย ภายในห้องรับแขกของเพนท์เฮ้าส์เลโอนิกซ์นั้น ร่างสูงในชุดสูทที่จะออกไปทำงาน ที่เจอหน้

~2 ปีต่อมา~ด้านเชอเนมหลังจากที่ฉันเรียนที่นี่มา 2 ปีแล้วนั้นและช่วงนี้เป็นช่วงสุดท้ายของการเรียน นั้นคือการทำวิจัย จากที่ฉันมาเรียนที่นี่ได้ครึ่งเทอมฉันก็ได้ทุนจากบริษัทเอกชนในประเทศเรียนต่อ ป.โท โดยไม่ต้องเสียตังสักบาทแต่ต้องไปชดใช้ทุนให้กับบริษัทนั้นๆ ที่ฉันได้ทุนมา ทว่าขณะที่ร่างบางในชุดนอนของเชอเนมนั่งอยู่กับเพื่อนนั้น“เชอเนม เธอเห็นรายชื่อนี้ยัง กรี๊ด” ยัยน้ำค้างเพื่อนใหม่ที่ยื่นสมาร์ตโฟนของนางมาให้ฉัน คนฟังถึงกับใจเต้นตุบๆ ตับๆ ขึ้นมาราวกับลุ้นสุดๆ“ฉันแค่ส่งเรซูเม่ไป ฉันผ่านบริษัทที่เดียวกับเธองั้นเหรอ”“ให้ตายสิ ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้บริหารที่โน้นเขาจะเลือกพวกเรา” เชอเนมเอ่ยด้วยสีหน้าไม่เชื่อกับสิ่งที่เห็น มีชื่อเธอ มีชื่อน้ำค้างถูกเลือกให้ไปทำงานวิจัยให้กับบริษัทเรือสำราญของคนไทยในญี่ปุ่น“ก็ดีแล้วไง เธอไม่อยากไปเหรอ ฉันอยู่ที่นี่มา 2 ปีแล้ว ได้ไปอยู่ที่ญี่ปุ่นอีกสัก 3-6 เดือนก็ดีนะ เด็กไทยที่มาที่นี่เลือก บริษัทในญี่ปุ่นมาอันดับ 1 เลยนะเชอเนม ดีเท่าไหร่แล้วที่เราถูกเลือก 1 ใน 10 คน ใช่ว่าใครจะไปก็ได้นะ และที่สำคัญแอบได้ยินพวกยัยนิสาบอกว่า ผู้บริหารสาขาที่โน้น หล่อ งานดีมาก”

ด้านเชอเนมร่างบางที่เผลอหลับไปหลังจากตื่นนอนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลับพบว่าเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของตน ถูกคนตัวสูงนอนสวมกอด“ให้ตายสิ นี้เขายังไม่ไปอีกเหรอ” เมื่อเห็นว่าร่างสูงยังคงหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอนั้นคนตัวเล็กกับลุกออกจากเตียงนอน ในห้องทำงานของเขามีเป็นห้องพักแบบหรูหรา แต่นั้นใช่ว่าฉันจะอยากอยู่ต่อหรอกนะ เมื่อเป็นเช่นนั้นเชอเนมกับหยิบชุดเดรสของตนเดินเข้าห้องน้ำ ไม่นานร่างบางจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่เข้าทางอย่างเรียบร้อย ทว่าขณะที่จะก้าวเดินออกจากห้องของมอสดวงตาเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมืออีก 20 นาทีจะ 3 ทุ่ม ให้ตายสิป่านนี้ผู้จัดการไม่ด่าฉันแย่แล้วเหรอ“เพราะพี่คนเดียวพี่มอส ทำฉันเสียงานหมด” เมื่อเป็นเช่นนั้นเชอเนมกลัวว่ามอสจะตื่นมาเจอเธอ ร่างบางถึงกับรีบออกจากห้องทำงานของเขาด้านมอสหลังจากที่ถูกเด็กดื้อเชอเนมรีดน้ำไปหนึ่งยกให้ตายสิ ปกติช่วยตัวเองไม่เหนื่อยขนาดนี้ เอาจริงตั้งแต่ห่างเชอเนมผมก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร อยากก็ช่วยตัวเอง วันนี้พอได้ปลดปล่อยกับยัยเด็กดื้อถึงกับขาอ่อน ร่างสูงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากับพบว่าคนที่ตนนอนกอดนั้นหายไป“เห้ย...เชอเนมนะเชอเนม จะหนีไปไหน นี้ยังไม่รู้อีกเ

