All Chapters of หว่านซูฉี นายหญิงซูแห่งยุค 70: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 41 ถูกกักบริเวณหยางซีห่าวรีบเดินไปรับโทรศัพท์ด้วยความร้อนใจ ไม่รู้ว่าบิดาติดต่อมาหานั้นด้วยเหตุผลใด ทำให้อดที่จะรู้สึกเป็นห่วงคนในครอบครัวทั้งสองอย่างยิ่ง“พ่อ? มีอะไรหรือเปล่าครับ เกิดอะไรขึ้น” ทันทีที่ยกหูขึ้นชายหนุ่มก็ถามออกมาทันที“ไม่มีอะไรหรอก ใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าลูกชาย ลูกสะใภ้กับฉันสุขสบายดี”เมื่อได้รับคำตอบเช่นนี้หยางซีห่าวก็ยิ่งสงสัย แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ เสียงของท่านนายพลก็เอ่ยขึ้นมาก่อน“เพียงแต่ที่แกโทรศัพท์มาก่อนหน้านี้ โดนเพ่ยจีใช้เป็นเครื่องมือกลั่นแกล้งลูกสะใภ้ ฉันเลยต้องติดต่อมาเพื่อให้แกได้คุยกับเธอ”“เพ่ยจีทำแบบนี้ได้ยังไง พ่อต้องไล่เด็กแซ่เพ่ยคนนั้นออกจากบ้านไปซะ” หยางซีห่าวกล่าวอย่างไม่พอใจ เมื่อรู้ว่าภรรยาถูกกลั่นแกล้งโดยเพ่ยจีตอนที่ตนเองไม่อยู่“เอาไว้เรื่องนั้นฉันจัดการเอง แกคุยกับหนูซูฉีเถอะ” ท่านนายพลครุ่นคิด ก่อนจะป้องปากเพื่อแอบบอกลูกสะใภ้ไม่ให้เสียงเข้าหูโทรศัพท์“ลูกสะใภ้ เรื่องที่ได้รับบาดเจ็บ อย่าเพิ่งบอกอาห่าวเลยนะ ประเดี๋ยวมันจะวุ่นวายใจ ไม่มีสมาธิทำงานเอาซะเปล่า ๆ”หว่านซูฉีครุ่นคิดตามพ่อสามีแล้วก็พยักหน้ายอมรับ แม้อยากเล่นบทหญิงสาวจากชนบทไร้ก

บทที่ 43 ถูกวางยา“แต่ภรรยาของเขา ยังพยายามที่จะทำให้ฉันเป็นคนร้ายในสายตาคนอื่น เธอเสแสร้งทำเป็นคนอ่อนแอไม่รู้เรื่องราวต่อหน้าคนอื่น แต่ลับหลังกลับโหดร้ายและเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก มีแผนการอยู่ตลอดเวลา ฉันแค่กลัวว่าตัวเองจะโดนทำร้ายจนต้องตายในวันหนึ่ง เพราะสุดท้ายแล้วฉันกับพี่…ชายก็ผูกพันกันมาก่อน เธอถึงได้พุ่งเป้ามาที่ฉันอย่างนี้” เพ่ยจียังแสดงเป็นหญิงสาวบอบบางที่โดนกระทำย่ำยีจิตใจจากหว่านซูฉีผู้โหดร้ายและเจ้าเล่ห์“คุณต้องการให้ผมช่วยเปิดโปงผู้หญิงคนนั้นไหมครับ” นายท่านเป๋อเอ่ยขึ้นมาอย่างลองเชิง เขาน่ะเหรอจะทำ ไม่มีทางเสียล่ะ เพราะเขาตั้งใจจะยืมมือเพ่ยจีทำต่างหากล่ะ“คุณจะทำได้อย่างไร” เพ่ยจีได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก แต่ยังเก็บอาการและเอ่ยถามอย่างกังวล“ขอแค่คุณคอยรายงานมาที่ผมว่าคนในบ้านนั้นมีนิสัยยังไง ไปไหนมาไหน หรือชอบทำอะไรก็เพียงพอแล้ว” นายท่านเป๋อบอกสิ่งที่เขาต้องการออกไปทันทีเมื่อมีโอกาส“จริงหรือคะ ถ้าฉันช่วยบอกคุณแล้ว คุณก็จะสามารถทำให้เธอเผยธาตุแท้ต่อหน้าคุณลุงและพี่ชายได้ใช่ไหม” เพ่ยจีถามออกไปด้วยความดีใจที่จะมีวิธีจัดการกับศัตรูหัวใจของเธอ“ได้แน่นอนครับ และถ้านั่นคือสกุลหยางที่ไ

