All Chapters of ด้ายพันรัก the merit : Chapter 11 - Chapter 19

"ระวังตัวอย่างเดียวไม่พอหรอกนะ..." พ่อถอนหายใจ "จำที่เมื่อกี้คุณลูนบอกไว้บ้างก็ดี บางครั้งธรรมชาติก็ต้องการบางอย่างเพื่อปรับสมดุล พ่อไม่อยากให้เราฝืนจนร่างกายพังไปซะก่อนนะ"พันรักพยักหน้ารับคำเงียบๆ เขาลากับพ่อก่อนจะเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัว คำพูดของลูนที่ว่า 'ความรักคือยาที่ดีที่สุด' และคำเตือนของพ่อเรื่อง 'รอบฮีทที่ใกล้เข้ามา' ทำให้เขาเริ่มรู้สึกไม่มั่นคงเป็นครั้งแรกเขาจับจ้องไปยังขวดยาในมือ หวังว่ามันจะช่วยประคองความลับนี้ไว้ได้ จนกว่างานวิจัยของเขาจะเสร็จสมบูรณ์วันนี้บรรยากาศภายในห้องพักหมายเลข 279 ยามดึกนั้นเงียบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะบริเวณส่วนกลางถูกเปิดไว้ให้ส่องสว่างอยู่เพียงจุดเดียว ตรงนั้นยังคงมีร่างของชายหนุ่มที่กำลังจดจ่ออยู่กับข้อมูลการวิวัยบนหน้าจอแล็ปท็อป พันรักยังคงอยู่ในชุดนักศึกษาที่คลายเนกไทออกพร้อมแว่นสายตากรอบหนาที่สะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอเป็นระยะด้ายที่พึ่งกลับเข้ามาที่ห้องพักหลังจากที่ไปซ้อมบาสกับเพื่อนคณะอื่นมา ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นรูมเมทหน้านิ่งของเขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมเหมือนตอนที่เขาออกไ

คำพูดประโยคสุดท้ายทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ สายตานับร้อยคู่หันมาจ้องมองที่พันรักเป็นจุดเดียว ความไม่พอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่น เพราะทุกคนรู้ดีว่าพันรักคือต้นเหตุที่ทำให้ ศ.มารุต โกรธจนมาลงที่งานของทุกคนในห้อง"ซวยชะมัด... เพราะไอ้เนิร์ดนั่นแท้ๆ" เสียงกระซิบจากแถวหลังลอยมาเข้าหูพันรักพันรักกำปากกาแน่น ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทแต่ในใจกลับรู้สึกผิดที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน เขาเตรียมจะลุกขึ้นรับผิดชอบ แต่ทว่า…"อาจารย์ครับ!"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากแถวกลางห้อง ด้ายลุกขึ้นยืนกอดอก ก่อนจะพูดในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดออกไป"ผมว่าการสั่งงานเพิ่มแบบนี้มันไม่แฟร์กับนักศึกษาทุกคนเลยนะครับ” “อาจารย์จะมาพาลไม่พอใจเพียงแค่มีคนคิดไม่เหมือนกับอาจารย์แค่นี้ มันดู... ไม่ค่อยเป็นผู้ใหญ่เท่าไหร่ ผมว่าอาจารย์ควรจะพิจารณาเรื่องนี้ให้เหมาะสมก่อนที่จะไม่เหลือความเคารพนะครับ"ทั้งห้องถึงกับตกใจกับคำพูดจาตรงไปตรงมาที่แฝงไปด้วยการจิกกัดของด้าย จนพันรักรีบหันไปมองด้ายด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าอัลฟ่าจอมกวนคนนี้จะออกมาพูดอะไรแบบนี้ต่อหน้า ศ.มารุต"โมกขภักดิ์! นี่เธอกล้าพูดแบบนี้กับอาจารย์เหรอ!" ศ.มารุตตวาดหน

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้น มัน... มันคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ"พันรักค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ก่อนควานหาแว่นตาที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมอีกครั้ง "มันคือสัญชาตญาณ... นายห้ามมันไม่ได้หรอก"ด้ายจ้องมองรูมเมทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "นายเป็นโอเมก้าใช่ไหม? พันรักอัจฉริยะผู้เย็นชาที่ใครๆ ก็บอกว่าเป็นอัลฟ่าพิเศษจริงๆ แล้วนายซ่อนความลับนี้มาตลอดเลยเหรอ?"พันรักถอนหายใจยาว เขายันตัวลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง "ฉันไม่เคยปิดบัง แค่ไม่มีใครเคยถาม และฉันก็ไม่เห็นว่ามีความจำเป็นที่จะต้องเดินไปประกาศให้ทุกคนรู้ว่าฉันเป็นอะไร""แต่นายแสร้งเป็นอัลฟ่า!" ด้ายเผลอขึ้นเสียงด้วยความไม่เข้าใจ"แล้วนายอยากให้ฉันเป็นอะไรในสายตาพวกนายล่ะ?" พันรักสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความขมขื่น "ถ้าโลกนี้รู้ว่าฉันเป็นโอเมก้า ทุกความสำเร็จของฉัน ทุกความฉลาดที่ฉันมี มันจะถูกลดค่าลงทันที ทุกคนจะมองแค่ว่าฉันเป็นโอเมก้าที่เก่งเกินตัว หรือไม่ก็เป็นแค่เครื่องผลิตทายาทที่รอให้อัลฟ่ามาผสมพันธุ์"ด้ายนิ่งอึ้งไปกับเหตุผลนั้น"การที่ทุกคนเข้าใจผิดว่าฉันเป็นอัลฟ่า อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมองที่สติปัญญาของฉันมากกว่าเพศสภาพ" พันรัก

ช่วงสายของวันดูเหมือนจะดำเนินไปอย่างเงียบสงบและผ่อนคลายอย่างที่ด้ายหวังไว้แต่หลังจากนั้นไม่นานบรรยากาศที่เคยสงบในตอนแรกก็ถูกพังทลายลงด้วยเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มมาจากหน้าตึกคณะเภสัชศาสตร์ เรียกความสนใจจากนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาให้หันไปมองเป็นตาเดียว ประตูรถสปอร์ตสีแดงสดถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างบางระหงในชุดนักศึกษารัดรูปที่ทำให้เห็นทรวดทรงที่น่ามองของอัลฟ่าสาวดีกรีดาวคณะบริหารธุรกิจ ไหม คู่หมั้นที่ตระกูลของด้ายหมายตาไว้ เธอเดินนวยนาดเข้ามาในโถงคณะ จนคนที่อยู่แถวนั้นต่างก็จ้องมองเธออย่างไม่วางตา การมาถึงของหญิงสาวในวันนี้มีเป้าหมายเดียวคือ การมาตามหาว่าที่คู่ครองในอนาคต ที่ช่วงนี้ทำตัวห่างเหินราวกับจะหายสาบสูญไปจากวงสังคมของเธอ"ด้ายคะ!" เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความเอาแต่ใจของไหมเรียกขึ้นทันทีที่สายตาเธอปะทะเข้ากับชายหนุ่มที่เธอตามหา ซึ่งเขากำลังนั่งติวหนังสืออยู่กับพันรักที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ตึกคณะด้ายขมวดคิ้วเมื่อเห็นหน้าคนที่ตะโกนเรียกเขาอย่างสนิทสนม ความรู้สึกผ่อนคลายก่อนหน้านี้เมื่ออยู่กับพันรักสองคนกลับสลายหายไปในทันที"ไหม? มาทำอะไรที่นี่?""ก็ด้ายไม่ยอมรับสายไหม