All Chapters of หว่านซูฉี นายหญิงซูแห่งยุค 70: Chapter 31 - Chapter 40

เข้าขากันอย่างดีพอเห็นหยางซีห่าวดูเหงาหงอย หนำซ้ำยังปล่อยแขนออกจากร่างของเธอ ก่อนที่เขาจะพลิกกายหันหลังให้ เหมือนพยายามกดกลั้นความต้องการของตนเอาไว้อย่างยากลำบาก ก็ทำให้หว่านซูฉีรู้สึกผิดจนต้องเข้าไปกอดเขาจากด้านหลังและกล่าวอธิบายทันที“พี่ซีห่าวต้องไปทำงาน พี่ไม่เห็นจำเป็นต้องเร่งเร้าเรื่องของเราเลยนี่คะ ปล่อยให้ความรักค่อย ๆ ทำงานของมันเถอะนะคะ พี่เคยได้ยินเรื่องที่มีคนเคยบอกไว้ว่า หากเราห่างจากคนที่รักบ้างจะได้รู้ใจของกันและกันมากขึ้นไหมคะ”“ไม่เคยครับ พี่มองว่านั่นเป็นเรื่องไร้สาระนัก รักก็คือรัก ไม่รักก็คือไม่รัก ไม่เห็นมีอะไรซับซ้อนเลย” หยางซีห่าวปฏิเสธด้วยน้ำเสียงจริงจัง สำหรับเขารักคือรัก ไม่รักก็คือไม่รัก จะคิดอะไรให้มันยุ่งยากขนาดนั้น“เรื่องนี้มันก็จริงอย่างที่พี่พูดมา แต่พี่อย่าลืมว่าโลกใบนี้มันเต็มไปด้วยความซับซ้อนหลายอย่าง ส่วนเรื่องความรักนั้น บางคนอาจแสดงความรักเพียงเพื่อผลประโยชน์บางอย่างที่ต้องการพอได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ก็ตามหาความรักแห่งใหม่ หรือบางคนแสดงออกว่ารักเพียงเพราะต้องทำอย่างนั้นหรือว่ารักเพราะต้องรัก ท้ายที่สุดแล้วความรักมันจึงซับซ้อนมากยังไงละคะ”เรื่อง

บทที่ 34 แผนนายท่านเป๋อข้อมูลของอีกฝ่ายได้มาน้อยนิดนั้นเป็นเรื่องปกติมาก เพราะการสืบข่าวของคนในองค์กรยุคนี้ ก็ไม่ต่างกับการสอดแนมและกลายเป็นสายลับได้โดยง่ายเมื่อโดนอีกฝ่ายจับได้ เวลานี้ลูกน้องของนายท่านเป๋อโดนจับตัวไปพร้อมกับถูกยัดเยียดข้อหาสายลับร่วมสองคนแล้วปัง!! เสี่ยงทุบโต๊ะด้วยความไม่พอใจของผู้เป็นนายดังขึ้น พร้อมกับสบถด่าด้วยถ้อยคำที่รุนแรง“บัดซบ! พวกแกไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง คนเรามันจะไม่มีช่องโหว่เลยหรืออย่างไร อย่างน้อยไอ้ผู้พันหยางอะไรนั่นมันต้องเคยทำชั่วอะไรไว้บ้างสิน่า พวกแกไปสั่งคนให้พยายามเข้าหาและสืบข้อมูลของมัน จากฝ่ายตรงข้ามในกองทัพ ฉันเชื่อว่าถึงยังไง การที่มันได้เลื่อนขั้นมาได้เร็วขนาดนี้ย่อมมีศัตรูอยู่ไม่น้อย เอาล่ะ สืบจากตรงนี้ก่อน แล้วค่อยมาดูกันว่าจะจัดการต่ออย่างไร”นายท่านเป๋อบอกกับลูกน้องอย่างหัวเสีย และดูจะหงุดหงิดไม่น้อยที่ไม่มีอะไรได้ดั่งใจเลยสักอย่าง“แต่มีข่าวแว่ว ๆ ว่า ตอนนี้กลุ่มของผู้พันหยางกำลังลงมือกำจัดกลุ่มใต้ดินที่มีอิทธิพล เลยทำให้กลายเป็นเป้าหมายของกลุ่มใต้ดินมากมาย อีกทั้งค่าหัวของผู้พันคนนี้ไม่น้อยเลยทีเดียวครับ หากเราว่าจ้างพวกองค์กรนักฆ่

