Semua Bab ด้ายพันรัก the merit : Bab 1 - Bab 10

ณ ลานกว้างหน้าอาคารอำนวยการของโรงเรียนมัธยมชื่อดัง บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความวุ่นวายของเหล่านักเรียนชั้นปีสุดท้ายที่กำลังเร่งจัดการเอกสารก่อนจบการศึกษา แต่ท่ามกลางฝูงชนเหล่านั้น กลับมีแรงกดดันบางอย่างก่อตัวขึ้นรอบๆ ตัวเด็กหนุ่มสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่"อ้าวๆ นี่นายคิดจะส่งโปรเจกต์ชิงทุนเหมือนๆ กับคนอื่นด้วยเหรอเนี่ย ไอ้เนิร์ด?"น้ำเสียงกวนโทสะเด็กผู้ชายม.6 คนหนึ่งพูดถามเด็กผู้ชายอีกคนด้วยท่าทีวางมาดเหนือกว่า ด้าย หรือที่ใครๆ ต่างเรียกว่า ‘อัลฟ่าดาวเด่น’ ของรุ่น ยืนพิงกำแพงอาคารด้วยท่าทางยียวน เขาเป็นเจ้าของรูปร่างสูงโปร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตามแบบฉบับนักกีฬาโรงเรียนแถมหน้าตาดี ขนาดที่โอเมก้าและเบต้าต่างอยากเป็นเจ้าของหัวใจของเขา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกตัดแต่งเป็นทรง Mullet รับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ดูขี้เล่นนิดๆ ตอนนี้กำลังมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาสีทองวาววับภายใต้คิ้วเข้มที่เลิกขึ้นอย่างท้าทายส่วนอีกด้านคือคนที่ถูกเรียกว่าเป็นเด็กเนิร์ดอย่าง พันรัก เด็กหนุ่มที่มีส่วนสูงไล่เลี่ยกันแต่กลับมีรูปร่างที่ดูเพรียวและดูสุขุมกว่าเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยนั้นถูกบดบังด้วยกรอบแว่นสายตาสีดำหนาที่ด

เวลาผ่านไปรวดเร็วช่วงปิดเทอมใหญ่ที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อนกลับกลายเป็นช่วงเวลาแห่งการเตรียมตัวสำหรับเหล่านักศึกษาใหม่ ลมร้อนของเดือนเมษายนถูกแทนที่ด้วยสายลมจางๆ ของต้นฤดูฝน เมื่อวันเปิดภาคเรียนวันแรกของมหาวิทยาลัยชื่อดังระดับประเทศเวียนมาถึงบรรยากาศหน้าหอพักรวมของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคัก รถยนต์หลายคันจอดเรียงรายเพื่อขนย้ายสัมภาระเข้าสู่ที่พักใหม่ เหล่านักศึกษาใหม่ในชุดไปรเวทดูสดใส บ้างก็ตื่นเต้นกับชีวิตอิสระที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่ไม่ใช่สำหรับทุกคน…ด้าย ยืนปาดเหงื่ออยู่หน้าตึกหอพักชาย ทรงผม Mullet ของเขายังคงดูเท่และเป็นเอกลักษณ์เหมือนเดิม แต่ตอนนี้มันค่อนข้างยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการยกลังหนังสือและกระเป๋าเสื้อผ้าใบเขื่อง วันนี้เขาสวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวที่เผยให้เห็นกล้ามเนื้อไหล่กว้างและแขนแกร่งแบบนักกีฬา กลิ่นฟีโรโมนกุหลาบลาฟอนจางๆ ของเขามักจะดึงดูดคนรอบข้างได้เสมอ แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจที่จะมองใครเลยสักนิด เขาหยิบกุญแจห้องพักเลขที่ 279 ขึ้นมาดู พลางถอนหายใจยาว"หวังว่ารูมเมทจะไม่ใช่พวกบ้าพลัง หรือเป็นพวกซกมกนะ" เขาพึมพำกับตัวเองด้ายแบกสัมภาระชุดสุดท้ายขึ้นมาจนถึงชั้นสอง ก

