Lahat ng Kabanata ng รักสุดร้ายท้ายสุดรัก: Kabanata 91 - Kabanata 100

“แต่คุณลุงคงสู้ผมไม่ได้หรอกครับ ถ้าจะนับจริงของผมมีเป็นร้อย หรือคุณแม่จะเอาแบบบ้านคุณลุงละครับ พิชชี่เป็นภรรยาคนที่ 1 แล้วอนุภรรยาของผมทุกคนอยู่รวมๆในคฤหาสน์หลังใหญ่ๆ เหมือนคุณลุง แบบนี้ก็น่าตื่นเต้น ดูสนุกดีนะครับ ถ้าคุณแม่ตกลงพิชชี่เธอรับได้ งานหมั้นจะจัดขึ้นภายในวันพรุ่งนี้ผมก็ไม่ติด เพราะผมมีคุณลุงทำให้เห็นแล้ว ดูสนุกดีออก” มอสเอ่ยยิ้มร้ายให้กับมารดา มาดามริชที่บุตรชายเอ่ยมาเช่นถึงกับแทบช็อกอ้าปากค้าง นี้คงหมายถึงเจ้าสัวสรรชัยพี่ชายของสามี สินะ“โอ้ย...นี้มันอะไรตามอส ฉันจะเป็นลม” นับร้อยเลยเหรอ“ตามนี้นะครับ หวังว่าคุณแม่คงเข้าใจผม จะให้หมั้นวันไหน บอกได้นะครับ เพราะเจ้าสาวคงมีนับร้อยคน” เอ่ยจบร่างสูงก็เดินออกไปจากห้องทำงาน โดยไม่สนใจอาการช็อกนิ่งค้างของมารดา ส่วนคุณชลธรนั้นได้แต่ส่ายหัวให้กับศึกระหว่างภรรยาและบุตรชาย ที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไหร่“คุณคะ นี้ตามอสลูกชายคุณ”“ลูกผมคนเดียวที่ไหน ทำด้วยกัน นิสัยไม่ยอมคนแบบนี้ คงจะติดคุณนะมาดาม” เอ่ยจบสามีก็เดินสะบัดตูดออกไป“พ่อลูกนิสัยเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน ตามอสนะตามอส เจ้าชู้ สำส่อนแบบนี้ไม่รู้ติดนิสัยใครมา ฉันจะเป็นลม นับ 100 คน

ด้านเชอเนมหลังจากที่ร่างบางเดินปลีกตัวออกมาจากรามและแทคิณแล้วนั้น มือเรียวปาดน้ำตาบนใบหน้า ทว่าในจังหวะนั้นสายตากับสะดุดเข้ากับโบว์ชัวร์ที่ติดไว้ที่บอร์ดงานคณะนิเทศ เมื่อเป็นเช่นนั้นร่างบางจึงเดินไปยังจุดประชาสัมพันธ์“ฉันมาสมัคร...” จากนั้นก็มีรุ่นพี่ยื่นใบสมัครมาให้ฉัน ไม่ถึง 5 นาทีร่างบางก็กรอกเอกสารไว้เรียบร้อย ในเมื่อฉันเข้ามาจนหวังพึ่งใครไม่ได้แล้ว ลองดูสักตั้งไม่เห็นจะเสียหายอะไร เชอเนมที่ยื่นเอกสารให้กับรุ่นพี่เสร็จแล้วนั้นร่างบางกับเดินไปยังตึกคณะสถาปัตที่เธอนัดกับรุ่นพี่เอาไว้ทว่าด้านพิชชี่ที่เดินแยกจากมอสมาแล้วนั้น น้ำตาเมื่อกี้มันก็แค่มารยาของฉันเท่านั้น ฉันเห็นยัยเชอเนมเดินออกมาจากงานประชาสัมพันธ์ของคณะนิเทศ นี้อย่าบอกนะว่ายัยนั้น“แต่ก็ไม่เลวนะ มาดูกันระหว่างฉันกับนางนั้น มอสจะอยู่ข้างใคร” พิชชี่ที่มั่นใจยังไงเสียเมื่อถึงวันนั้นมอสก็อยู่ข้างตน พิชชี่เดินมาหยุดที่ห้องประชาสัมพันธ์ ทำเอาเพื่อนๆ ในคณะที่รับสมัครนั้นแทบไม่เชื่อสายตา“พิชชี่ นี้อะไรเข้าสิงเธอ เอาจริงเหรอ วันนี้รับสมัครวันสุดท้ายแล้วนะ”“ใครว่าฉันพูดเล่นล่ะ ฉันพูดคำไหนคำนั้น” หลังจากกรอกเอกสาร ร่างบางก็เดินสะ