ด้านมอส ร่างสูงที่ซอยสะโพกเข้าใส่ร่องเสียวสยิวของคนตัวเล็ก นั้น บรรยากาศดีๆ บนชายหาดแบบนี้กับคนรักเป็นอะไรที่ลงตัวสุดๆ“อ่า...อืม” เสียงสะโพกหนากระทบเข้ากับสะโพกเล็กอย่างเร้าอารมณ์ แข่งกับเสียงคลื่นกระทบเข้าหาฝั่ง“อะ...พี่มอส ขา”“คับ เด็กดื้อ” เชอเนมปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นการมีเซ็กส์ที่แปลกใหม่ เร้าร้อน สบายตัวมาก“อะ...น้องคับ เชอเนม แน่นมาก”“ขยับอีกนะค่ะ เนมเสียวค่ะ พี่มอส” หน้าอกเด้งของเมียรักเด้งรับกับเรียวลิ้นร้อนของเขา“อ่า...อืม” ใบหน้าอันหล่อเหลาทั้งซุก ทั้งลิ้นดูด ส่วนนั้นของเราเชื่อมต่อเสียดสีเข้าหากัน“ซี๊ด...แน่นมาก ยัยตัวแสบ เด็กดื้อของพี่ อ่า...อะ” มอสหลุดน้ำเสียงกระเส่าหลุดครางไม่ได้ศัพท์จับใจความไม่ได้ แสงตะวันลับขอบฟ้ากับเซ็กส์บนชายหาดพื้นที่ส่วนตัว มันส์ฟินดีชิบหาย สะโพกหนาขยับอัดเข้าใส่อย่างไม่ยั้งไม่มีท่าทีเหน็ดเหนื่อยๆ เชอเนมร่างบางสั่นคลอนไปตามจังหวะกระแทกร่างบางรู้สึกท้องน้อยปั่นป่วน“ไม่เด็กแล้วนะค่ะ ฉันเด็กกว่าพี่แค่ปีเดียวเอง” เชอเนมเอ่ยขณะกัดปากด้วยความเสียวซ่านทรมาน ที่มอสซอยสะโพกเข้าใส่ร่องเสียวสยิวของเธออย่างถี่เร็วและรัวจัด“ซี๊ด...” คนตัวเล็กกัดปาก มอสที

เช้าวันต่อมา ขณะที่ลูกน้องเลโอนิกซ์ขับเรือมารับแล้วนั้น“ที่รัก พี่ยังไม่อยากกลับเลย อยากอยู่ต่ออีกหลายๆ วัน” เสียงทุ่มเอ่ยกับคนตัวเล็ก“ไม่ได้นะค่ะ มาดามริช ท่านสั่งให้พี่มอสกลับวันนี้ ถ้าพี่มอสดื้อ ฉันต้องลำบากใจมากแน่เลย” เธอเอ่ยเสียงอ้อน อย่าว่าแต่เขาเลย เธอเองที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่กับเขาก็มีความสุขมาก จนไม่อยากจะกลับ แต่ความเป็นจริงมันกลับไม่ใช่ทั้งเธอและเขาต้องกลับไปเคลียร์งาน เพราะถ้าพี่มอสไม่ยอมกลับมาดามริช ต้องส่งลูกน้องมาลากตัวเขากลับแน่นๆ เพราะเมื่อเช้าฉันรับปากท่านไว้แล้ว จะพาลูกชายตัวดีท่านกลับ เราก็ต้องกลับ“กลับไปพี่ไม่รู้จะได้อยู่กับเราไหม ห่างเมีย พี่ต้องคิดถึงเรามากแน่เลย” เสียงทุ่มเอ่ยกับคนตัวเล็ก พร้อมกับมือสวมกอดอย่างอ้อนๆ ราวกับนี้ไม่ใช่ มอส ชลันธร ครูซเซอร์ ตอนนี้เขาเหมือนหนุ่มขี้อ้อนของฉันเสียมากกว่า“อุ้ย พี่มอส นี้ปล่อยก่อนสิคะ” ไม่ได้มีแค่ฉันกับเขาสองคนนะคนบ้า ไงมากอดไม่อายบ้างเหรอไง“กอดเมียตัวเอง ทำไมต้องอายคับ พี่ไม่ได้กอดเมียคนอื่นสักหน่อย” พี่มอสตีมึน เวอร์ชั่นนี้ฉันถึงกับหน้าเหว๋อไปไม่เป็นเลย แต่นั้นคนขับเรือได้แต่หันมายิ้มกว้างใส่เรา“ตามสบายคับ ผมไม่