All Chapters of หว่านซูฉี นายหญิงซูแห่งยุค 70: Chapter 21 - Chapter 30

ซ้อนแผน“ต้องให้พวกมันลงมือเท่านั้นใช่ไหมครับผู้พันหยาง” หว่านเหวินเปียวถามขึ้นมาโดยมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ก่อนจะหันมองภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ด้วยความเป็นห่วง รวมถึงน้องสาวของตนเอง เพราะทั้งคู่คือดวงใจของเขา“ถ้าอย่างนั้นให้พี่สะใภ้ออกไปกับผู้พันก่อนดีไหมคะ เพื่อความปลอดภัย” หว่านซูฉีครุ่นคิดอยู่สักพักจึงเสนอขึ้นมา เนื่องจากเธอเองก็เป็นห่วงพี่สะใภ้และหลานที่อยู่ในท้องเหมือนกัน แต่ทว่าซวงซวงรีบปฏิเสธทันทีที่ได้ยินน้องสามีพูดแบบนั้น“ไม่เป็นไร ฉันจะอยู่ที่นี่กับซูฉี ฉันจะหนีไปคนเดียวได้ยังไง แล้วฉันก็ไม่อยากรบกวนท่านผู้พันด้วย” เธอไม่อยากหนีเอาตัวรอดไปกับผู้พันหยางเพียงลำพัง และถ้าหากว่าในบ้านมีคนน้อยลง โดยให้เหวินเปียวหรือจื่อหานติดตามไปด้วย พวกมันก็อาจสงสัยได้ว่านี่เป็นกับดักที่เอาไว้ล้อมจับพวกมัน“คิดว่าพวกมันคงส่งคนมาสอดแนมตั้งแต่แรกแล้ว ถ้ามีคนหายไป มันอาจไหวตัวทันได้” หยางซีห่าวไม่เห็นด้วยที่จะให้พาคนออกไป เขากลัวว่าพวกที่บุกเข้ามาจะไม่ให้เวลาและเลือกที่จะฆ่าปิดปาก ก่อนที่พวกมันบุกฝ่าวงล้อมของทหารเพื่อหนีไปจากที่นี่ และถ้าเป็นเช่นนั้นจริงสถานการณ์ก็จะแย่กว่าเดิม “แล้วจะเราเอายังไงกัน

งานแต่งงานที่น่าจดจำสองหนุ่มสาวคำนับฟ้าดินเคียงข้างกัน คำนับบรรพบุรุษ คำนับบิดามารดา และคำนับให้กันและกัน ตามด้วยพิธีการสุดท้ายคือการลงชื่อในทะเบียนสมรส เพื่อบอกว่าจากนี้ทั้งคู่เป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ท่ามกลางเสียงปรบมือของทุกคนในงาน เมื่อพิธีการจบลง บ่าวสาวคล้องมือกันเดินพบปะกับแขกเหรื่อในงาน แตกต่างจากพิธีโบราณที่เจ้าสาวต้องไปรออยู่ในห้องหอ และจะมีพิธีส่งตัวเข้าห้องหออีกทีหนึ่งหลังจากนี้ เพ่ยจีที่เห็นพิธีแต่งงานผ่านพ้นไปด้วยดีก็มองหญิงสาวที่เพิ่งจะกลับมาจากการเปลี่ยนชุดสีแดงมาเป็นชุดแต่งงานสีขาวสวยงามนั้นด้วยสายตาเคียดแค้น และคิดว่าชุดนี้เหมาะกับเธอมากกว่าแน่ ๆ อีกทั้งที่ตรงนั้นควรเป็นของเธอมากกว่าสาวชาวบ้านอย่างนางนั่น ! เมื่อเห็นว่าหยางซีห่าวพาเจ้าสาวออกไปแนะนำตัวกับบรรดาสหายร่วมรบของนายพลหยาง ซึ่งโต๊ะนั้นล้วนมีแต่นายพลระดับสูง สถานะทางสังคมของพวกเขาสูงส่งกระทั่งคนธรรมดาเข้าถึงไม่ได้ เพ่ยจีเห็นแบบนั้นก็รู้สึกทนไม่ไหว ในใจนั้นคิดว่าทั้งที่ตนเองนั้นมีดีกว่าทุกอย่าง แถมยังมีคุณนายท่านนายพลเป็นป้าแท้ ๆ ทำไมถึงไม่มีสิทธิ์ไปร่วมที่โต๊ะนั้น พอเหลือบมองป้าของตนที่นั่ง

ยกน้ำชาที่วุ่นวายเมื่อเจอน้ำเสียงดุดันของท่านนายพลหยาง ทำให้เพ่ยจีรู้สึกกลัว น้ำเสียงจึงดูตะกุกตะกักไม่น้อย “ฉัน…ฉันแค่ถามว่าทำไมหว่านซูฉีไม่ไว้หน้าคุณลุงคุณป้าเลยสักนิด แต่งงานเข้ามาแทนที่จะรีบลุกขึ้นมาพบหน้าพ่อแม่สามี กลับทำตัวให้พี่ซีห่าวลำบากต้องนำอาหารขึ้นไปให้กินถึงเตียงแบบนี้อีก” “ข้อแรก คุณหนูเพ่ยจี หว่านซูฉีที่คุณเรียกตอนนี้เป็นภรรยาของผู้พันแล้ว และหากเธอถือว่าตัวเองเป็นคนของบ้านนี้ต่อไปก็ต้องเรียกลูกสะใภ้ของฉันว่า ‘นายหญิงน้อย’ เหมือนที่ป้าของเธอเรียก และที่สำคัญในบ้านหลังนี้คนที่จะตัดสินว่าลูกสะใภ้ทำผิดหรือถูกนั้น มีแค่ฉันและลูกชายเท่านั้น ส่วนพวกเธอสกุลเพ่ยไม่มีสิทธิ์ เข้าใจไหมเพ่ยจี” ท่าทางของนายพลหยางที่เข้าข้างลูกสะใภ้อย่างเต็มที่ ทำให้สองป้าหลานสกุลเพ่ยถึงกับหน้าซีดและรีบตอบรับออกมาพร้อมกัน“เข้าใจค่ะ” ทั้งสองลอบมองหน้ากัน โดยที่ใต้โต๊ะยังกำมือแน่นด้วยความอัดอั้นตันใจแบบเดียวกันไม่มีผิดส่วนทางด้านหยางซีห่าว เมื่อขึ้นมาชั้นบนได้ก็รีบเรียกหว่านซูฉีที่อยู่ในห้องน้ำให้มากินอาหารด้วยกันทันทีกว่าที่คู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันจะออกมาจากห้องนอน ก็ปาไปช่วงบ่ายเสียแล้ว หยางซี

ย้ายเข้ามาอยู่ในเมืองด้านหว่านเหวินเปียว หลังจากเสร็จสิ้นงานแต่งงานของน้องสาว เขาและทุกคนก็เร่งเก็บของเพื่อย้ายเข้ามาอยู่ในเมือง ความเข้าใจของเขาคือบ้านพักที่นายหญิงซูจัดหาให้ ในขณะที่จัดเก็บของอยู่นั้นก็อดที่จะพูดขึ้นไม่ได้“ว่าแต่ทำไมนายหญิงซูถึงให้พวกเราอยู่บ้านหลังใหญ่ขนาดนั้นล่ะพี่ใหญ่ พี่ว่ามันแปลก ๆ ไหม อีกอย่างพวกเราเพิ่งจะเริ่มทำงานเองนะ”จื่อหานได้ยินดังนั้นก็เลือกที่จะเงยหน้าขึ้นจากการเก็บของ พร้อมกับมีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย “พอดีฉันเคยทำงานให้นายหญิงซูน่ะ แล้วอาหมิงก็ชวนฉันไปทำงานด้วยนานแล้ว แต่เพราะยังห่วงทุกคนกลัวว่าจะโดนบ้านใหญ่รังแก เลยเลือกที่จะเป็นพรานป่าอยู่ในหมู่บ้าน แต่ก็รับงานเป็นครั้ง ๆ แทน คราวนี้ได้จังหวะที่ซูฉีแต่งงานและนายยอมที่จะแยกบ้านเสียที ฉันเลยได้ทำงานกับนายหญิงซูเต็มตัว แต่นายรู้ใช่ไหม เรื่องที่เราเป็นคนของใครนั้นไม่สามารถพูดออกไปได้” ไม่วายที่จะกำชับน้องเขยเรื่องนี้“ผมเข้าใจครับ นายหญิงซูนั้นมีอิทธิพลมาก แต่ก็มีคนหลายกลุ่มที่คอยตามสืบหาตัวตนของเธอ ว่าแต่พี่เคยเห็นนายหญิงไหมครับ เธอเป็นคนยังไง ผมจะได้เตรียมตัวไว้เผื่อพบหน้าเจ้านาย” หว่านเหวินเปียวอยาก

คำสาปงานแต่งคืนเดียวแม้ซวงซวงจะเป็นห่วงเรื่องตัวตนของหว่านซูฉี แต่เมื่อถึงเวลาที่น้องสามีต้องกลับบ้าน พร้อมกับสามีอย่างผู้พันหยางที่มารับด้วยหน้าชื่นตาบาน เธอก็เบาใจลง ขณะมองรถของทั้งคู่ออกจากรั้วบ้านของตัวเองไป“หวังว่าผู้พันหยางจะเอาชนะใจซูฉีได้เร็ววัน” “หืม ทำไมหรือ? น้องและซูฉีแอบไปคุยอะไรกันนานสองนาน มีเรื่องอะไรที่ไม่ยอมบอกพี่หรือเปล่า” หว่านเหวินเปียวได้ยินคำของภรรยาแบบนั้น จึงเข้าไปกอดประคองเธอเข้าบ้านเมื่อทั้งสองนั่งอยู่ในห้องโถงรับแขก หว่านเหวินเปียวยังคงคุยกับเธอต่อ เพราะอยากรู้ว่าน้องสาวมีเรื่องอะไรปิดบังเขาเอาไว้ เขารู้สึกเหมือนน้องสาวของตนมีเรื่องปกปิดอยู่ มันเป็นความรู้สึกที่ฝังลึกเหมือนกับว่าชายหนุ่มสงสัยมานานแล้วเพียงแต่เขาเงียบไว้ ไม่อยากรื้อเรื่องอะไรขึ้นมา เพราะเชื่อว่าวันหนึ่งหว่านซูฉีคงจะบอกเขาด้วยตัวเอง และนอกจากเรื่องบ้านหว่านแล้ว นี่คงเป็นอีกเรื่องที่เขาตัดสินใจทวงบุญคุณกับผู้พันหยางโดยให้หว่านซูฉีแต่งงานด้วย แต่เพราะเหตุการณ์หลายอย่างในช่วงนี้จึงทำให้ความรู้สึกนี้มันปะทุขึ้นอีกครั้ง“คุยอะไรกันอย่างนั้นหรือ ช่วยบอกพี่บ้างได้ไหม” “พี่เหวินเปียว มันไม่มีอะไ