บทที่ 36 แผนการของบางคนชายหนุ่มรั้งร่างเธอเอาไว้ไม่ให้ล้มไป ก่อนจะปล่อยมือและถอยห่างอย่างมีมารยาท นั่นจึงทำให้หญิงสาวรู้สึกคลายอาการตกใจและกังวลลงไปมากทีเดียว“คุณผู้หญิงเป็นอย่างไรบ้างครับ บาดเจ็บตรงไหนรึไม่” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยเมื่อเงยหน้าขึ้นมองคู่กรณี เพ่ยจีก็พบว่าเขาดูเพียบพร้อมอย่างนายน้อยจากเมืองใหญ่ แม้มีอายุ-มากสักหน่อยแต่ก็ยังดูดี คาดว่าคงใช้ชีวิตมาอย่างดี“ไม่ค่ะฉันไม่เป็นอะไร แล้วคุณละคะ คุณเจ็บตรงไหนบ้างไหม” เธอถามกลับด้วยกิริยาที่แฝงไว้ด้วยมายาหญิง“ไม่เลยครับ ผมพอมีความสามารถอยู่บ้างในฐานะที่เป็นหัวหน้าของกลุ่มการค้าใต้ดิน จะบาดเจ็บเพียงเพราะรับร่างของคุณผู้หญิงได้อย่างไร” คำพูดนี้ไม่ต่างจากการบอกว่าตนเองเป็นใคร หลังจากแนะนำตัวตนไปแล้ว นายท่านเป๋อก็ทำเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้“แต่ถ้าเป็นคุณผู้หญิงที่ทำให้ใจของผมได้รับบาดเจ็บก็คงไม่แปลกอะไร”“คะ…คุณก็พูดเกินไปค่ะ” เพ่ยจีดูหวาดกลัวในคราวแรกเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายนั้นอยู่ตรงข้ามกับทหาร และยังเป็นกลุ่มใต้ดินที่หยางซีห่าวกำลังตามกวาดล้างแต่พอนึกดี ๆ แล้ว นี่ก็เป็นโอกาสที่เหมาะเลยไม่ใช่หรือ หากเธอทำให้หัวหน้ากลุ่

บทที่ 38 ใช้ชีวิตอย่างมีสีสันขณะเดียวกันภายในคฤหาสน์ตระกูลหยาง เมื่อหว่านซูฉีเอ่ยลาพี่ชายที่มาส่งถึงหน้าบ้านแล้ว เธอก็เดินเข้าบ้านอย่างช้า ๆ ไม่ได้เร่งรีบที่จะขึ้นไปพักผ่อนบนห้อง เนื่องจากอยากรู้ว่าแม่เลี้ยงของหยางซีห่าวอย่างจิงหลัน จะลงมือทำอะไรตนเองหรือไม่ในขณะที่ทั้งพ่อและลูกชายสกุลหยางไม่อยู่เมื่อนึกถึงคนก็โผล่มาราวกับภูตผีอายุยืน จิงหลันเพิ่งเดินออกมาจากสวนหลังบ้าน หันมาเห็นว่าหว่านซูฉีก็ทำท่าทีตกใจ ทั้งที่เห็นตั้งแต่หญิงสาวเดินเข้ามาในรั้วบ้านและรู้ว่าเธอกลับมาถึงแล้ว“โอ้ ลูกสะใภ้นี่เอง กลับมาแล้วหรือจ๊ะ” จิงหลันเสแสร้งทักทายหว่านซูฉีออกไป“กลับมาแล้วค่ะ” หว่านซูฉียิ้มให้แม่เลี้ยงของสามีเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร และกลับมาดูโง่งมในสายตาของทุกคนเหมือนเดิม“มานั่งพักผ่อนก่อนสิ นั่น...เพ่ยจีกลับมาพอดี มานั่งนี่ก่อนสิ” จิงหลันเห็นหลานสาวกลับมาเหมือนกันก็เปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย แสดงออกเหมือนญาติผู้ใหญ่ที่เอื้ออาทรต่อหญิงสาวทั้งสองคนอย่างเท่าเทียมกัน “ป้าไปไหนมาคะ ฉันคิดว่าโดนทิ้งไว้กลางห้างสรรพสินค้าเสียแล้ว” เพ่ยจีเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปออดอ้อนผู้เป็นป้า ก่อนมองหว่านซูฉีด้วย

บทที่ 40 ฉันก็เสแสร้งเป็นเพ่ยจีเห็นดังนั้นจึงดึงโทรศัพท์แรงขึ้น แต่ก็สู้แรงของหว่านซูฉีไม่ได้แม้แต่น้อย ทำให้เหมือนคุณหนูทั้งสองยื้อแย่งกันไปมา โดยมีเหล่าคนรับใช้ล้อมหน้าหลัง คอยระวังพวกเธอล้มลงอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้ายื่นมือเข้าไปแตะต้องของล้ำค่าอย่างโทรศัพท์และทั้งสองบุคคลนี้“คุณหนูเพ่ยจีปล่อยนะ” หว่านซูฉีตวาดขึ้น ก่อนจะออกแรงดึงพร้อมทั้งแอบขัดขาเพ่ยจีพลั่ก! ร่างของหว่านซูฉีล้มลงท่ามกลางเสียงตกใจของผู้คน โทรศัพท์หล่นลงบนหน้าผากของเธอเต็ม ๆ“นายหญิงน้อย!” พ่อบ้านชราดูตกใจที่สุด เขารีบให้คนเข้าไปช่วยนายหญิงน้อยแล้วทุกคนยังปกป้องเธอ ราวกับเพ่ยจีที่ล้มอยู่อีกด้านนั้นเป็นศัตรูนี่ทำให้เพ่ยจีถึงกับอึ้งงัน เธอคาดไม่ถึงว่าหว่านซูฉีที่เพิ่งเข้าบ้านมาไม่นาน จะได้รับการปกป้องจากคนรับใช้ของสกุลหยาง ราวกับเป็นเจ้านายจริง ๆ อย่างนี้เธอยังรู้สึกเหมือนเจ็บไปทั้งขา ร้าวถึงสะโพกเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่ บางทีอาจเจ็บกว่าหว่านซูฉีด้วยซ้ำ ทำไมเธอจึงเป็นฝ่ายผิด และไม่ได้รับการปกป้องแทนหว่านซูฉีล่ะ?ขณะที่เพ่ยจีกำลังคับข้องใจนั้น ก็เบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าถมึงทึงของท่านนายพลหยาง ซึ่งเพิ่งกลับเข้ามาในบ้