โดนเอาคืนอย่างหนักคำพูดของจิงหลันไม่ได้บอกเพื่อเตือนสติเพ่ยจีแต่อย่างใด เธอทำแบบนี้เพื่อแยกให้ชัดเจนว่าตนเองนั้นไม่สนับสนุนให้เพ่ยจีใช้แผนสกปรกในช่วงเวลานี้ และหากเกิดอะไรขึ้น จะได้ไม่ต้องรับผิดชอบตามไปด้วย“เธอต้องรู้ว่าทุกสิ่งมีราคาที่ต้องจ่าย ฉันให้เธอรอนั่นคือราคาที่ให้จ่าย เพราะฉันได้เริ่มดำเนินแผนการไปแล้ว มันอาจจะนานมากเพื่อรอให้แผนการนั้นสำเร็จ แต่ก็ดีกว่าใช้หนทางอื่นที่มีความเสี่ยงสูงเกินไป”“ฉันไม่เข้าใจ ทั้ง ๆ ที่ฉันก็อยู่ตรงนี้ทำไมคุณลุงกับพี่ซีห่าว ถึงได้เลือกนังคนบ้านนอกมากกว่าฉันอยู่ดี ไม่มีความเป็นธรรมเลยสักนิด” เพ่ยจีถามออกมาอย่างไม่เข้าใจและรู้สึกว่าเธอไม่ได้รับความเป็นธรรมในเรื่องนี้“เรื่องนี้เราพูดอะไรไม่ได้ แต่ถ้าเธอกล้าเข้าใกล้หว่านซูฉีตอนนี้ ก็ลืมเรื่องจะเป็นสะใภ้สกุลหยางและเตรียมตัวกลับไปอยู่บ้านเพ่ยไปได้เลย”“...” เพ่ยจีรู้สึกหมดหนทาง เมื่อป้าเลือกเรียกเธอเข้ามาตักเตือนขนาดนี้ก็มีแต่ต้องทำตาม แผนการใหม่ที่เพิ่งวางขึ้นมาต้องระงับไว้ชั่วคราวดูเหมือนว่าคงต้องคอยส่งข้อมูลของคนสกุลหยางให้นายท่านเป๋อได้เพียงอย่างเดียวในตอนนี้“คนที่รู้จักรอเท่านั้นจึงจะประสบความส

สามีภรรยาสมบูรณ์แต่ดูเหมือนทฤษฎีที่เธอสร้างขึ้นมากล่าวอ้างกับชายหนุ่มก่อนหน้านี้จะย้อนกลับมาเล่นงานตัวเองเสียแล้ว กลายเป็นว่าความคิดถึงทำให้สายสัมพันธ์ของคนทั้งสองแน่นแฟ้นขึ้นอย่างแท้จริง“น้องกังวลที่พี่ไม่โทรศัพท์กลับมาตลอดหนึ่งเดือนก็เพราะน้องคิดถึงพี่จนทรมานใช่ไหม แล้วยังไม่อยากให้พี่เข้าใกล้ผู้หญิงคนอื่น นี่ไม่ใช่หึงหวงหรืออย่างไร ไม่เอาน่า ภรรยาของพี่ปากแข็งใจแข็งแค่ไหน แต่ก็เป็นคนที่ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง และกล้าหาญมากไม่ใช่หรือไร ตอนนี้ภรรยายังจะปฏิเสธอีกหรือครับ”“...” หว่านซูฉีพูดไม่ออก เพราะเธอเริ่มมีความรู้สึกต่อชายหนุ่มเข้าแล้วจริง ๆเมื่อเขาก้มลงมาเพื่อหอมแก้มเหมือนทุกครั้งเธอจึงไม่ได้ขัดขืน อีกทั้งยังหวานฉ่ำไปทั้งใจ พอชายหนุ่มประคองแก้มนวลขึ้น จ้องมองในดวงตาด้วยความรัก แล้วก้มลงมาปิดปากเธอด้วยริมฝีปากของเขา หว่านซูฉีก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรอีกทั้งคู่จุมพิตกันอย่างลึกล้ำ ชั่วขณะหนึ่งเหมือนยาวนานราวชั่วกัลป์ ชายหนุ่มหญิงสาวถูกไฟปรารถนาแผดเผาอย่างเชื่องช้า มันทั้งทรมานและหอมหวานไปในคราวเดียวกันกว่าจะรู้ตัวก็เมื่อแผ่นหลังเปลือยเปล่าทาบลงบนเตียงนอนโดยมีร่างสูงใหญ่เปลือยเปล่าไม่ต่าง

เรา…หย่ากันได้ไหม“ฉีเอ๋อร์ พี่ไม่ได้ทำอะไรกับเธอเลยนะ พี่มีสัญชาตญาณที่เกิดจากการฝึก ถ้าไม่ใช่คนที่รักหรือครอบครัว ก็จะเข้าใกล้พี่ในตอนหลับไม่ได้และอาจจะโดนพี่จับทุ่ม…หรือทำร้ายเหมือนคนคนนี้” หยางซีห่าวอธิบายเพื่อขอความเห็นใจจากภรรยา“แล้วจะทำอย่างไรกับร่างของเธอ?” หว่านซูฉีเอ่ยถามเสียงนิ่ง ยิ่งทำให้หยางซีห่าวเป็นกังวลว่าภรรยาจะเข้าใจผิดจนโกรธเขาขึ้นมา“จัดการแล้วเรียกคนมาเก็บกวาดเลยดีกว่า” ไม่พูดเปล่าเขายังหยิบมีดพกขึ้นมาเพื่อจบปัญหาน่ารำคาญนี้อย่างจริงจัง แต่โดนภรรยาจับข้อมือเพื่อรั้งเอาไว้ไม่ให้ทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้“อย่าเลย แค่…โยนออกไปก็พอ” จากนั้นก็โบกมือไปทางระเบียง สายตาเย็นชาของภรรยานั้นทำให้หยางซีห่าวไม่กล้าแม้กระทั่งถามว่าเธอคิดอะไรอยู่เขารู้ได้ว่าหากโยนคนลงไปต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ ๆ แต่ในเมื่อภรรยาสั่งให้ทำเขาก็ต้องทำ ชายหนุ่มจึงเดินไปลากแขนสองข้างของหญิงสาวขึ้นมาและโยนลงจากระเบียงไปตุบ! แซ่ก เสียงของร่างหญิงสาวตกลงบนพุ่มดอกไม้จากชั้นสอง ทำให้ผู้ดูแลความปลอดภัยและสาวใช้มามุงดู เมื่อเห็นว่าเป็นเพ่ยจีก็รีบเรียกรถเพื่อนำตัวเธอส่งโรงพยาบาลเพราะคิดว่าเธอพลัดตกลงมาเองแต่เมื่