"ผมเดินผ่านมาได้ยินพอดี..." ศ.อรุณกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"ทฤษฎีที่นักศึกษาคนนี้พูดถึง มีมูลความจริงครับอาจารย์มารุต ผมเองก็เพิ่งได้อ่านวารสารฉบับนั้น และกำลังคิดจะนำมาอภิปรายในคลาสปีสองอยู่พอดี"ศ.มารุตเริ่มหน้าถอดสี "แต่อาจารย์อรุณ... ทฤษฎีรากฐานมัน...""ถึงรากฐานจะแข็งแรงแค่ไหน เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไปก็ต้องยอมรับการต่อเติมใหม่เพื่อให้บ้านมันสมบูรณ์ขึ้นนะครับ" ศ.อรุณหันไปยิ้มให้พันรัก "ขอบใจมากนะนักศึกษาที่ช่วยเตือนความจำเรื่องงานวิจัยใหม่ให้พวกเรา เชิญนั่งลงเถอะ"พันรักพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงตามเดิมถึงแม้ว่าบทสนทนาทั้งหมดจะจบลงแล้ว แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่ไม่พอใจจาก ศ.มารุต ที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตาด้ายที่นั่งดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่แถวหลัง รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด เขาไม่เคยเห็นใครกล้าต่อปากต่อคำกับกับคณบดีหัวโบราณคนนี้ในรั้วมหาลัยได้อย่างสง่าผ่าเผยเท่าพันรักมาก่อนไอ้เนิร์ดนี่... แม่งร้ายกว่าที่คิดแฮะหลังจากการถกเถียงระหว่างอาจารย์กับนักศึกษาใหม่ได้จบลง การเรียนการสอนยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางบรรยากาศที่มาคุระหว่างอาจารย์และศิษย์ ขณะที่ด้ายได้แต่จดหัวข้

กลิ่นของสารเคมีและไอระเหยจากหลอดแก้วภายในห้องปฏิบัติการคณะเภสัชศาสตร์ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านหน้าต่างบานสูงลงมาตกกระทบกับโต๊ะแล็บหินอ่อนสีขาวสะอาดตาเครื่องเหวี่ยงสารทำงานด้วยจังหวะสม่ำเสมอส่งเสียงเบาๆ เป็นฉากหลังให้กับความเงียบอันน่าอึดอัดระหว่างบัดดี้คู่ใหม่ของปีพันรักในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่สวมทับเสื้อเชิ้ตเรียบร้อย ดูกลมกลืนกับบรรยากาศห้องแล็บจนจนสาวๆ อัลฟ่าและเหล่าโอเมก้านั่งมองกันอย่างหลงใหล มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีขาวเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ เขากำลังจดจ้องอยู่กับหน้าจอกล้องจุลทรรศน์อิเล็กทรอนิกส์ นิ้วชี้ขยับปรับโฟกัสด้วยความละเอียดระดับไมโครราวกับกลัวว่าหากขยับพลาดไปซักนิดผลลัพธ์ที่เขามองหานั้นจะหายไปตลอดกาล โดยที่ข้างตัวเขามีแก้วกาแฟที่คุ้นตา ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาจะนำติดตัวมาด้วยเสมอ ข้างในนั้นก็มีกาแฟเย็นที่ละลายจนไอน้ำเริ่มเกาะขอบแก้วรอให้เขาได้ดื่มเมื่อรู้สึกกระหายอยู่ข้างๆ กันนั้น ด้ายยืนกอดอกมองดูผลการวิเคราะห์โครงสร้างทางชีวภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้เขาจะขึ้นชื่อว่าเป็นอัลฟ่าตัวท็อปที่มีความสามารถรอบด้าน แต่เมื่อต้องมาทำงานวิชา

"ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเธอในคลาสของ อาจารย์มารุตแล้วล่ะ" ศ.อรุณยิ้ม "อย่าลืมสิว่าฉันเป็น 'อีนิกม่า' ประสาทสัมผัสของพวกเราเหนือกว่าอัลฟ่าทั่วไปมากนัก ยิ่งเธอเป็นคนพิเศษแบบนี้ กลิ่นมันยิ่งชัดเจนสำหรับคนที่มีคลื่นความถี่เดียวกัน"เมื่อความลับถูกเปิดเผย พันรักก็ถอนหายใจยาวพลางลดท่าทีระแวดระวังลง เขาพิงขอบโต๊ะแล็บพลางมองอาจารย์ด้วยสายตาที่ผ่อนคลายลง "ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังหรือแสร้งเป็นอัลฟ่าหรอกครับอาจารย์... ผมแค่ไม่ได้พูดความจริงออกไปเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง""ฉันเข้าใจ" ศ.อรุณพยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ"ในสังคมแบบนี้ ถ้าโอเมก้าแสดงตัวว่ารอบรู้หรือฉลาดเกินไป มันมักจะกลายเป็นภัยครับ ผมแค่ต้องการพื้นที่ที่สงบเพื่อทำการวิจัยให้สำเร็จเท่านั้น" พันรักเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย "ผมไม่อยากถูกมองว่าเป็นแค่เครื่องมือหรือของสะสมของอัลฟ่าคนไหน""พ่อของเธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เขาเล่าเรื่องเธอให้ฟังมาบ้าง แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะโดดเด่นขนาดนี้" ศ.อรุณกล่าวพลางสำรวจใบหน้าของลูกศิษย์ "แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันสงสัยและอยากรู้ ว่าเธอรอดพ้นจากฟีโรโมนกดข่มของอัลฟ่ามาได้ยังไง? แม้แต่ในคาบของอาจารย์มารุตที