Semua Bab ด้ายพันรัก the merit : Bab 31 - Bab 37

พันรักเงยหน้าขึ้นและชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบทักทายรุ่นพี่ที่เดินตามเซนเข้ามาในห้อง "พี่ลูน พี่ซัน... สวัสดีครับ"ด้ายที่เห็นพี่ชายของเพื่อนสนิทและพี่สะใภ้ก็ได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ "ลมอะไร หอบพวกพี่มาที่นี่ได้เนี่ย"ด้ายถามด้วยความอยากรู้เซนยืนงงเป็นไก่ตาแตก เขามองพันรักสลับกับพี่ลูนและพี่ซัน "เดี๋ยวนะ... นี่ไปรู้จักกันตอนไหนเนี่ย? ทำไมไอ้พันรักเรียกพี่ลูนพี่ซันเหมือนสนิทกันมานานเลยอ่ะ?""ก็น้องพันรักเขาไปหาหมอภานุที่โรงพยาบาล พี่เลยมีโอกาสได้คุยกันน่ะ" ลูนอธิบายพลางเดินเข้าไปดูหลอดทดลองที่พันรักถืออยู่ "เป็นยังไงบ้างครับพันรัก การทดลองก่อนขั้นสุดท้ายดูเหมือนจะต้องการฟีโรโมนที่บริสุทธิ์มากเลยนะ"ลูนจงใจปรายตาไปทางด้ายที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆเซนยังคงเซ้าซี้เรื่องความสัมพันธ์ของลูนกับพันรักไม่เลิก"เฮ้ย... พันรักจะบอกได้ยังว่าไปเจอพี่เขาตอนไหนไม่เห็นรู้มาก่อนเลยอ่ะ?”เซนพูดกับพันรักก่อนจะหันไปถามลูนอีกคน“พี่ลูนอย่าบอกนะว่าที่พี่เคยเล่าเรื่องที่พี่เจอคนๆ หนึ่งที่โรงพยาบาลคือพันรักเหรอ แต่ว่าที่ผมรู้มาพี่บอกว่าเขาเป็น'โอเมก้าอัจฉริยะ' นี่”“หรือว่าพี่ลูน...พี่หมายถึง…?!"ลูนหัวเราะ

"นี่คือยา The Merit รุ่นทดลองสำหรับปรับสมดุลฟีโรโมนอัลฟ่า มันถูกทดสอบมาแล้วว่าปลอดภัย ถ้าเธอยินยอมฉันจะฉีดให้เธอทันที อดทนหน่อยนะไหม" "อ...อื้อ" ไหมพยักหน้าตอบรับพันรักเพื่ออนุญาตให้ใช้ยาตัวนี้กับเธอ พันรักจึงฉีดยาเข้าที่ต้นแขนของไหมอย่างรวดเร็ว และเพียงไม่กี่นาทีความร้อนที่เคยแผดเผาร่างกายของอัลฟ่าหญิงก็ค่อยๆ มอดลง ลมหายใจของไหมเริ่มกลับมาเป็นปกติ เธอปรือตาขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยความสับสน "ทำไม... ทำไมนายถึงมาช่วยฉัน?" ไหมถามเสียงพร่า "ทั้งที่ฉันเคยทำไม่ดีกับนายไว้ตั้งเยอะ" "ในฐานะนักวิจัยยาที่อยากเป็นหมอในอนาคต หน้าที่ของผมคือการรักษาทุกคนให้ปลอดภัย" พันรักตอบเสียงเรียบพลางส่งน้ำให้นทีที่เพิ่งวิ่งมาถึง "และในฐานะคนคนหนึ่ง... ผมไม่เคยเกลียดคุณ ผมแค่เสียดายที่คุณมองไม่เห็นคนที่รักคุณจริงๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ ตลอดเวลาเท่านั้น" ไหมมองไปที่นทีที่กำลังกอดเธอไว้ด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ ความอคติที่มีต่อพันรักพลันพังทลายลง เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่างานวิจัยของพันรักไม่ได้ทำให้ใครเสียเวลา หรือเป็นเรื่องน่าเบื่ออีกต่อไป แต่เพราะพันรักกำลังทำเพื่อให้ทุกคนอยู่ร่วมกันได้โดยไม่ต้องมีใครอยู่ต่ำกว่

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพนับสิบตัววูบวาบไปทั่วโถงจัดเลี้ยงสุดหรูของมหาวิทยาลัย บรรยากาศเต็มไปด้วยความชื่นมื่นและเสียงพูดคุยด้วยความยินดี วันนี้คือวันที่ความเหนื่อยยากตลอดปีการศึกษาได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการ บนเวทีขนาดใหญ่มีป้ายกำมะหยี่สีทองเขียนไว้ว่า "พิธีมอบรางวัลนวัตกรรมดีเด่นแห่งปี"พันรักในชุดสูทสีเทาเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ยืนเคียงข้าง ด้ายที่วันนี้ดูหล่อเป็นพิเศษในชุดสูทสีน้ำเงินกรมท่า ทั้งคู่ถือโล่รางวัลเกียรติยศไว้ในมือ ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง"ภูมิใจในตัวลูกมากนะพันรัก" หมอภานุเดินเข้ามาสวมกอดลูกชายด้วยความตื้นตัน ขณะที่พ่อและแม่ของด้ายก็เดินเข้ามาแสดงความยินดีกับทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรในจังหวะที่กลุ่มผู้คนเริ่มซาลง ร่างของชายสูงวัยที่ดูสงบลงกว่าแต่ก่อนก็เดินเข้ามาหาพวกเขา ศ.มารุต หยุดยืนตรงหน้าพันรัก เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา"พันรัก... ผมมีเรื่องอยากจะพูดด้วย" มารุตเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดความแข็งกร้าวลง "ผมขอโทษสำหรับอคติที่ผมเคยมีต่อคุณ และขอโทษสำหรับเรื่องวุ่นวายในหอประชุมวันนั้น ทฤษฎีของผมมันอาจจะเคยใช้ได้ผลในอดีต แต่วันนี้คุณพิสูจน์ใ