“ค่ะ และท่านผู้ชมเชียร์หมายเลขไหนมอบดอกไม้ให้กับเหล่าสาวงามในค่ำคืนนี้ได้เลยค่ะ” เมื่อพิธีกรเอ่ยจบ“เห็นใช่ไหมว่ายังไงคืนนี้เธอก็ไม่มีทางเอาชนะฉันได้ มอสอุตส่าห์บินกลับจากญี่ปุ่นกะทันหันเพราะเขาตั้งใจมาเชียร์และให้กำลังใจฉัน ไม่เชื่อดูดอกไม้ในมือได้” พิชชี่เอ่ยขณะแสร้งฉีกยิ้มหวานบนเวที แต่นั้นใช่ว่าเชอเนมจะสนใจร่างบางเดินเลี่ยงออกมาหากลุ่มเพื่อนๆ ในคณะที่รอมอบดอกไม้ให้กับเธอ ทว่าไม่คิดจะสนใจ แต่นั้นสายตากับสะดุดเข้ากับร่างสูงในมือถือดอกกุหลาบสีขาวผูกโบว์เป็นชื่อพิชชี่ เชอเนมที่เห็นมอสมอบดอกกุหลาบในมือของเขายื่นให้กับพิชชี่นั้น ใจที่จะไม่คิดแต่นั้นก็ทนไม่ได้ ภายในใจดวงเล็กๆ ถึงกับปวดหนึบๆ แน่นไปหมดบาดลึกราวกับมีดหลายสิบเล่มที่แทงเข้าขั้วหัวใจ ใบหน้าสวยที่ฉีกยิ้มหวาน ถึงกับหุบยิ้มลง เชอเนมถึงกับหน้าสลด‘ใช่สิ ฉันไม่มีสิทธิ์ เขาจะให้ฉันทำไม ใช่ฉันโกรธเขามาก มาเชียร์กันติดขอบเวทีแบบบนี้ รักกันมากแล้วทำไมไม่เลิกกับฉันไปเลยละ ปากบอกรักฉัน คิดถึงฉัน แต่ก็ตัดพิชชี่ไม่ขาดสินะ’ไม่ใช่แค่เชอเนมที่เห็นมอสยื่นดอกกุหลาบในมือให้พิชชี่นั้น เพื่อนๆ ของเธอเองที่เห็นเช่นนั้นต่างช็อกไปตามๆ กัน จะเป็นห่วง

เช้าวันต่อมา ด้านมอสร่างสูงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากับไร้เงาของเชอเนม ร่างบางของคนตัวเล็กที่ตนนอนกอดมาตลอดทั้งคืน ร่างสูงเหลือบมองนาฬิกาอีก 10 นาทีจะเป็นเวลา 10 โมง“ให้ตายสิ นี้เขานอนหรือซ้อมตายกัน” เมื่อคืนจำได้ว่าจัดเด็กดื้อไปหลายยก เช้านี้คิดว่าเชอเนมจะตื่นไปเรียนไม่ไหว แต่ผิดคาด“อึดโคตร สมแล้วที่เป็นแฟนเขา” เพียงแค่คิด ใบหน้าอันหล่อเหลากระตุกยิ้มที่มุมปากออกมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อคืนเชอเนมน่ารักป้อนเขาอิ่มเอมทั้งหัวใจ เช้านี้ตื่นมากระปรี้กระเปร่ากว่าวันไหนๆ จะว่าผมกินจุกมากก็ได้ เมื่อคืนจัดหนัก เช้านี้ถึงกับขาอ่อน แต่คนที่อึดกว่าผมเห็นทีจะเป็นเด็กดื้อนี้แหละ ไม่ว่าผมจะจัดหนักแค่ไหนเชอเนมก็ไม่เคยขัด ห่างนาน 3 เดือน เมื่อคืนทำเอาซะผมจุกเลย ทว่าขณะที่ร่างสูงอันเปลือยเปล่าลุกจากเตียงนอนเพื่อไล่ อาการปวดเหมื่อยเอวที่ใช้งานหนักไปนั้น สายตาของผมกับสะดุดเข้ากับธนบัตรสีแดง สีเทา สีเขียว สีม่วงที่วางซ้อนกันเป็นปึกๆหนา ที่วางเคียงคู่กับสมาร์ตโฟนของเขา มอสที่เห็นเช่นนั้น มือหนากับหยิบขึ้นมาคลี่ออกมีจำนวนหลายร้อยใบที่รวมๆ วางซ้อนกันมา“หึ...นี้อย่าบอกนะว่าเธอใช้หนี้ผม” มอสที่เห็นเช่นนั้นใบหน้าอัน

ด้านมอสหลังจากที่พาเด็กดื้อมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์แล้วนั้น ร่่างสูงอุ้มคนตัวเล็กวางลงบนเตียงอย่างเบามือ“หลับสินะ” เสียงทุ่มเอ่ยกับคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้คนเมานั้นหลับไปแล้ว30 นาทีต่อมาด้านมอสร่่างสูงที่นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวออกจากห้องน้ำ ทว่าสายตากับสะดุดเข้ากับเชอเนมที่นอนมองเขาตาแบ๋ว นัยนาสวยเปล่งประกายหวานเยิ้ม ให้ตายสิ นี้เธอ“ตื่นแล้วเหรอ” เขาเอ่ยพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยสีหน้าสงสัย“ตื่นได้ไงละค่ะ เพราะไม่ได้หลับ” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงใส ให้ตายสิ เขาพึ่งจะตามเมียทัน“แกล้งหลับ”“ไม่ได้แกล้งนะค่ะ” สายตาดวงเล็กเหลือบมองหน้าอกซิกแพ็คเขาตาพริบๆ ร่างสูงเดินมานั่งบนเตียงนอน“นี้แหละคับ เขาเรียกว่าแกล้งหลับ” เชี่ย...เชอเนมเล่นผมแล้วคับ นอกจากจะแกล้งหลับแล้ว คนตัวเล็กไม่มีท่าทีมึนเมาอย่างที่บอกเขา“ป่าวนะ” เธอเอ่ยอย่างแก้ตัว พร้อมกับเอาหน้าสวยๆ ซุกๆ ที่หน้าอกของเขาอย่างออดอ้อน มือเรียวสะกิดเข้าตำแหน่งนมชมพู“เชอเนม รู้ใช่ไหมว่าตัวเองนะผิด ที่แอบพี่เที่ยว” เสียงเข้มเอ่ยกับคนตัวเล็ก มอสตีหน้าขึม คนตัวเล็กละใบหน้าสวยขึ้นมาสบตาเขา เชี่ย...ไม่เลย ไม่เมาสักนิด!! จุ๊บ !! มอสที่ทนสบตาผู้หญิงเจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัด