All Chapters of หว่านซูฉี นายหญิงซูแห่งยุค 70: Chapter 11 - Chapter 20

ไม่เหลืออะไรเลย“พี่สาวหมี่ลี่ไม่ได้ทำอะไรฉันเลย พี่สาวบอกว่าจะพาซูฉีไปเที่ยวในเมืองไปซื้อชุดแต่งงาน แต่พอไปเจอพี่ชายหลายคนพี่สาวเขาก็วิ่งหนีไปโดยไม่สนใจฉัน ถ้าไม่ได้พี่ซีห่าวช่วยไว้ ฉันคงถูกขายไปแล้ว”หว่านซูฉีรีบอธิบายให้ทุกคนฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย เหมือนกับเธอพยายามจะปฏิเสธแทนผู้เป็นป้าสะใภ้และพี่สาวจากบ้านใหญ่ แต่ถ้าหากฟังดี ๆ จะรู้ได้ทันทีว่า คำพูดที่หว่านซูฉีพูดมานั้น คล้ายกับบอกเป็นนัย ๆ แล้วว่า เพราะหมี่ลี่ละทิ้งเธอแล้วหนีไปคนเดียว ทำให้เกือบพบเรื่องร้ายแรงเข้าคราวนี้ละ เสียงของชาวบ้านต่างก็พูดกันไม่หยุดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับหว่านซูฉีหญิงสาวผู้อ่อนแอและขี้กลัวที่สุดของหมู่บ้าน“พี่ใหญ่แล้วพี่สะใภ้ล่ะไปไหนคะ ฉันเหนื่อยแล้วเราเข้าไปพักกันเถอะ” หว่านซูฉีไม่อยากเป็นเป้าสายตาของว่าที่สามีอย่างเช่นผู้พันหยางอีกแล้ว จึงกระตุกแขนเสื้อพี่ชายและถามถึงพี่สะใภ้ ก่อนจะชวนเข้าบ้าน“นั่นสิอาเปียว ทำไมพี่ไม่เห็นน้องสาวพี่เลยล่ะ ซวงซวงไปไหน” จื่อหานกวาดสายตามองหาน้องสาวเช่นกัน เมื่อไม่เห็นเลยถามขึ้นมาอีกคน“ซวงซวงสลบครับพี่ แต่เวลานี้ปลอดภัยแล้ว หมอบอกว่าเป็นอาการแรกเริ่มของคนท้อ

ความหวังสุดท้ายของหมี่ลี่ด้านหว่านหมี่ลี่ แม้เวลานี้ว่าสิ่งที่คิดและวาดหวังนั้นไม่เหลืออีกแล้ว เธอจึงดูเหงาและซึมจนผู้เป็นแม่อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้“แกยังตัดใจไม่ได้อีกหรือ แม่ว่าเรื่องนี้พวกเราควรจะเงียบ ๆ เข้าไว้ อีกอย่างท่านผู้พันลั่นวาจาไว้แล้วว่าจะไม่ขอเปลี่ยนตัวเจ้าสาวเด็ดขาด แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง”แม้ว่าอยากจะส่งลูกสาวแต่งเข้าตระกูลหยางมากแค่ไหนก็ตาม แต่ทว่าเวลานี้เธอไม่ยอมที่จะให้ตนเองต้องเสี่ยงอันตรายแน่นอน ดูแล้วผู้พันหยางคนนี้คงไม่ยอมให้ใครมาตลบหลังอีกแน่“แล้วยังไงคะแม่ ถ้าไม่มีนังซูฉี ยังไงฉันก็ต้องได้แต่งงานกับท่านผู้พันแน่นอน”แม้ว่าผู้เป็นแม่จะไม่เห็นด้วย แต่หว่านหมี่ลี่คิดว่าเธอนั้นถอยหลังไม่ได้อีกแล้ว ยิ่งเห็นหน้าท่านผู้พันหยาง ก็ยิ่งทำให้เธออยากแต่งเข้าตระกูลหยางวันนี้พรุ่งนี้เสียด้วยซ้ำ ไม่ว่าต้องทำวิธีใดเธอก็จะทำ และไม่สนใจว่าใครจะเดือดร้อนกับเรื่องนี้เมื่อพูดในสิ่งที่ควรพูดหมดแล้ว ก็หวังว่าลูกสาวจะเข้าใจ ปี้เจียวจึงเดินออกมาเพื่อไปทำอย่างอื่นส่วนทางด้านคฤหาสน์ตระกูลหยางตอนนี้แทบจะร้อนเป็นไฟ เพราะสองป้าหลานรู้ว่าหยางซีห่าวนั้นพบเจอกับหว่านซูฉีแล้ว“นี่ลูกจะไปไหนอา

ความอ่อนโยนที่ได้รับทางด้านหว่านซูฉี เมื่อขึ้นรถมากับว่าที่สามี หญิงสาวนั่งมองไปนอกกระจกตลอดเวลา เรื่องที่เธอเปิดเผยตัวกับหว่านหมี่ลี่นั้นเธอไม่สนใจหรอกนะว่าอีกฝ่ายจะไปบอกใครหรือไม่ ด้วยท่าทางและกิริยาของเธอที่ทำให้ทุกคนเห็นตลอดหลายปีที่ผ่านมาย่อมไม่มีใครเชื่อดังนั้นเรื่องนี้เธอจึงไม่ได้คิดกังวลอะไร แต่สิ่งที่เธอกังวลนั้นน่าจะเป็นเรื่องที่กลัวว่าอีกฝ่ายจะไปเสแสร้งแกล้งทำคล้ายกับตนเองโดนรังแก ทำให้ผู้เป็นย่าต้องออกหน้าจัดการเรื่องนี้ให้“เป็นอะไรหรือเปล่าฉีเอ๋อร์ ดูคุณจะเหม่อลอยไปนะ” เมื่อเห็นอาการของเธอ หยางซีห่าวอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น เมื่อเห็นหญิงสาวเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่คิดถึงพ่อแม่เท่านั้น ที่ท่านทั้งสองไม่อยู่ในวันที่ฉันแต่งงานกับพี่” เรื่องนี้หว่านซูฉีไม่ได้โกหก แม้จะไม่เคยพบหน้าพ่อแม่ของร่างนี้ แต่ทว่าอย่างไรเธอก็รำลึกถึงอยู่เสมอ ยิ่งพอใกล้ถึงวันแต่งงานก็ยิ่งคิดถึงมาก“ถ้าอย่างนั้นวันงาน น้องเอาป้ายวิญญาณของท่านทั้งสองมาร่วมงานด้วย แล้ววางข้าง ๆ เหวินเปียวดีหรือไม่ แค่นี้ฉีเอ๋อร์ก็มีพ่อกับแม่มาร่วมงานแล้ว” เสียงของชายหนุ่มที่เปล่งออกมานั้นช่างอ่อนโยนนัก ห

หมดความอดทนกลับมาที่หว่านเหวินเปียว เวลานี้ทั้งหมดรอรับยาและพร้อมที่จะกลับเข้าหมู่บ้านแล้วเช่นกัน“แวะกินอะไรก่อนไหม” จื่อหานเอ่ยถามน้องเขยและน้องสาวตนเอง เขากังวลว่าหลานตัวน้อยที่อยู่ในท้องจะหิว “ไม่ดีกว่าพี่ใหญ่ ฉันคิดว่าเรากลับบ้านกันดีกว่า ป่านนี้แล้วไม่รู้ว่าซูฉีกลับมาถึงหรือยัง” ยังคงเป็นพี่สะใภ้ที่ห่วงน้องสาวของสามีคนนี้เสมอ“นั่นสิครับพี่จื่อหาน ผมว่าเราควรกลับบ้านกันก่อนดีไหม ไม่แน่ว่าป่านนี้ซูฉีอาจจะกลับมาถึงแล้วก็ได้”เมื่อทำธุระเสร็จแล้วเหวินเปียวก็ไม่คิดจะแวะที่อื่นอีกเพราะกังวลใจเรื่องน้องสาว กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำซากเหมือนเดิมที่เคยเกิดขึ้นเมื่อวานหลังจากความคิดเห็นทั้งหมดตรงกัน จื่อหานจึงได้พยักหน้าและเดินไปหาเกวียนเช่าก่อนจะเหมาเข้าหมู่บ้านทันที เนื่องจากตนเองก็เป็นห่วงเจ้านายเหมือนกัน“ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนก่อนไหม ไม่รู้ว่าเหวินเปียวและคนอื่นจะกลับมาถึงกี่โมง” ทันทีที่กลับมาถึงบ้านของจื่อหาน เมื่อยังไม่เห็นมีใครมาหยางซีห่าวจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงอีกทั้งยังเสนอตัวเพื่อที่จะอยู่เป็นเพื่อนว่าที่ภรรยา“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ ฉันคิดว่าไม่นานพี่ใหญ่และคนอื่นก็คงจะ

ปล่อยข่าวถึงท่านผู้พันหว่านซูฉีถอนหายใจเล็กน้อย เรื่องนี้เป็นความแค้นระหว่างเธอกับหมี่ลี่ เนื่องจากฝ่ายนั้นเล่นงานเธอไม่หยุดหย่อน แต่อย่าลืมว่าเวลานี้มีคนหลายกลุ่มกำลังพยายามตามหานายหญิงซู หากคนของเธอจัดการด้วยตัวเอง ฝ่ายนั้นคงได้สาวมาถึงตัวเธอแน่นอน“พี่จื่อหาน ถ้าคนของนายหญิงซูมาเกี่ยวข้อง เชื่อเถอะว่านายท่านเป๋อที่กำลังสืบหาตัวฉันไปทั่ว คงได้เชื่อมโยงเรื่องราวอย่างง่ายดาย เอาเถอะพี่ทำตามที่ฉันบอกก็แล้วกัน ให้คนของผู้พันหยางจัดการถูกต้องที่สุดแล้ว อย่างไรฉันก็เป็นคู่หมั้นของเขา อีกทั้งคนก่อเหตุก็เป็นหมี่ลี่ ที่ก่อเหตุด้วยความริษยาอยากเป็นเจ้าสาวเขาแทนฉัน”และเขาคงจะนึกไม่ถึงว่าฉันจะเป็นนายหญิงซู ต่อให้เขาจะรู้ว่าฉันไม่ได้อ่อนแออย่างที่เห็นก็ตาม ประโยคนี้หว่านซูฉีไม่ได้พูดออกมา เธอเชื่อว่าวันหนึ่งเจ้าหน้าที่ระดับสูงอย่างสามีตนคงต้องสืบข่าวของนายหญิงซูไม่มากก็น้อย“ที่นายหญิงพูดมานั้นก็มีเหตุผล”จื่อหานพยักหน้ายอมรับ ก่อนออกไปทำงานตามที่นายหญิงสั่งการ นั่นคือออกไปส่งข่าวให้กับสายข่าวของผู้พันหยางซีห่าวในเมือง“เรื่องนี้เธอจะโทษฉันไม่ได้นะหมี่ลี่ เพราะเธอเป็นคนรนหาที่เอง” หว่านซูฉีเอ่ย